Onsdag kveld

Eg sitt og tenkjer på at eg burde legge meg, men så kjem eg på at det er ferie!
Ute er solnedgangen eit syn, det er klar, blå himmel og tosifra temperatur. Eg ser på frå inne, for eg hostar, og tenkjer at eg like gjerne kan bli frisk før neste ferieetappe.

Men før idag var eg ute i solveggen! Med solhatt og bok. Og såg utover den fantastisk grønne plena, som ikkje er nyslått. Men som er full av kløver og humler! Heia humlene!

Igår kveld fann eg årets avling av markjordbær også, 2 små til meg og 1 stor til mannen. Luksus!

Og så får eg berre prøve å ikkje irritere meg over at vaskemaskina har stoppa, at meldinga mi til reparatøren ikkje hadde kome fram, slik at han ikkje hadde rett del då han var her i dag, og at vi difor må klare oss utan vaskemaskin eit par veker til....

Italienske sko!

Då vi var i Italia i haust hadde eg ei heilt klar plan om å kjøpe meg sko. Ei så klar plan at mannen innsåg at han berre måtte henge på den siste dagen når eg gjekk målbevist til verket og planen. Før eg fekk meg sko, ville det meste anna bli sett på venteliste.

Til slutt fann eg ein fin skobutikk. Mannen sette seg på ein ventestol. tok fram ei bok og eg fekk beskjed om å ta meg god tid. Dette var ein så fin butikk at du slett ikkje kunne finne ein sko i hylla og berre prøve.  Nei, her måtte eg peike på utstillinga og forklare kva sko eg ville prøve, så vart den rette storleiken henta på lageret og eg fekk prøve. Feil storleik? Dei henta ein anna storleik. Og såg eg plutseleg eit anna par som eg hadde lyst på, var det samme prosedyre. Til slutt sto det mellom to ulike. Håndsydde, italienske gule sko, eller gule, høghæla pumps. Altså to ulike par med gule sko... Valgets kval! Og ein kan knappast kjøpe to par gule sko på samme dag? Dei kosta tross alt litt...


Etter prøving og synsing og prøving og elle-melle, vart det dei gule, håndsydde (som takk og pris var på sal) Dei var tross alt italienske!

 Italienske sko!

Desse har vore med på fest og julebord og familieselskap til no. Eg er så fornøgd!

Men vel heime i Noreg byrja eg å angre. Ikkje på kjøpet, men på at eg ikkje hadde kjøpt begge para... No byrja ei ny jakt. Eg har leita på nettbutikkar, søkt etter gule sko, yellow shoe, gule med hæl etc. Og eg har vore innom alle skobutikkar eg har gått forbi. Det viser seg at gule pensko ikkje er så vanleg på vinteren i Noreg.

Men så: der sto dei! I ein av dei lokale butikkane. Ikkje var dei så dyre heller. Men eg måtte tenke meg om, og kven veit, kjem dei på sal snart? Nei, det gjorde dei ikkje, verken romjulssal eller januarsal. Og klok av skade, så har dei no fått ein god og trygg heim, eg kunne ikkje risikere at nokon annan tok dei rett framfor nasen min medan eg akkederte for eller mot kjøp.

Skogal, sa du?

Ingen ting varer evig!

Idag har eg gjort noko eg har grua meg til! På ein heilt vanleg onsdag, midt i mars, har eg endra teksten i profilen min på bloggen. Eg har endra eit ord. No står det mor, ikkje tenåringsmor.

Fotograf: tante Margrethe

Det fordi begge desse muntre, unge mennene har vorte over 20 år! Eg har ikkje tenåringar lenger. Det er SÅ rart. Eg var førebudd. Dei har jo flytta ut også. Men iår er første gongen minstemann ikkje feirar heime og det samtidig som han fyller 20.

Jaja, livet. Det er slikt som skjer! For 20 år sidan hadde eg ein sint, liten kar som var svolten. Han kom litt etter planlagt tid, heime hadde vi ein liten storebror. Det gjekk i full fart i fleire år. Eg har vore spebarnsmor, småbarnsmor, skulebarnsmor, storbarnsmor og tenåringsmor.

