Eit barndomsminne

Etter fleire veker med lite trening, har kroppen min ropt etter aktivitet! Så når ein vaknar til nysnø og sol, er det berre å kome seg ut! Sjøl om bakbeina var litt støle frå igår. For vi var på ski då også! (høyrer eg applaus? Det er berre å sende meg poeng!)

Men iallfall, på tur heim etter skitur, svette og svoltne, dukkar spørsmålet opp: kva skal vi ete? Mannen foreslo fløyelsgraut. Eg huskar ikkje når vi sist åt det. Kanskje då ungane var små? Vel heime fyra mannen opp i omnen og eg leita fram oppskrift og byrja koke. Og vart treft av eit minne!
Storebror er 10 år eldre enn meg, og då eg var lita, var han innimellom barnevakt for meg. Då kokte han gjerne fløyelsgraut til kveldsmat. For det hadde han lært på skulekjøkkenet. Vi åt med sukker og kanel og smørauge. Det var stor stas med ein bror som kunne lage graut.

Minnet vart sterkt for meg. Eg har akkurat vore heime og treft storebror. Han har slutta koke graut. Men han huskar kanskje at han laga graut då eg var lita? Han har slutta med mange ting, fordi sjukdom har røva han frå oss. Men han er storebroren min! Vi gjekk ein liten tur saman då eg var heime, og han ville gjerne gå fortast, han er tross alt storebror. Men på tur er det eg som passar på han...

Veke 2

Det er alltid litt spennende å lage seg nye prosjekt, som dette med eit bilde for kvar dag, for huskar eg det? Tek eg bilder som er interessante og brukbare? Og det krever litt for meg, maksimalisten, å halde meg til eit bilde...for av og til har eg mange ting eg vil dele! Men det får eg ta i eigne blogginnlegg.

Og det kan hende at vekestarten, med dikt, blir sett litt på pause framover. vi får sjå.

Det har lett for å bli mykje kjøt i jula, så måndag den 8. slo vi til med  stekt torsk med chorizopølse og ertepure. Det var godt det! Oppskrifta
fann eg hos Mat på bordet

På tirsdag var eg på kurs om timeføring og slikt.Kanskje ikkje så spennande, men nyttig.
Sist veke hadde eg med meg ein nevø som hadde arbeidsveke på jobben min. Han fekk prøvd litt ulikt, og ikkje minst uvant! Men han takla fint både det eine og det andre. 

"Elg i solnedgang"
Onsdag møtte vi ein stor elg då vi skulle på skitur.
Heilt greit å sitte i bilen og sjå på! 

Torsdag var vi på konsert med junior og bandet han spelar i.
Vi drog opp snittalderen på konsertpublikum.
Bra konsert! (og stolt mor)

Fredag køyrde vi til Romsdalen. Biltur med innlagt middagspause, lefse til mellommat i bilen og "Klassisk vorspiel" på NRK klassisk.
Og vi måtte vente litt på ferga. 

Januarlyset, altså!
Det var altså så fint i januarsola rett før den gjekk ned
på laurdag ettermiddag. Kvite fjell og raudt uthus. Og vi feira pappa
sin 88årsdag, litt på forskot.

På søndag var eg innom dette huset og tok litt farvel.
No kjem det nye eigarar, og det er litt rart, for her budde Gudrun og Erling
og eg var masse på besøk då eg voks opp. Det er lenge sidan dei døydde, men
det har vore kjentfolk der etterpå. Kanskje eg blir kjent med dei nye også?

22.desember, kva har eg brukt dagane til?

Idag er det 22.desember, og første juleferiedag. Eg vakna i mørket, sto opp, slo på lyset i stjerna og og fyra opp. Ute hadde det snødd i natt, så etter dei siste dagane med is og regn og varmegradar, hadde forsvunne under eit (tynt) kvitt lag. Eg laga ei kanne te og skar ei skive av julebrødet eg bakte i går. Høyres det ut som ein klisje? Det kan høyrest slik ut, men det er heilt sant! 

Frukost

(Og peparkakebakarane som forsvann ut av huset ei stund etter at avisbodet hadde levert avisene i dag tidleg, hadde både rydda og vaska etter seg, stort sett)

I november, då det verka uengeleg lenge til jul(kanskje ikkje så lenge som då eg var 8 år, då var det omtrent like lenge frå 1.desember til julaften som frå jul til sommarferie) skreiv eg fleire lister med kva eg skulle gjere i desember, og har eg klart å følgje mine eigne planer? (altså, eg har jo varma fiskekeker til middag, vaska klær, vore på jobb og slikt, men i tillegg) Ikkje huskar eg kva eg skreiv heller...men no skal eg sjå det punkt for punkt:

• julemusikk! Ja! Dette har eg klart. Om morgonane på veg til jobb har eg høyrt på NRK klassisk, og kosa meg med å sleppe politiske debattar etc, kanskje eg berre skal fortsette den vanne?
• julebakst, eg har bakt berlinerkransar og brune pinner. Julebrød i fleire rundar, dei har ein tendens til å bli oppetne ganske fort! Felles bakekveld med vener, eg bakte lefser og delte med dei andre, og fekk kolakaker, havrekjeks og krumkaker i bytte. Ein god tradisjon vi skal halde ved like! Den engelsek fruktkaka er laga for ei stund sidan, og skal nytast når juletreet er tent i morgo kveld.
• juleblomster, kanskje ikkje så mykje som planlagt, men eg er på runde to med sviblar og amaryllisen blormstrar. Ny azalea blomstrar saman med den eg kjøpte til jul for 3 år sidan. Krans på døra har vi ikkje, men eg har kjøpt juletre. Einer med lys og kuler i nisjen i trappa, det skaper stemning i heimen. 
• adventskalender. Eg har vore kalenedergeneral på jobb, men heime har det vore litt til og frå. Det hadde litt med ein liten Romsdalstur i starten av desember å gjere, eg kom på etterskot med både det eine og det andre. Trur eg har igjen meir enn halve tekalenderen, men den kan eg gjerne drikke i romjula og på nyåret også! Felleskalender med mannen og kalender dei dagane ungane er heime, har vorte berre nesten... Men kanskje neste år?!  
• julekrybba kom fram 1.desember, og har fått ein ny figur nesten kvar dag. No manglar berre Maira og Jesusbarnet. Denne vesle stjerneguten pyntar opp på stova og syng med kvar gong eg sett på julemusikk! (trur eg)
  
