lørdag 15. februar 2020

Folk eg er på nikk med

Eg går ein del på ski. Eg likar å gå på ski. Ut i skogen og over myrene.



Når ein går på ski, møter ein andre som går på ski. Ein møter ulik folk etter kvar ein er i marka. Og når på døgnet, eller kva vekedag det er.

I motbakkane rett etter parkeringsplassen blir eg rask forbigått av ein som sist kjøpte nye ski i 1980, for då slutta han å dra pulk og tenkte han skulle teste desse nye glasfiberskia alle snakka om. Han kjøpte nye treningsklær samtidig. Alt er godt brukt, han er lang og tynn og det ser ikkje ut som han går så fort, men det gjer han.

Går eg på formiddag ein fridag, møter eg han på godt over 80 som er på tur tilbake bilen, når eg såvidt har starta å gå. Han vil gjerne stoppe for å prate, han er på tur heim til kona -ho er ikkje så sprek lenger- og dei skal drikke formiddagskaffe. Han har ikkje vore så langt i dag "berre rundt om til Bratsberg og tilbake over Liaåsen, og kanskje ein sving om Rossmoen". Tru meg, dei fleste går ikkje så langt.

Pass deg! Brått kjem det ein med pulsklokke!

I lysløypa etter jobb møter eg han som har pulsklokke og ALT nytt i både ski og stavar og bekledning, som slett ikkje slår av ein prat, som kavar på, med Birken eller Marcialoga i blikket. Og nåde deg om du sinkar han i ein motbakke. Han er ca 42 og er svært nær ei midtlivskrise!  Eg møter også han som har betre råd enn form, og som intenst håpar på at alt i utstyr vil gje han god form, helst utan trening... men har han er allereie i midtlivskrisa!

På formiddagen kan du forresten også møte damene med boblejakke, nystelt hår(dei brukar ikkje lue, til nød pannebåd, og går aldri i dårleg vær) dei har sminke ein Grand Prix-fest verdig, og det er rettast å seie dei trippar avgarde. Sakte. Gjerne med ein bitteliten hund, evt ei venninne ved sida. På tur til nærmaste stad med kaffe og kanelbolle.

Nye løyper, "trikkeskinner", sol, og eg er på 
det høgste punktet i marka.
 (svett og andpusten) 

På søndag møter du barnefamiliar, førebudd på alt, med eit håp om å komme litt lenger enn sist søndag, med oppakning for dei fleste forhald, kriser og behov. Pølser, bleiar, ekstra vottar, sitteunderlag, ved til evt bål, akebrett og bærmeis. Og pulk. Dei fleste kjem ikkje så langt før baktroppen er kalde/ våte/ tørste/ har blitt dytta/ insisterer på å gå først/ ikkje vil gå lenger +++. Men av og til møter eg desse familiane langt inn i marka, det er solskinn og idyll og pølser på bål.  Det fortener dei!

Naturlegvis møter eg andre også, som kosar seg med nye løyper. Unge og gamle. Folk eg seier hei til, eller iallfall er på nikk med. Nokre går fort, andre glir avgarde. Det er folk med kondomdress, og andre med nikkers. Ryggsekk eller rumpetaske. Vi kan diskutere skismøring, det er vel blått som gjeld idag? "Nei, eg har kjøpt felleski", ja, kan du anbefale det?, og så snakkar vi litt til, skryt av dei som kjører løyper, før vi går kvar vår veg.


Og så har du meg. Som berre går på ski!
(Eg kjøpte felleski for 3 år sidan, eg har skidress frå i fjor,  eg er litt opphengt i kor lag tid eg brukar på faste rundar, eg veit kor mange turar eg gjekk i fjor. Eg veit om dei skjulte perlene i marka, der det går lite folk. Eg likar ikkje å bli forbigått, eg vil helst gå forbi dei eg når att. Eg tek det roleg i nedoverbakkane. Eg høyrer skiløypene rope på meg, og er innom skisporet.no mange gonger pr dag når det snør for å sjå om det er kjørt løyper. Neida, eg kjem nok ikkje inn i noko gruppe!)

lørdag 8. februar 2020

"Eit bilde kan lyge meir enn tusen ord!"

