Mamma døde i helga, og vi fekk vere saman med henne dei siste dagane, både pappa og vi søskena. Det var godt, midt i det triste!
Det er noko med foreldre, dei har alltid vore der, så når dei dør, blir det eit hol i livet!
![]() |
1969 |
Så meir enn endå ein skitur, kunne eg ha ønska ein telefon til frå mamma, som byrja med at "det er ikkje noko eg vil" eller "du lagar kanskje middag no?" Eg kan ikkje ringe henne fleire gonger og fortelje at eg er vel heime etter lang biltur. Ikkje sende bilder og vente på telefon om at brøda mine ser så gode ut at ho nesten kjenner lukta.
Eg kan ikkje spørje om råd, for det gjer ein sjølv om ein er over 50 år. Eg kan ikkje sette meg med strikking, vise fram og få hjelp til å lese mønsteret. Eg tok meg i det idag, då eg gjekk forbi ein klesbutikk at "den genseren der ville mamma ha likt".
![]() |
Mamma hadde "husmorskule" for meg i 2015, og eg lærte å lage fiskekaker |
Men eg tenkjer også på det å berre vere saman! Utan at det skal skje noko, spørjast om noko. Ete frukost når eg er på besøk, laga middag, prate om været. Det vi gjer med alle vi har rundt oss. Det kan eg ikkje lenger med mamma.
![]() |
Mamma og pappa var velkomstkomite då vi hadde over segla Hustadvika med båt. |
Eg ser på bilder, frå mamma var ung, eg var lita, juleselskapet vi hadde sist jul. Og til meir eg ser, til meir huskar eg. Eg skriv på minneorda til kyrkja. Eg snakkar masse om mamma! Livet både går vidare og har stoppa litt opp no...
![]() |
Mamma og meg (og bakhodet til onkel Kjetill?) Ganske sikker på at mamma har sydd kleda mine. |
Det er mange kapittel som blir lukka når ei mor dør. Heldigvis har eg mange gode minner!
Min dypeste medfølelse og varm klem.
SvarSlettTakk!
SlettSå koselig innlegg! Ja, det blir et hull når foreldrene dør. Pappa døde for 24 år siden, mamma for ni år siden. Fortsatt kan jeg finne på å tenke at jeg skulle ha fortalt eller spurt dem begge om noe. Så er det så godt at vi kan sitte igjen med de gode minnene fra en fin oppvekst!
SvarSlettTenker på dere fortsatt! <3
Takk
SlettDenne kommentaren har blitt fjernet av forfatteren.
SvarSlettÅh, himmel og hav. Kondolerer. Det var noen som sa da pappa døde at "du har ham jo alltid med deg" og på en måte er det sant men det hullet de etterlater seg...det har man egentlig også alltid med seg. Klem
SvarSlettTakk!
SlettBra skrevet, og trist å lese. Varme tanker til deg.
SvarSlettTakk!
SlettBeklagar sorgen �� Jag fasar för den dagen då jag måste uppleva det! Vill alltid ha dem kvar ��
SvarSlettTakk!
SlettFor et fint innlegg midt i alt det triste! Stor klem til deg!
SvarSlettTakk for at du deler med oss. Kondolerer og alle gode tanker.
SvarSlettTakk!
Slett