  
  
• LYS! Eg har tent levande lys, eg har hatt lyslenker, eg har stjerne med lys, kuler med lys og lysestake i kjøkkenglaset. Det gjer så godt! 
  
• lammerull og sylteflesk. Eg har laga begge deler, og tomatsilda er laga. Alt er testsmakt og godkjent, no ventar eg berre på å kunne ta det fram til julaften. Gler meg! Og eg har kjøpt røkt villaks, juelansjon, gode ostar, rømmesild, fenalåret er fedig og klart til smaking. Nam! Svolte treng vi ikkje vere denne jula heller!
• klementin, det er advent altså! Lurer på kor mange kilo vi har ete...
• Ta fram julepynten lille julaften, og pynte huset, altså i morgon. Det blir kjekt!
• julegåver er vel også ein del av advent. Trur det meste er i hus no, men eg har igjen ein del innpakking. Det får bli i natt eller noko.
  

• eg har kjøpt julegodteri og gøymt unna, og det skal bli stas å ta fram. Alltid marsipanfrukter og i år også norske nøtter. Det er smak av barndom det!
• julehatt! Den og julegenser blir nok ein fast tradisjon i desember, til spesielle høve. Særleg på jobb, der enkelte har lurt på kva eg eigentleg driv med! Både julegenser og Lucia har eg tatt meg av i år :)
• Julebrev er det dårleg med, kanskje det blir tid i romjula? Eg kosar meg iallfall med å lese det alle de andre sender meg!

(om eg er så i ruta at eg har tid til å sitte her og blogge i det vide og breie? Tja? ! Det er ein måte å unngå at eg gjer for mykje, for ryggen syns vel at eg har strekt meg vel langt i det siste. Så då prøvar eg leve litt saktare, til glede for resten av familien, som heller vil vaske enn at eg skal bli liggande)

I skogen er det ferdig pynta!

Og jul blir det! Uansett! Med eller utan hybelkaninar i krokane... 

Kjæresten min og meg

For eit par veker sidan hadde vi bryllupsdag. Det feira vi! Slik vi gjer kvart år! I år feira vi saman med gutane våre, gjekk ut og åt heile familien.
24 år byrjar bli ei stund. Snart halve livet har vi vore gift, og vi har vore eit par meir enn halve livet. Det kjennes lenge ut på ein måte, på ein annan måte har tida gått fort! Det er ikkje så lenge sidan vi budde i var vår by, skreiv brev (dette var tross alt i oldtida) og hadde skyhøge telefonrekningar! Og det kjennes ikkje så lenge sidan vi planla bryllup og pussa opp huset vi leigde dei første åra.

Men åra går. Mykje har skjedd! Vi har kjøpt hus, og pussa opp og bygd på og pussa opp meir. Vi har kjøpt båt og utfordra både samarbeidsevner og komfortsoner! Vi har vorte eit tett par, to viljer og likevel stort sett felles mål. Vi har laga ein familie saman med gutane. Vi er ei gruppe, eit trygt punkt for kvarandre.

Det har vore kvardagar, sjukdom både i heimen og i storfamilien, studier, doktorgrad, jobbing. Det har vore barn, barnehage, skule, lekser og trening. Tirsdagmorgonar utan brød i brødskuffa og onsdagar med masse klesvask. Dagar med snø og bil utan vinterdekk. Sommardagar med plen som treng klipp og ingen som har ork. Dagar med middag som er forsinka, kjøttkaker som datt frå kvarandre og for lite kokt potet.
Naturlegvis er vi ikkje einige om alt, som kor mange potteplanter vi treng, eller antal gitarar i huset. Men i det store har vi felles forståing og står saman mot mykje!
Heldigvis har det vore dei stundene som sitt igjen i hukommelsen som medvindsdagar, der vi rakk det vi skulle, pastaen var passe kokt og pastasausen var topp! Der ting sto der dei skulle og vi fekk tid til å sitte ute og nyte solskinnet.

Det ser ut til at vi er mykje på tur, det er
ganske sant, men det manglar nokre bilder
frå sofakroken!

"De norske sjømenn er ett gjennombarket folkeferd!"
Sånn fritt etter hukommelsen :)

Det har også vore kjærestertider! Stadig vekk, faktisk! Vi går framleis gjerne hand i hand på tur, og ingen får sove utan eit god-natt-kyss. Det er småprat ved middagsbordet, høgtlesing når vi sitt i kvar vår sofa og slepper skuldrene ned utpå kvelden. Det er oss to!

Kjærligheten

Litt lenger ute

satt kjærligheten

og hvisket 

og sang

og gjorde plass 

til oss

-en på hver side

Fartein Horgar

Eg tenkjer at 24 år er verdt å feire! 