Forrige helg var eg i Romsdalen. Det kunne eg skrive mykje om, kanskje ein annan gong.
Litt tilfeldig møtte eg fleire eg for tida kun har kontakt med via Facebook og Instagram og slikt. Kjekke, tilfeldige møter med småprat. Men eg fekk ei påminning om at ingen er berre det vi ser.
For kva legg eg ut på sosiale medier?

Dagens skitur
Ikkje eit ord om bakglatte ski, evt klabb, og isete løyper

Dei eg møtte skrytte veldig av kor ofte eg er ute på tur (og ei av dei nemnte forresten bøker og sko også...) men ja, det er mykje bilder av tur på Instagram, og det er sant. Men ikkje heile sanninga!

Utsikt mot mitt fjell. Sett frå svigers si stove.
Ikkje eit ord om slaps og sludd og eit grisevær utan like.
Stort sett såg vi ikkje fjorden ein gong!
Men av og til er det ein god grunn til å sitte inne og prate :)
 Livet er jo stort sett ikkje tur. Livet er jobb, kollegaer, irritasjon, for lite tid, ting eg ikkje kan (eller utfordringar som enkelte kallar det) Lange møter. Mange møter. Oppgåver å følgje opp. Travle morgonar, og glatte fortau. Kjøkkenbenk full av oppvask, haugar av reine klær, som ventar tålmodig på at nokon legg dei på rett stad. Sko i yttergangen, jakker og skjerf utan fast plass. Ein mann på reise, soner både her og der. Uferdig strikketøy, halvferdig strikketøy, strikketøy med feil som ventar å at nokon eg tek seg meg saman. Bunker med aviser, havleste bøker. Familieliv som ikkje skal delast på sosiale medier. Sjukdom. Kjensla av å ikkje strekke til medan livet hastar avgarde!

Bildet er ikkje arrangert. Dessverre.

Men det som er på sosiale medier er gode bøker, kloke sitat, tekoppar og tulipanbukettar!  Nye sko. Kafetreff, utsikt frå kontoret, snøvær og julepynt.

Når jobben av og til gjer at eg har kontor ein annan stad i byen, og eg
må bytte buss og kan sjå på Nidarosdomen medan eg ventar på neste buss.

Eg trur ikkje eg skal byrje å legge ut alt som det er, ufiltrert! Men det var litt artig og interessant med ei påminning om kva andre ser.


onsdag 15. januar 2020

Å lese bussruter

Sidan eg starta i ny jobb i august, har eg gått til og frå jobb. Kvar dag! I all slags vær. Det har vore godt (kanskje ikkje alltid klokka kvart på sju om morgonen, men når eg først har kledd på meg og starta å gå, har det vore godt)

Denne veka har ein fot slått seg vrang, og etter turen til jobb igår, innsåg eg at eg måtte ta buss heim. Og idag har eg bussa begge vegar. For ei som er vant til å gå når det passar, så er dette litt vanskeleg. Heldigvis går det buss ofte!
Utsikt får busskur.
Eg meiner det manglar ein buss her.

For i dag tidleg gløymte eg å sjekke klokka og når bussen gjekk, så den gjekk når eg sto på feil side av gata. På tur heim att viste det seg at eg går saktare enn eg trur, og eg såg kun baklysa på bussen då eg kom til busstoppet.
Men eg gir ikkje opp, og prøvar på nytt i morgon!

fredag 10. januar 2020

Linskjorter og havregryn

Eller noko slikt. Havrelefse og striskjorte er det iallfall ikkje.

Og juletreet er ute, og pynten er pakka saman. I fleire store esker med julepynt.
Trur eg har funne alt, men det brukar å vere igjen minst ein ting #gamaltjungelord
Eg ante uråd då eg fann ei kasse som liksom var til overs. Der skulle nisseskogen pakkast ned, så fekk eg med den også.

Eg trudde nålene satt fast, til eg byrja ta ned pynten...



Klart for loftet

søndag 5. januar 2020

Jula varer litt til...

Jula varer, om ikkje til påske, så iallfall ei veke til her i huset.
(om den blir ståande til 20.dag veit eg ikkje, men i år går vi fort forbi 13.dag!)



Og eg rakk to turar på ski denne helga!
(og er bra er det, for no pøsregnar det...)

onsdag 1. januar 2020

Godt nytt år!