No står det mor i profilen min, og sjølv om eg no slepp både klesvask og matlaging til desse to, slik til dagleg iallfall, heng nok bekymringane i mammahjertet igjen i mange år enno! Eg skal framleis lure på korleis dei har det, slik inni seg. På om dei søv nok, har huska den fristen, om dei trivst, treng nye sko eller et nok fisk. Eg har ingen som ropar på eit glas vatn etter at han har lagt seg. Men kva dei har tenkt å gjere i helga og kven dei er saman med? Kjenner eg venene deira? Kjenner eg foreldra til venene? Eg treng ikkje plukke legoklossar, men har dei søkt sommarjobb og kva skal dei til hausten? Erfaring frå eigen oppvekst, viser at denne fasen vil vare lenge (for meg altså)!

Gratulerer med dagen, junior!
Og så får eg stole på at det meste av lærdom er på plass, og at dei har strøm på mobilen, slik at dei ringer heim om det er noko.

Fridag/fredag

Når ein ikkje arbeider full stilling, blir det fridag innimellom.  For å senke skuldrene og trene. Og gjere ein del ein ikkje rekk ellers, for trening er jo fordelt utover veka elles og.
Dagen starta hos fysioterapeuten.  Det verka som ein god ide å booke første time hos han då eg var der sist veke, men eg angra då klokka starta like tidleg som vanleg idag! Men opp og smil, og jammen blir det mykje igjen av dagen når ein ikkje søv lenge. Eg vart knekt, brekt og strekt, ryggen vart betre og eg gjekk ut i dagen.
Og dagen kom med sol! Skyfri himmel. Vinden som har herja dei siste dagane, og nettene, har roa seg.
Etter litt hit og dit, kom eg meg ut på ski. Ja, eg blir i betre humør av sol, snø og ski!

Laaange bein i vårsola

No skal eg til frisøren,  etterpå skal vi ut og ete middag før vi skal på konsert.
Det er visst vinterferieveke framfor oss, men den tida er over for meg. Musikkjunior kjem heim etterkvart, truleg med sekken full av skitne klær og trøtt etter 14 dagar på turné. Kanskje kjem ingeniørstudenten heim også?
Men helga skal eg nyte max, kanskje koke ei gryte bacalao? 

1.desember

Å, endeleg er det 1.desember.
Men eit par brå innsmett på timeplanen,  og eg er ikkje riktig i rute. Og det er heilt i orden. Eg har fått vere til hjelp ein annan stad, og eg trur nok eg skal klare å ta igjen  ein forsinka start!

 Fjøs med både adventsstjerne og juletre! 

No sitt eg på toget. Ser på bilda eg tok medan eg venta på bussen. Et lauper med kvitost og klementin. Høyrer julemusikk på Spotify. På mange måter har eg ei fristund! 

Og innimellom skriv eg litt på huskelista mi, for eg har naturlegvis med meg notatbok! I morgon skal eg pynte heime. Stjerne, blomster, krybbe, og kanskje bake? Om ikkje anna skal eg gå tur i skogen og plukke noko grønt til å pynte med!

Veke 38

Tirsdag. Ettermiddag. Joggetur i skogen, best etterpå. Åleine heime. Ostesmørbrød og Pepsi max. Ut og treffe fine folk i kveld. Oppvaskmaskina som jobbar. Prat på telefon med viktige folk i livet mitt. Regn i dag tidleg. Jobb. Sol no. Blå himmel. Norske epler som snurpar i munnen. Søte plommer.
Kvardagen altså.

Piano

Jeg skjønte ikke vitsen med de svarte dagene
ikke før jeg forsøkte å spille på dem
det klinger annerledes
når jeg får inn noen hvite
innimellom
Trygve Skaug

Kunsten å koble av

Fredag. Ei lita samling papir på kontorpulten som skulle gjerast noko med, eit dataprogram som ikkje samarbeida og eit hode som hadde problem med å konsentrere seg. Sol og varmt ute. Og fredag altså. Heldigvis var det sjokolade på bordet i lunsjen!

Eg avtala med meg sjølv at eg skulle gå tur når eg var ferdig på jobb. Rett heim og skifte til shorts og singlett, i det fjerne tunge skyer, men rett i skogen med meg. Eg har skrive om det før, skogen er min stilleplass, der eg ladar batteria og eg kallar det gjerne mindfullness å gå der. 2 km motbakke, ikkje ein frustrasjon igjen! Eg og skogen, idag luktene av tidleg sommar, klissvåt myr og fuglesang over alt. Herleg!