8.mai

8.mai, ein dag for flagg og takksemd. Over å bo i eit land utan krig, over å ha det godt, takksemd til dei som har gjort ein innsats for freden, både då og no. Men og for ettertanke, refleksjon og tankar på dei som ikkje bur i fred, som ikkje får hjelp... Og aktualisert av å ha ein son som brukar kongens klær i år. Store tankar!

Eg tenkte å dele litt frå farfar (som eg kalla Far) si dagbok frå 8.mai 1945. Eg huskar at han skreiv dagbok, også då eg var lita, men eg las dei aldri. Pappa, som var 10 år då krigen starta, har skrive ned nokre av sine minner frå krigen for årboka for historielaget heime i 2016. Der har han tatt med det Far skreiv i 1945. (Og kan det vere alderen? Eg har mykje større glede av slike bøker no enn før. Eg har byrja kjøpe bøkene om området vi bor i, i Trondheim. Mykje interessant om nærmiljøet. Men det mest interessante er frå det området der eg voks opp, kjente plassar, kjente folk, meir eller mindre, og ukjente historier)

8.mai 1945 skriv Far:

"Så har vi altså visshet, det er fred. Tyskland har gitt opp alt, også Norge. Etter fem lange år under tysk besettelse er vi endelig fri, og i hele Eutopa er det fred, det er nesten så det er vanskelig å tro at det er sant, for det har sett ut som tyskerane kom til å forsvare seg til siste mann overalt. Norge er i alle fall spart for mye elendighet og ødeleggelser. Alle som har flagg bruker det idag, ingen arbeider, de som arbeidet først på dagen sluttet etter hvert som nyheten om fred sprer seg. Fra London er det opplyst at 8.mai 1945 skal være alminnelig festdag for hele Europa ti minne om krigens slutt. Begeistringen øker, etter veien går flokker av barn med norske flagg og roper og synger."

Eg syns han beskriv mykje, men ganske nøkternt. På den andre sida, kva ord skal ein bruke? Etter 5 år i uvisse,  med små ungar, gard, motstandsarbeid, fortviling og håp som brast. Eg skulle ha spurt han om så mykje, men det er for seint. Samtidig er eg ikkje så flink å spørje mamma og pappa, som begge opplevde krigen, heller, det må eg bli!

Ein slik ettermiddag

Ein slik ettermiddag, som inneheld ro og familietid og tid til prat og kos. Etter middag fann eg ei kjekspakke som var gjemt bakerst i skapet, junior kokte seg ei kanne kaffe, eg brygga ei kanne te, mannen fann eit glas mjølk. Vi sette oss i sofaen, prata litt, nokon sov litt, vi las nytt på nettet, snakka om dagen, om planene for helga. Ingen velta kaffekoppar eller sneik seg til meir kjeks enn andre, slik at katastrofen var eit faktum(akkurat det har vel med å gjere at berre den eine juniore er heime, kanskje?) Eg kunne lese avisa utan at nokon hoppa på den, eller kasta ei bok etter meg for at eg skulle lese. Vi åt ikkje opp alle kjeksane ein gong!

Ein slik ettermiddag som var som ein utopi og noko som verka som uverkeleg for 17-18 år sidan. Den gongen golvet flaut av legoklossar, som ein trakka skeivt på når ein måtte springe fort for å hente sin klut for å tørke opp mjølk frå det velta mjølkeglaset med. Den gongen ein junior berre ville ha kjeksen den andre junioren hadde tatt, og bytting var uaktuelt - for begge. Då barnetv var redninga for mor, som ein liten time-out. Den gongen barnetv var kl 18 og berre då, det var viktig å få det med seg! Når det virka som ei eve til kl sju, kveldsmat og legging. Det å bygge legotårn var rutine, å prate med dukker og bamsar var ein vanleg ting å gjere. Megling og avledningsmanøvrar ei rutienøving! Då kunne eg ikkje ha duk på bordet, no kan koppane godt stå til neste ettermiddag utan at nokon prøver å knuse dei. Den gongen vart kvelden avslutta med ein runde med langkosten for å samle saman leikene når ungane var i seng. Då det vart stille kl halv åtte, ikkje som no, når eg sender melding til ungdommen når eg legg meg og lurer på når dei kjem heim...

Ein slik ettermiddag eg ikkje trudde fanst for 17-18 år sidan er no vanen. Så rart! No kan eg ikkje forstå korleis eg klarte det då, då ville eg syntest 2017-utgåva var litt satt og kjedeleg!
Kvar fase sin sjarm!

Ein slik ettermiddag har vi hatt, og den sette igang litt mimring.

Den siste barnebursdagen

Idag feirar vi at minstemann er 19 år. Vi har hatt nystekte rundstykker til fellesfrukost. Eg rakk til og med ein tekopp før jobb, o lukke!
Vi har ete oss gode og mette til middag, på pulled pork med potetbåtar, bakte søtpotetstavar og cole slaw. Vi har ete kake til dessert! Enno sitt til og med jubilanten i ro i sofaen, vi høyrer musikk og slappar av. Det gjer godt!

Vi har i alle år feira bursdag med dei av familie som er i nærleiken, også i år. Vi hadde faddertante med familie på taco og blåbærpai på laurdag, og det var ho so sa det, "dette er jo den siste barnebursdagen min som tante, det er vemodig".

Dårleg bilde, litt over 19 pr sidan, men du ser kanskje storleiken på magen....?

Og då slo det meg, dette er det siste året han bur heime, han flytter i august...neste år feirar han ein annan stad, mest sannsynleg. Og det er jo vemodig. Han ertar meg litt, når han får spørsmål om korleis det blir å flytte: "det blir nok verst for mamma".