Det har nok vore ein bra slutt på 2019 og ein god start på 2020, for eg har nesten ingen bilder som kan dokumentere kva som skjedde!

Men i går kveld -nyttårsaften- var vi på vennefest, med spleiselag, "same procedure as last year" (eller eigentleg som 2014, vi var dei samme folka, minus det meste av barn, som no har vorte ungdom/vaksne, og vi brukte samme meny! Eg laga baconkledde dadlar og foccacia, som i 2014) Og samme "oppskrift" er fint! Det var raust med god mat, dessert i lange baner, 4-stemt sang og alvor og latter og tullprat.


Men utsikt frå stova har eg bilde av.  Det var solnedgang og eg tenkjer at dette er standarden for 2020; lys der framme!


tirsdag 31. desember 2019

2019, på godt og vondt

Instagram laga ein årskavalkade over bilda mine som flest likte i 2019 for meg. Ikkje overraskande var det mykje solskinn, tur, båt, litt snø og tiara! Det var tross alt snakk om dei mest likte bilda mine!

Eg gjekk rekordmange skiturar! Vi hadde lang båtferie, i historisk godt vær. Eg var på ein skikkeleg lang fjelltur, så godt for humøret og sjølvtilliten (kroppen, og ryggen spesielt, virkar!).
Bildet oppe til venstre er utsikt frå barndomsheimen til mannen, og bildet i modten er barndommens utsikt for meg.

Men 2019 hadde fleire sider.
Det var det året då det skjedde ting eg aldri hadde trudd skulle skje, der det skjedde ting som var venta, men trist, og eit år med gode hendingar.

Tidleg på året forsto eg og kollegaene mine plutseleg at fast jobb i Staten, ikkje er så fast heller... Du kan bli sagt opp! Og det skjedde faktisk! Rett nok etter rundar fram og tilbake, vi ga oss ikkje utan kamp, og eg kom på framsida av Adresseavisen. Eg såg ikkje den komme...

Forsidepike

Samtidig vart mamma dårlegare, og sjølv om det ikkje var uventa, var det ein tung vår med mange Romsdalsturar før ho døydde i mars. Jula i fjor hadde vi saman med mamma og pappa, og det er fint å sjå tilbake på no. Men det var ein plass som var tom då vi feira pappa sin 90årsdag denne jula...

Eg og mamma
jula 1971

Og midt i dette las eg jobbannonser og søkte jobb! Eg var ikkje spesielt rutinert på søknadsskriving, og fekk heldigvis litt hjelp og rettleiing. Hurra for ein sjef som tenkte at ein bioingeniør med litt alternativ karriere kunne vere nyttig på St.Olavs og ga meg ein sjanse. Eg var ikkje dreven på jobbintervju heller, men no har eg vore gjennom fleire rundar, og startar 2020 med fast jobb som bioingeniør ved St.Olavs hospital!
Men det er ikkje berre-berre å få ny jobb, eg har måttet lære meg heilt nye ting og bli kjent i eit nytt arbeismiljø. Det tek si tid, og eg har ikkje kome i mål enno. Det er hol i kunnskapen om datasystem og rutiner, men det kjem seg litt etter litt. Lell må eg innrømme at eg lurer på når alt skal bli normalt igjen...


I haust tok eg ein etterlengta operasjon. Det var bra, bortsett frå at eg ikkje hadde tenkt på kor lang tid det ville ta å komme seg igjen... No er eg igang igjen, kroppen virkar og det er berre litt meir trening som skal til.

Og for ikkje å stivne heilt i gamle mønster og vaner(som om eg har vore i nærleiken av det), starta vi i kor i haust. Mannen og eg. Jada, eg har ikkje sunge i kor på 21 år, så det har vore litt bratt. Men det går seg til, det er ein fin ting å gjere saman med mannen og korsang skal vere bra for mangt.

(Bildet er tatt i ei pause på øvings-weekend med koret)

Så; 2019 har ikkje vore eit kjedeleg år. Heller litt i overkant spennande i perioder. Når ein ser tilbake har det meste løst seg, men det har vore mykje å ta unna innimellom. Eg satsar på at 2020 skal bli rolegare, iallfall slik i det store.

Godt nytt år!