Bittelitt vått i myra. Sikkert bra for huden med
gjørmebad??

Tyttebær

Storknebb

Blåne bak blåne

Fann ei rute der eg var nesten åleine, tømte tankane for irritasjon over datamaskiner, planla middag, funderte litt, plaska rett ut i kalde bekkar for å skylle av skoa og tok litt bilder. Mindfullness på høgt plan! Vel heime vart skyene svarte og tora slo, før det kom regn, i mengder. Godt å vere inne!

No er det sofateneste, NRK jazz, eg er passe mett etter sommarpizza og eg har mokkabønner. No er det helg!

Vekestart veke 22

Sol! Fridag!

Sol inn stoveglaset lenge før frukost.

Har kryssa ut eit par slike ting på lista som har vore utsett, fordi... du veit slike ting som tek lengre tid å grue seg til enn å utføre? Fekk gjort dei idag! Kjennes endå betre ut å nyte sola etterpå då. Las bok i sola, åt lunsj i sola, vart klissete av solkrem(men ikkje solbrent) Bretta klær, laga middag. Snakke med ein son. Tenkte på den andre sonen. Kyssa mannen. Har trena yoga i kveld, kroppen syntes det var grusomt slitsomt, kan bli stiv i morgon. Altså ein slik dag som er kvardag, som er livet!

Alt dette maset om

KVALITETSTID

(når det vel er sjølve livet vi meiner)

Ete brødskive med brunost. Ta bussen heim frå jobb i regnver.

Vakne midt på natta og le høgt av noe du nettopp drøymde.

Forsove seg men likevel ta seg tid til å koke egg til frukost.

Trøyste ei dotter i telefonen. Gråte i ei gravferd.

Sjølve livet! (heiter det)

Øystein Hauge

Og kall meg gjerne ei enkel sjel, men sola skein idag, eg har solgul veske, gule sko kjøpt på salg i fjor og plena full av gullgule løvetenner! Då må ein jo bli glad!

8.mai

8.mai, ein dag for flagg og takksemd. Over å bo i eit land utan krig, over å ha det godt, takksemd til dei som har gjort ein innsats for freden, både då og no. Men og for ettertanke, refleksjon og tankar på dei som ikkje bur i fred, som ikkje får hjelp... Og aktualisert av å ha ein son som brukar kongens klær i år. Store tankar!

Eg tenkte å dele litt frå farfar (som eg kalla Far) si dagbok frå 8.mai 1945. Eg huskar at han skreiv dagbok, også då eg var lita, men eg las dei aldri. Pappa, som var 10 år då krigen starta, har skrive ned nokre av sine minner frå krigen for årboka for historielaget heime i 2016. Der har han tatt med det Far skreiv i 1945. (Og kan det vere alderen? Eg har mykje større glede av slike bøker no enn før. Eg har byrja kjøpe bøkene om området vi bor i, i Trondheim. Mykje interessant om nærmiljøet. Men det mest interessante er frå det området der eg voks opp, kjente plassar, kjente folk, meir eller mindre, og ukjente historier)

8.mai 1945 skriv Far:

"Så har vi altså visshet, det er fred. Tyskland har gitt opp alt, også Norge. Etter fem lange år under tysk besettelse er vi endelig fri, og i hele Eutopa er det fred, det er nesten så det er vanskelig å tro at det er sant, for det har sett ut som tyskerane kom til å forsvare seg til siste mann overalt. Norge er i alle fall spart for mye elendighet og ødeleggelser. Alle som har flagg bruker det idag, ingen arbeider, de som arbeidet først på dagen sluttet etter hvert som nyheten om fred sprer seg. Fra London er det opplyst at 8.mai 1945 skal være alminnelig festdag for hele Europa ti minne om krigens slutt. Begeistringen øker, etter veien går flokker av barn med norske flagg og roper og synger."

Eg syns han beskriv mykje, men ganske nøkternt. På den andre sida, kva ord skal ein bruke? Etter 5 år i uvisse,  med små ungar, gard, motstandsarbeid, fortviling og håp som brast. Eg skulle ha spurt han om så mykje, men det er for seint. Samtidig er eg ikkje så flink å spørje mamma og pappa, som begge opplevde krigen, heller, det må eg bli!