Og kanskje blir det størst endring for meg? Han skal jo ut og prøve noko nytt, ta valg og lage sitt liv endå meir til sitt. Og eg? Eg skal fortsette, på same stad, men utan det som har vore ei viktig oppgåve i mange år, mammajobben. Eg må finne andre oppgåver, gjere ting på ein anna måte. På same tid blir det fint, trur eg! Det er masse som ikkje har vore i fokus dei siste åra, som no kan bli :)

(For ikkje så snakke om at eg ikkje treng ligge "på lett" i helgene og vente på nokon som er ute. Eg vil vite kor mange som kjem til middag idag, og når, og ikkje minst vite kva eg har i kjøleskapet)

Men enno gler eg meg over å ha junior heime! Nattevåk, matmangel og klesvask til tross, det er mest gleder og moro. Eg får input på jazzmusikk, eg blir dratt med i endelause dilemmadiskusjonar og elleville tankeeksperiment. Eg lagar mat, og får nesten alltid godord til takk! Huset fylles stadig av vener, og det er tilgang på levande musikk til nesten alle døgnets timer. Akkurat slik eg vil ha det! (sjølv om eg av og til syns det er bittelitt slitsomt... Det er noko med å aldri vite kven som er i huset, kva som skjer og når det skjer. Kom dei eller gjekk dei no?) Men når eg tenkjer på at det neste år ikkje er slik, då tek eg gjerne endå meir liv i huset no! (og tom brødboks, ikkje meir Pepsi max igjen i kjellaren, tom fruktskål og at den fine, dyre sjokoladen min er vekk. Eller, det siste er ikke sant! Den er min!)

Fine minstemann! For lenge sidan....
Eg kan nesten kjenne den mjuke babyhuda og den
gode lukta enno!

8.desember

Igår mimra eg om julekalenderar på tv, og då kom eg på nokre andre minner også. Nemleg juleverkstad! Det var fast post i adventstida. Eg kan nesten kjenne lukta av skolelim og strie... Det kunne vere enkle ting som å lage julepynt. Eg trur eg slo til og broderte skeive korssting på små dukar ei jul. Meiner eg satt på rommet mitt og høyrte julemusikk og broderte og kjente meg svært nyttig!

Eg vil tru eg såg ut omtrent som dette...
(bilde frå epla.no)

Eg var heldig og hadde ei storesøster med mange idear og langt tålmod! Så saman laga vi forskjelleg eg kan huske å ha gitt bort. Eit år lima vi bomull på syltetøyglas, laga ei kule til hode på toppen og vips har du ein snømann som kan fyllast med godteri og gis i presang til onkel eller bestefar. Vi har laga klokkestrengar av strie med figurar av filt(og lukta av striestøv kan eg kjenne berre eg tenkjer på det!) Det var vattkuler og ispinnar involvert, og det vart både englar og nissar. Fine ting som mottakarane takka fint for og som ga meg trua på at eg kunne dette med heimelaga gåver. Den gongen tok ein ikkje bilder  i hytt og vær, så dette er ikkje lagra anna enn  i minnet. Kanskje like greit.

Eg hadde ein periode litt seinare der eg dreiv mykje med teikning og maling, og eit bilde eg ga bort, har eg faktisk fått tilbake -med ramme! Det er ganske koseleg å tenkje på at onkel laga ramme til bildet han fekk av meg.

Då ungane var små hendte det vel at vi laga julegåver, men det var noko med tålmodet til mor...

No lagar eg ikkje mykje gåver sjølv, eg er full av beundring over dei som strikkar vottar og sokkar og broderer dukar, slikt er jo så stas å få!
Men eg lagar gåver du kan ete opp, julekaker, kvekkebrød, kjeks, marmelade, konfekt, leverpostei. Tomatsild og surslid er også fine gåver, men kanskje ikkje så egna å legge under juletreet? Eg syns det er kjekt å få heimelaga gåver som kan etast, og håpar andre syns det samme!
Idag luktar det skikkeleg førjul i huset, for sylteflesk av gris, fylt med masse gode krydder har stått til kok i mange timar. Snart skal det leggast i press, og i morgon skal det delast i bitar og frysast ned. Kanskje er det nok til ei gåve eller to til nokre utvalde?

Dette burde vore ein blogg med lukt...

I´m your man

Eg er ikkje spesielt interessert i musikk, eg likar musikk, eg høyrer på forskjelleg, men eg har aldri hatt det som ei hovudinteresse. Eg har spela piano og sunge i fleire kor, litt for musikken og mykje for det sosiale. Eg har lytta til musikk av ulikt slag, og noko har eg likt og noko har eg ikkje likt. For tida er "sjefs-pusharen" min junior, som spelar mykje rart til meg. "Høyr på dette, mamma" og eg blir servert alt frå klassisk til smalspora jazz, ulike taktartar og dissonansar. "høyr DER, det er bra!"
Du snakkar om perler for svin...det er ikkje alt eg får med meg.
Men enkelte artistar har eg høyrt mykje på, som Dumdum Boys i russetida, Phil Collins ei stund, Van Morrison seinare. Lell må eg vel tilstå at eg høyrer mest på radio og det som blir spela der til ei kvar tid. Hurra for P2 som serverer ganske breidt utval av musikk! (det hender eg har høyrt om det nye jazzgruppa junior skal på konsert med!)

Og eg har høyrt mykje på han det er skrive masse om dei siste dagane: Leonard Cohen. Kvar eg plukka opp han, huskar eg ikkje. Men eg veit at sommaren 1988, då "I´m your man" kom ut, var han musikken i bilen til og frå sommarjobben. På kassett. Dette var tross alt 80talet. 20 minutt i bilen til og frå jobb. Tidlegvakt og seinvakt, men eg huskar best turane på tidleg morgon. Tidlege morgonar på veg til sjukeheimen, med soloppgang (for eg trur ikkje det regna den sommaren...) og stille fjord, då var Leonard Cohen soundtracket mitt. "Take this waltz", "Ain´t no cure for love" og "Tower of song".  Eg kan sangane enno. Dagen kom sakte, men sikkert, eg kunne sjå at andre kom ut, åpna vindauger og møtte dagen på turen min til jobb. Eg hadde selskap av Leonard i bilen.

Eg har lese mykje av det som står i avisene no, og tenkjer at eg nok skal ta fram igjen denne musikken, og kanskje høyre ting eg ikkje har høyrt før også.


Du skal som vekestart få eit fint sitat av Leonard Cohen:

"There is a crack, a crack in everything. That's how the light gets in"

(Det er sprekker i alt, det er der lyset kjem inn. Ingenting er perfekt, men det er sprekkene som slepp lyset inn!)

Og idag er det farsdag, og mannen fortener ei skikkeleg feiring. Det er jo han som er "my man". Og feiring har vi hatt: vi har feira med pannekakefrukost, gåver, tur i skogen, lesetid i sofaen og middag. Idag kalvesteik med løkkompott, portvinssaus og potetbåtar. Vi har utsett desserten... så mette er vi!

Ønskjer deg ei strålande veke! 

Vekestart veke 3

Eg har igrunnen alltid vore ganske royal av meg. Eg hadde utklippsbok med det som den gong var kronprinsbarna då eg var lita. Eg har ei av bøkene enno, men er redd den andre har forsvunne i flytting og rydding ein eller annan gong. Det er ikkje alltid i livet ein ser kva skattar ein har mellom hendene.
Då eg var lita syns eg det var ganske stas at Sonja og Harald gifta seg nesten på fødselsdagen min, eg var 2 dagar då dei gifta seg. Eg syns liksom vi hadde noko felles... Eg ser gjerne kongelege hendignar på fjernsyn, feks er italiadukka mi døypt på samme dag som Haakon Magnus. Dåpskjolen var eit gult frottehankle og eg hadde seleskjørt og skulderveske i raud skai.

Litt usikker på kva eg har rundt halsen, men det er truleg ein slags "pelskrage" etter inspirasjon av Sonja.

Eg har sett utallige kongelege bryllup, og arrangerte til og med prinsesseselskap då Haakon og Mette Marit gifta seg. Vi åt prinsessekake og hadde iallfall litt etikette inne. Då Märtha og Ari gifta seg, hadde vi selskap med ordensbånd og tiara alle mann!

Ein slags tidleg "scrapbook" ,
utført av 5 år gamle Kirsti

Det var difor litt overraskande at eg ikkje fekk med meg at kong Olav døydde før dagen etter!
For 25 år sidan var eg student,  og eg budde i kollektiv med to venninner i Oslo. Då eg sto opp 18.januar og møtte dei andre til frukost var eg heilt uførebudd på meldinga om at kong Olav var død. Det var litt merkeleg! Eg var og er ein rev etter nyhende, følgjer med i aviser og på radio(den gongen fanns jo ikkje internett, og vi hadde ikkje tv!!) men dette hadde eg altså ikkje høyrt. Det var jo ei spesiell tid i verda, med krigen i Kuwait og redselen for at det skulle spre seg, iallfall i Midtausten og kanskje vidare, så eg trudde eg var godt orientert.
Grunnen var at eg kvelden før hadde besøk, av han som no er min mann. Det var akkurat den kvelden vi fann ut at det skulle vere oss. Eg var langt inne i mi eiga rosa boble! Å ha ein slik dag som minne, der to så viktige ting skjedde, er litt rart. Vi gløymer iallfall ikkje datoen vår!

Det var spesielt å bu i Oslo også den perioden. Vi reiste ganske fort ned til Slottet, hadde med lys og tente. Eg hugsar godt alle folka, lyshavet, blomster og kort som låg der. Heile byen var stille, tross alle som kom og gjekk.  det var snø og litt kaldt, trur eg. Dagane fram til gravferda var annsleis enn vanleg, og sendeprogrammet på radio og tv var endra. Den dagen gravferda var, fekk vi fri frå studia. Eg hugsar vi var fleire samla hos ei studievenninne og såg seremonien på tv. Det var høgtideleg og sterkt!

Men tilbake til mannen og meg, 25 år er lenge. Samtidig har det gått fort! Det er godt å ha nokon å høyre saman med, og vekas dikt må handle om dette. Tross kongeminner og 25årsjubileum for kongeparet, dei blir feira av så mange, dette er til mannen og meg:

PERFEKSJON

Jeg velger meg kun én egenskap
fra øverste hylle;
å være sånn at du spør deg selv
hver bidige dag
om hva du skal
med noen andre enn meg

Trygve Skaug

Eit bilde til frå utklippsbok mi. Her er Märtha med bestefar, og dagens kongepar står i bakgrunnen.

Ha ei flotters uke!

Ein slitar vinkar farvel

Innimellom kjem eg på kor heldig eg er. Eg har maskiner i fleng som hjelper meg. kjøleskap og frysar. Oppvaskmaskin, kjøkkenmaskin, vasskokar. Juicepressa, skikkeleg luksusting, men det er lite som hevar ein januarsøndagsfrukost som ferskpressa juice! Strykejern, ikkje at det er så ofte i bruk, men det er godt å ha når svigermor er på besøk. Saftsentrifuge, det var eit bomkjøp, forresten, brukt to gonger, "tusen" deler og mykje å vaske. Støvsugar, skotørkar, tørketrommel og vaskemaskin.