Marsglede

Trur eg må omdøpe temaet til marsglede!
Det er vår ute! Det er glede i seg sjølv. Og så har besøket mitt hjelpt meg å bake sitronkjeks.

Dei passa veldig godt på dette fatet eg har fått av mamma. Og til drakk vi sitronte i flortynne tekoppar. Det var nesten som Te-plis! (eit innlegg om gode barndomsminner)Veldig gode! Stort sett fulgte vi denne oppskrifta fra Jamie Oliver.

(Når eg i tilleg har fått ein lang tur i skogen med sol i ansiktet og svette på ryggen, kan ikkje dagen bli betre)

Førjulsdagar og plutseleg jul

Eg hadde ei plan om å blogge kvar dag i desember, det gjekk nesten. Eg hadde ei plan om å skrive både 21. og 22. og 23. desember, ikkje minst eit "god jul"-innlegg på julaften! Kvifor vart det ikkje? Livet skjedde. Eg tenkte å gje deg eit lite glimt av det som skjedde.

21.desember hadde vi grautfest (det går heilt fint å kjøpe Fjordland-graut. Den kan varmast i mikrobølgeomn og så tømmast over i ein kjele) Dette er ein vennefest/kurvfest, alle tek med litt, og vi byttar på kvar vi er. Iår var det hos oss. "Ungane" byrja bli store, men jammen vil dei fleste vere med om dei kan. Så vips var vi 22 stk! Då krever det litt organisering av møblar på førehand(vi har ikkje spiseplass til så mange, eigentleg ikkje plass i det heile, men der det er hjarterom etc), litt rydding og litt innkjøp. Det vart fullt hus, latter og prat og graut, spekemat og kakebord. Utruleg kjekk kveld! Kjenner meg så rik med så mange fine folk i livet mitt! Men tid til blogging vart det ikkje...

Klart til grautfest

Kake må man ha!

22.desember var det jobb, rydding etter grautfest, litt førebuing til jul, innkjøp av dei siste gåvene, planlegging, ta fram julepynt, sjå over dukar og vips hadde dagen gått.

Siste innspurt på jobb

23.desember, fridag, lillejulaften. Ute snødde det, rett nok våt snø, men det er kvitt! Mannen meinte vi låg utruleg godt an til jul, men det er merkeleg kor mykje som skal gjerast lell. Lang handleliste, sjølv om ein trur det meste er kjøpt. Sende julebrev, ja, det vart litt seint. Lage dessert; Dronning-Maud-fromasj, som er vår faste julaftendessert. (funfact: eg ser tv-program om Maud sine fotografi sånn ved sida av no). Huske å legge pinnekjøtet i vatn. Tenkje på at ein skal stryke dukar. Pakke inn gåver. Få nokon til å sette fot på treet. Ein etterlengta frisørtime.
Og til slutt: pynting av juletre. Då hadde vi det så fint at eg nesten fekk vondt. Plutseleg dett ting på plass. Gutane tok nesten bølgen av glede over all den fine julepynten, både den dei hadde lagd sjølv som små og den vi har kjøpt opp igjenom åra. Masse historier som må forteljast, bilder som blir sendt ut på sosiale medier av både alligatoren og pingvinen, hjortehorna som er pynta med lys, og ikkje minst alle kommentarane som kjem tilbake. Tøys og tøv! Til slutt påsmurte julebrødskiver, kaffe og te, berre lyset frå juletreet og stjerna, musikk med Bugge Wesseltoft i bakgrunnen. Ingen som skal noko. God tid! Men ikkje til blogging.

Julaften! Lang frukost. Kjøpe den siste julegåva, organisere dei siste innkjøpa. Nokon reiser for å sjå etter båten, med alt uværet som er meldt er det godt å ha gjort det! Legge på juledukar, finne fram blomster. Sjå om det er meir pynt som skal settast fram. Endeleg få fram strykebrettet og stryke damaskduk og tøyserviettar. Høyre julemusikk på radioen. Sette på pinnekjøt til kok, og kjenne sjølvaste lukta av jul spre seg i huset. Sjå Disney på tv. Plutseleg få invitasjon til å vere med på julegudsteneste i Nidarsomdomen. Stor oppleving! Stresse bittelitt heimover, og få pynta bordet og så var det middag! Julekveld, juleevangeliet, julegåver, kaker, samvær med familie.