Og no er vi der: vaskemaskin!
Vaskemaskina vår, ein trufast slitar i 18 år er i ferd med å forlate oss. Maskina vi kjøpte då eldste junior var litt over eit år og minstejunior var høgst synleg som kul på min mage. Då eg sa at "er det ein gong i livet eg treng ei maskin som eg kan stole på, så er det no!" Vi bladde opp litt meir enn vi hadde tenkt, og kom heim med eit vidunder frå Miele. Det har vore vel brukte pengar! Den har vaska alt, frå gulpeklutar og bittesmå babysokkar, via barnehagedressar til lange dongeribukser og store mengder håndklær og treningsklær. Dei barnehagedressane er vel det mest utfordrande den har fått; fulle av sand, søle og lommene fulle av stein og pinnar. Ramle-skramle! Ullklær, sengetøy, truser og tskjorter. Og den har vore veldig bra med at den knapt har krympa eit plagg(berre enkelte uheldige ullstrømper av og til), eller farga vasken lyserosa eller gråblå.

Og no vil den ikkje meir, endå den knapt har sett ein kvist på årevis. Kanskje det er det som er problemet?! Kvistmangel? I haust byrja den å jukse med sentrifugeringa, og eg har måtte både stille inn og fortelje høgt kva program eg vil ha, likevel har klærne vore dryppande våte. Det har latt seg løse med å sette på separat sentrifugering. Det er verre no når den ikkje vil ta inn vatn... Tørrvask er ikkje så egna til alt, igrunnen lite. Vi plukka frå kvarandre alt som kunne lettvint demonterast ein dag, og då virka den ein vask, men ikkje meir.
Problemet er ikkje større enn at eg kan kjøpe ny maskin, eg har pengar og det finns maskiner. Det er berre så tungvint til vi får gjort det. Eg kan ikkje kjapt få vaska unna alle håndklær, men skapet er jo framleis velutstyrt, så vi slepp gå våte ut i vinterkulda. Skulle det bli for ille, har eg vaskekum og varmt vatn i kranen. Eg slepp gå til næraste bekk for å skylle kledene eller bære vatn inn(og kvar er forresten næraste bekk?) Sentrifuga fungerar til og med, så eg kan få litt tørrare klær før eg henger dei opp(om eg no skulle få det for meg å vaske for hånd).

Vil ikkje meir...

Men så er det noko med at når den maskina er 18 pr, betyr det at straks er minstemann også 18 år, og eg har formelt sett ingen små barn lenger.... Sukk!
Det er vel berre å kome seg ut og kjøpe ny! Det er jo berre ei maskin.

Vekestart veke 53, litt juleoppdatering

 Det er 53 veker i 2015, det finns vist ei god forklaring på kvifor, men eg har ikkje sett meg inn idet. Iallfall blir dette ein slags bonusvekestart :)

For intereserte kan eg fortelje at undersøkinga eg hadde rett før jul gjekk greit. Det må vere lov å grue seg når undersøkinga heiter nerverotblokade av isjasnerve?! Det gjekk heldigvis greit, ikkje vondt(berre ubehageleg) og resultatet får eg over nyttår.
Eg fulgte ikkje med på røntgenbilete undervegs, men det såg akkurat ut som biletet under. Det er spesielt å følgje ei nål som leitar etter nerverota inni ryggen, slik i sanntid...eg snudde meg!

Bildet er lånt her: http://www.smerteterapeuten.no 

Jula kom! Det var som venta, og vi var brukbart i rute. Vi hadde mat, tre, pynt, gåver etc. og vi hadde tid. På lillejulaften var det tradisjonell pynting av treet, med mykje mimring om julepynten. Noko frå barnehagen, noko frå skuletid, noko kjøpt på ferieturar rundt om, og arvepynt som må behandlast ekstra forsiktig. Det var gode minner og munter stemning.
Snømannen eg sydde då gutane var små(som eg nok hadde lagt fint tilbake i kassa om eg var først...) fekk hedersplass på ei hylle, og dei har starta diskutere kven som skal arve den...

Lite gje julestemning som denen karen kjøpt i solvarme Florida!

Bitte små julekuler på snor. Knuselege, så ligg fint i eiga eske når dei ikkje heng på treet.
Arv frå bestemor og bestefar.

Engel sydd av meg, for sikkert 15 år sidan.

Engel kjøpt i Sverige

Kulaste snømann i gata... :)
Og einaste i første del av jula, med regnregnregn!

Jul er mykje tradisjon og "same procedure as last year", når det gjeld mat og pynting og framgangsmåte. Det er ikkje den tida av året eg er mest for fornying! Sjølv om enkelte ting blir gjort med variasjon, som type blomster på bordet eller antall kaker. Det er lell ei slags grunnliste som må vere oppfylt.Eg må ha brune pinnar, det må vere dronning Maud-fromasj ein dag og helst loff til alle brødmåltid. Så slik vart det i år også!

Julaften går fort, med alle siste-liten-ting som skal gjerast. Det er som det skal vere, men når kyrkjeklokkene ringer klokka fem, er det høgtid, uansett! Det er stor glede i å ha gjengen min samla, lese juleevangeliet, ete godt og lenge, glede seg over gåvene, og til slutt berre vere saman! Merkar godt at gutane har vorte bortimot vaksne, det er rolege dagar. Men litt påfunn dukkar opp! (som å henge lyslenke på hjortehorna i trappa!)