Stryking

Nidarosdomen

Det blir julepynta bord

Endeleg middag!

I går hadde vi familieselskap, med ribbe til middag, kaffe og kveldsmat. Vi spela spel, gjekk tur, prata og var saman. Idag har det vore lavt tempo, mykje sofa og endeleg fisk til middag.

Eg rakk ikkje å blogge før no, er det så nøye? Eg er rik og heldig!

Utsikt ut kjøkkenvinduet idag. Det var sol ei lita stund.
Og det er snø!

Vekestart veke 38

Eg har hatt fridag idag! O lukke! Kabalen på jobb gjekk opp utan meg, og eg kunne la humla suse. Og det har eg gjort. Går klokka fortare på fridagar? Eg meiner "poff! Så er dagen over?"
Men det kan vere noko med tempoet; først unte eg meg å ligge ein time lenger enn vanleg, og så var det frukost. Litt skuffa over været, det låg skodde heilt inntil husveggen. Men været var fullgodt til å lese avis, drikke ei kanne te og halvvegs følge med på P2. Så måtte eg lese litt i boka mi, meir om den seinare, før eg fann ut at ut måtte eg, same kva vær det var.

Langbein på tur

Fint treningsstudio!

Doggdropar i spindelvev

Skogen viste seg å ligge over skodda! Herlig! Å stå der og sjå ned på skodda. Nyte sola, varmen, fargene, nokre overmodne bringebær, nevar med blåbær, nokre få tyttebær. Bli våt og skitten i myra. Kome heim og ta ein dusj, og så var det jammen tid for lunsj. Tida går fort i godt selskap, hehe.
Etterpå skulle eine bilen til "doktor", men eg rakk litt meir lesing etterpå, no ute i septembersola, før det vart restemiddag.
På ein måte har dagen hatt lite dødtid, men samtidig mykje tid til å gjere det eg hadde lyst til! Må ha ein fridag til snart!

Det har vore diktkåring i NRK. I heile sommar har det vore dikt og diskusjon på P2, og alle mine gode forsett, eg er jo glad i dikt, om å følge med, har drukna i det vanlege livet, eg har berre fått med meg litt her og der.(Ja, eg veit det finns nettradio og podkast, men då må ein ha tid til å høyre det ein annan gong, og ikkje minst konsentrasjon) På søndag var det "finale" og den skulle eg iallfall få med meg. Vel, eg er glad det er mogeleg å lese om det på nettet etterpå og...
Her er diktet som vann:

Det er den draumen me ber på
at noko vedunderleg skal skje,
at det må skje –
at tidi skal opna seg,
at hjarta skal opna seg,
at dører skal opna seg,
at berget skal opna seg,
at kjeldor skal springa –
at draumen skal opna seg,
at me ei morgonstund skal glida inn

på ein våg me ikkje har visst um.
Olav H. Hauge 

Kven har ikkje draumen? Om noko vidunderleg?
At det må opne seg nye dører, nye mulegheiter, ein ny veg? Betre helse, vidundermedisin til seg sjølv eller andre. Framsteg på eit eller anna vis. Ny jobb, eller kanskje jobb, skule. Tid til dei rundt. Ei pause frå slitet, jobben, sjukdom. Det er så mange ting vi ber på av draumar! Ofte mest inni oss.
Eg les at Hauge ønskte seg ei lun vik, der han fekk fri frå sjukdommen. Håpar han fann det. Og håpar du finn ei vik der du får pause!

Dame som les i solveggen

Før prøvde eg å skrive litt leselogg, men det har sklidd heilt ut. Eg les likevel ein god del bøker, og må få anbefale to til deg:
På fødselsdagen min fekk eg "Alltid tilgivelse" av Anne B Ragde(jada, å hinte kraftig om boktitlar hjelper!) Det er bok nummer 4 om familien på Neshov, og eg vart heilt forelska i dei då første boka kom. Fjerde bok var som dei forrige, lesverdige! Har du ikkje lese nokon av dei, start med "Berlinerpoplene", og bli kjent med gardsliv, familiehistorier, grisungar og Københavnhomser. Og ikkje minst gravferdskonsulent Margido.