Julepynta middagsbord

Dei andre juledagane har gått til sakteliv innimellom, å vere gjest, ete godt og mykje, prate, lese bøker og julehefter, sjå ein film eller to (I tillegg til å ligge vak og vente på tenåringar som er på vift, prøve å finne igjen døgnrytma når ein skal på jobb, fundere på neste måltid og prøve skia for første gong denne sesongen)

Selfie i romjulssol

EN MORGEN

En morgen skal skoddene fjernes,
lyset trenge
gjennom veggene av blindhet,
de svarte ordene henge
urørlige som flaggermus
under takbjelkene i hjernen.
Og du ser med mer enn dine øyne
er alt omkring deg -
alt du kalte din virkelighet
alt du viktet deg med
og gjorde ord om - alt
er bare virvlende støvfnugg
som tjener til å gjøre
lyset synlig.

- Hans Børli

Eg planlegg ei årsoppsummering på bloggen, både for dei som les til vanleg og fordi det aldri vart julebrev i år... Den kjem nok om nokre dagar!

Håpar du har ei god romjul og vips så er eg her igjen!

Romjulsdraum:
juletre, fyr i omnen og kryssord

tyttebærmimring

Då eg gjekk tur på laurdag, hadde eg naturlegvis pose i lomma. Ikkje hundepose, eg har ikkje hund. Men pose for å plukke bær i, om eg fann. Første delen av turen, som eg gjekk med tante May, hadde ikkje bærplukketempo. Det var "trim og prat", som er ein utmerka kombinasjon. Men etterpå, då eg venta på å bli henta, måtte eg ut i skogkanten og sjå om eg fann tyttebær. Og eg fann:) Store, raude, modne tyttebær vart plukka i posen, og dei får blåbæra som var der, gjekk rett i munnen!
Eg huskar at mamma alltid prioriterte tyttebærplukking på hausten då eg var lita. Eg forsto lite av det! Gå frivillig i skogen og plukke bær!? Og så små som tyttebær er, det tok kjempelenge før det monna noko i bøtta. I tillegg smakte den altfor skarpt for ein liten baremunn. Eg huskar eg og søskenbarnet mitt var med mamma og tante og plukka tyttebær ein gong, og vi to(kanskje 6 år gamle) fann ut at vi ville plukke både blåbær og tyttebær i samme bøtte. Det var ein skuffelse etterpå, for det vart jo ikkje noko godt å ete... Så på tyttebærtur masa eg aldri om å få bli med. Men no, som vaksen, forstår eg gleda i å plukke bær, og ikkje minst få gå ute i skogen, gjerne åleine, med luktene, fargene, lydane, samtidig som eg plukkar bær som kan bli til godt syltetøy! For ikkje å snakke om å finne rørte tyttebær i frysaren og kunne ete dette på varmt, heimebaka brød! O, lukke og kvardagsluksus!

Då eg kom tilbake til mamma og pappa på laurdag, fekk mamma tyttebæra mi. Og ho forsto å sette pris på gåva! No er forresten ikkje tyttebær så surt lenger heller, ikkje når den er så moden som den eg plukka no, så vi smaka litt medan vi fann ut at vi skulle lage trollkrem!
Vi hadde 3 dl tyttebær og blanda med 1 eggekvite og 1 dl sukker, og så var det berre å piske til det blir stiv skum, luftig og rosa.

Medan mamma laga trollkrem og eg pizza, fortalde mamma om si tante, Karen Anna(som var uttala KarnAnna), som var veslesøster til bestefar. Ho var fødd i 1889, jobba som syerske og var ei dame med klare meiningar. Eg huskar henne godt, for ho levde til eg var 14 år, men ho budde på aldersheim så lenge eg huskar. Mamma brukte vere med henne på tyttebærplukking, for tante Karen Anna likte godt å plukke bær, men ikkje å gå åleine. På grunn av eksem på hendene brukte ho gummihanskar når ho plukka, som for meg virkar ganske tungvint og klumpete! Men dersom det måtte til, var det vel greit. Ho var redd for orm, så når dei gjekk i solvarme lier, brukte ho støvlar og smurte løk på støvlane for å skremme vekk ormen! Så dette med bærplukking sitt nok i genene mine.

Og tante Karen Anne er også opphavet til "matlei"-pålegget over alle hos oss: Brødskive med eit tynt lag smør, så bananskiver og ripsgele på toppen. Dette laga mamma til meg då eg var lita, og eg har laga det til mine ungar. Tante KarnAnna brukte loff, og hadde ei tynn skive eple under bananskivene, men den detaljen har vorte borte hos oss. Dette er ein sikker vinnar på matlei-dagar! KarnAnna brukte servere dette når ho hadde misjonsfrening, og då var det sikkert skråskårne skiver og fine fat også.

Dårleg bilde, men eg hadde ikkje tid til meir, vi skulle ete!

Og trollkremen? Kjempegod! (og det vart nok til dessert både laurdag og søndag for mamma, pappa og meg)

Førstemann ut av reiret

For 19 år sidan gjekk eg gravid. For første gong. August for 19 år sidan var varm, og eg gjekk mykje i ein ruta kjole huskar eg. Eg var ganske trill rund, sjølv om termin ikkje var før oktober. I brukbar form, men med litt ryggtrøbbel(det er ikkje noko nytt altså) Eg hadde ein roleg skatt i magen. Eg viste ikkje kven. Eg viste ikkje at det var min eldste son som vaks og trivdes der inne.

Eg var spent! Eg hadde 6 tantebarn allereie, så eg var driven som barnevakt og beleiskiftar. Men ein eigen baby som skulle komme og vere hos oss for noko som virka som alltid?!  Det var ei viss mengde skrekkblanda fryd!

Eg(vi) bygde reir. Vi henta vogga hos svigers, den er laga av kyrkjeplank og i den har både far, farfar og oldefar ligge. Eg kikka på klær, strikka ei bittelita jakke i gult ullgarn, Vi fekk ei gammal vogn som eg trekte om inni. Vi lånte utstyr. Eg skreiv lister over kva eg trudde vi trong og snakka med andre om kva som var lurt. Eg las bøker. (Heldigvis kanskje fanns ikkje O-store-internett, for der hadde eg nok fått vite meir enn eg trong...) Vi meldte oss på fødselsførebuande kurs. Vi fulgte med på magen som voks, når på døgnet junior var aktiv, vi venta!

Så kom prinsen! 

2 dagar gamal omtrent

Han la beslag på mykje av tida mi, for ikkje å seie all… Han sov ikkje vekk det første leveåret sitt, sukk, han har ikkje sove vekk tenåra sine heller, for den del. Men han var jo det finaste vi kunne tenkje oss. Og vi vart kjent, ting gjekk seg til. Lillebror kom og vi vart den familien som har delt kvardagar saman i mange år!

For 17 år sidan gjorde eg klart til oppstart i barnepark. Han trong ikkje så mykje nytt, men sekk og matboks var viktig.

For 16 år sidan var det barnehagestart. No trongs det meir klær, merking av utstyr, ny sekk og ny kvardag.

For 13 år sidan var det skulestart. Noko nytt igjen! SFO, etterkvart fritidsaktivieter. Så vart det ungdomsskule, videregåande, nye vener, nye fag, nye krav.

Men alle desse gongene har han vore heime her hos oss, vi har gjort endringane saman. 

1999

No gjer vi klart på nytt. Det er nye lister. Det er innkjøp av klær, vogn treng vi ikkje(og han skal ikkje ha med bil, sjølv om han har lappen no) Eg kjøper sengetøy og handklær. Eg merkar klær. Vi snakkar om pengar, det er søknad til lånekassa som skal fyllast ut. Det er nye tider! Han skal flytte! Byrje på folkehøgskule. Det er snart berre få dagar igjen til vi skal kjøre han og reise heim utan han… Berre nokre dagar til det berre er lillebror som bur heime. Ei veke til ein ny kvardag for både han og oss... Vi grugler oss, alle saman.  

Han skal gå ekstremsportlinje,  han starta treninga tidleg!
Ca 1999

Vi skal alle gjere noko nytt. Og vi skal ikkje ha alle kvardagar saman lenger. Sukk! 

Eg håpar han får det supert! Eg trur eg klarer finne meg til rette med det ny livet. 

Men dette er ein overgang!

Tebrød

Då vi kom heim(og heim her betyr til mamma og pappa) på ferie, fekk vi servert tebrød. Mamma hadde ikkje fått laga så mykje som ho gjerne ville, men desse hadde ei historie og eg fekk ein tur ned "memory lane", så eg fekk mykje syns eg! Tebrød(eller testokkar, eller kanskje ein norsk versjon av biscotti, småkaker, kjørt barn lyder mange namn) var sommarkaker for mor(altså mi farmor, som alle kalla mor, både barn, svigerbarn, barnebarn og naboar) Ho brukte å lage ein stor porsjon av desse på sommaren, det er tørre kaker som er enkle å ha på lager , dei er lette å lage (eg vil tru dei fleste av oss har det som trengs for å lage dei i skapet til vanleg) og greie å servere (men ho må ha gøymt boksen, for dei blir lett borte…)

Her er foto av mor si handskrivne oppskrift(og mamma sine ekstranotatar)

250 gr sukker
250 gr smør
2 egg
1 liten kopp fløte (ca 1,5 dl)
1 ts hjortesalt
1 ts vaniljesukekr
500 gr mjøl

Start med å røre smør(eg brukte margarin) og sukker kvit, og tilsett egg.

Tilsett så fløte(eg brukte matfløte), mjøl, hjortesalt og vaniljesukker.

Bland til ein laus deig. 

Sitron frå kjøleskapet og fancy zestjern kjøpt i Houston 

Og så har nokon av oss litt trøbbel med berre å følje oppskrifta. Og oppskrifta (og dei eg smakte hos mamma) minte litt om biscotti. Så eg hadde rive sitronskal i 1/3 av deigen og blanda nøtter(hasselnøtter, mandlar og valnøtter) i 1/3 av deigen, og så vart siste tredjedel med "original"smak.

Ein tek det ein har, det vart blanda nøtter

Del i 9 deler, trill ut til stenger(bruk mykje mjøl, deigen er laus). Legg 3 stenger på kvar plate, trykk litt flate og steik 12-15 minutt ved 200 gr. Eg stekte alle tre bretta med stenger før neste trinn.

Ta ut(og avkjøl litt) og skjær i bitar på skrå, ca 1,5 cm breie. Legg med snittsida ned og sett inn i ovnen igjen til tørking(eg tørka ca 45 min ved 70 gr varmluft og hadde alle tre bretta inni samtidig), og hadde ei glipe på omnsdøra. Prøv om kakene er sprø, og tørk evt lenger)

Avkjøl på rist og legg i tett boks. Dersom du har kontroll på boksane, burde du ha småkaker til kaffen eller tekoppen til både deg sjølv og gjestar ei lang stund!

Om eg kosa meg med te og tebrød til kveldsmat? Kva trur du!