Eg har også lese om igjen ein krimserie av Leif GW Persson i sommar og haust. Ikkje krim av typen hardkokt, dyster privatdetektiv, men om svensk politi og -trur eg- ganske truverdig om arbeidet deira. Naturlegvis med meir eller mindre dumme kollegaer, udugelege sjefar og vanskelege oppgåver, slik som mange kan kjenne på i eige arbeid innimellom. Det er tjukke bøker og store historier, med trådar til verkelege hendingar og kjente personar. Eg elskar slike bøker! Og då eg las anmelding av den nyaste boka, "Bombemakeren og kvinnen hans", i avisa på laurdag, kom eg til å laste den ned på lesebrettet  mitt ganske fort. Ikkje rart eg måtte legge inn lesetid idag! Anmeldaren skreiv at dette er krim du ikkje les samtidig som du ser tv, og det er heilt sant! Dei krever at du er der! (og eg anbefalar å lese bøkene i rett rekkefølge, for historiene heng på eit vis saman)
Her har du tusenvis av sider du kan gle deg til å lese!

(og for å hovere litt: eg har pakka inn 12 julegåver idag!)

Kan det vere alderen?

Eller har eg berre vorte vaksen? (då er det vel og alderen...)

I sommar har mannen og eg vore på fleire bilturar, utan barn, slikt skjer når dei såkalla "barna" har passert 18 og heldigvis har eigne liv og eigne interesser. Det har vore riktig så trivelege turar vi har hatt, både heilt til Austlandet og ein liten instantferie til Nordmøre. Vi har kosa oss!

Men noko har skjedd, vi gjer heilt andre ting enn før. Den som sit i passasjersetet har kartet framme, og følgjer nøye med på fjordarmar og fjell og vegnummer. Vi har med mat og drikke, og kan ta pauser når det passar(og det gjer det stadig vekk for ryggen min) Vi høyrer radio, og vi pratar. Eller det er heilt stille.

Meisingsetvågen

Og vi køyrer omvegar fordi det såg så fint ut i den vika der nede, kan vi kome oss dit? Og der ser vi ein annan veg, eller ei ferge langt ute i fjorden og vi legg planer om ein ny biltur seinare. Då kan vi køyre der, og over dit, og så får vi sett... Jada!
Og vi har køyrt fleire mil omveg for å kjøpe ost, og ein god is vi hadde fått anbefalt og som dei hadde på same gardsutsal. Når vi først var der, i Torjulvågen, fulgte vi vegen heilt til endes, for dette var ikkje ein stad ein køyrer gjennom, hit køyrer ein og snur.

Vi har stoppa og sett på utsikta, og kommentert at det hadde gjort seg om dei tok ned skog, slik at vi hadde sett fjorden og ikkje berre tre. Vi stoppa nesten i eit grustak, for det gjorde vi alltid når eg var lita. Turen er ikkje berre for å kome til målet, vi har  tatt oss litt meir tid i sommar!

Kjærestepar i over 25 år ...

Kan det vere alderen?
Og gjer du slike ting?

Vekestart veke 26

Det kan vere eg har delt dette diktet før,  men etter å ha rusla på myrer full av myrull  idag, passar det så godt! Det var kanskje ikkje sønnavind, men plaskregnet hadde gitt seg, det var gløtt av sol og heile familien gjekk saman. Ferielukke!

Det er noko spesielt med akkurat desse myrene, eg huskar at eg samla myrull her då eg var lita, for noko må den vel kunne brukt til??

Sidan ryggen legg enkelte begrensninger,  gjekk eg litt åleine(medan dei andre delvis sprang rundt vatnet). Eg høyrte gauken. Eg høyrte dråper frå myra som draup i grøfta. Sauebjeller langt oppe I fjellsida, der graset nok er mykje grønnare og saftigere enn lenger ned. Ferielukke! 

Livet er ikke alltid

et heseblesende kappløp med døden.

Livet er ikke bare
titusen strevsomme steg
mot små mål.

Nei, livet er rikt nok til
å være bare sus i myrull – –

Livet er rikt nok til
å glemme timene og brødet
og døden.

Men alle disse flittige –
med lønningsposer og armbåndsur
og spisestue i lys bjørk … ?
De er så gjerrige på minuttene.

Ropet fra hjertene drukner
i larmen av stempler og stål.

Men myrull suser i sønnavind
den enkle sangen
som hjertene minnes i maskinhallene.

Og ensomme fugler
seiler i sol,
seiler i sol og skriker —

Hans Børli

I barndommens rike