Kva skal vi gjere?

Idag har eg vore på jobb, sånn fysisk, ikkje berre på heimekontor og skype og via nett og meldingar og epost. Eg har vore på jobb, eg har hatt på kvite klær, eg har tatt meg av prøver, eg har gjort førebuing til analysene i morgon og eg har snakka med folk. Eg har ete lunsj saman med fleire, men det er ikkje utan restriksjonar. På alle bord ligg det påminning om å halde avstand, det står sprit rundt om og det er utarbeid planer for kven som skal ha lunsj når og saman med kven. Vi er delt i to lag, for å førebygge at alle blir sjuke på ein gong og vi har bemanning døgnet rundt. (eg jobbar berre på dagtid da, men halvparten av tida på heimekontor) 

Men heime kjenner eg innimellom på brakkesjuka. Eg har lyst å treffe folk, gå på kafe, gå på butikken utan å vere redd for smitte. Då er det ein ide å ha nettmøter, som i sosiale treff. Igår var det storfamilien som hadde kahoot og fellesmøte på nettet. Trur vi var ca 23 stykker. Takk til niese som tok initiativ og inviterte oss. Idag har eg snakka med begge sonene på ein gong, med video. Det kan fint kombinerast med kjeks og ein tekopp!

For det er noko med å sjå folk, ikkje berre snakke. 

Familietreff!

Kva skal vi finne på?

Det er viktig med rutiner i kvardagen, men det er jammen viktig med variasjon også, no når dagane er litt vel like med heimekontor og samme folka rundt bordet (mannen er triveleg selskap, men no har det berre vore oss to nokre dagar) Og no skal vi fortsette med dugnadsarbeid, vere mest mogeleg inne, ikkje ha store folkemengder til over påske, og då må vi ha planer! 

(eg legg ikkje i veg med opppussing, nedvask og slikt altså!) Eg skal ikkje berre vere heime, eg har ein jobb der eg trengs, så det er 50% heimekontor og 50% jobb på ubestemt tid framover. Ein dag skriv eg kanskje om jobben min også. Der skjer det mykje for tida!

Eg har lagt nokre planer som eg skal dele med dykk dagane framover. 

Idag har eg fått påskete i posten, og ingefærkjeks. Te skal bryggast i kanne, og så må ein velge kopp. Eg har ei plan for dei neste dagane, trur eg klarer meg godt ut karanteneperioden: 

Ny mummikopp kvar dag! (ikkje nyinnkjøpt, men arbeide meg gjennom koppane i skapet)

Mannen og eg som lurer på om det blir båtliv
til sommaren.

Og skulle karantenen vare endå lengre, skal eg sjå om eg ikkje har fleire koppar å drikke te av... Det er ikkje så veldig god plass i skapa mine!

Foredrag

Då eg starta i nyjobben (kor lenge er ein jobb ny, forresten? Eller kor lenge er eg ny? Det har starta minst 3 stykker etter meg) vart eg spurt om å ha eit foredrag om den forrige jobben min. Det har ført til at eg i det siste har sett igjennom mange hundre bilder, for å finne illustrasjonsbilder. 

Bilder er effektivt til å få igang mimring!

Eg skal ikkje gje dykk dei mest blodige her! Ikkje til dei nye kollegaene heller, når eg tenkjer meg om.

Sopp sett i mikroskopet er fantastisk vakkert!

Jobbveg

Det har sine sider å vere sta! Eg har bestemt at eg går til og frå jobb no. Det har eg måtte gje meg på to gonger, men elles går eg. Eg har hatt sol og regn, mest regn...

Eg må nok snart kjøpe nye sko, men det er jo berre ei glede! Eg legg fram ullklær og regntette klær om kvelden, for det viser all erfaring at er nødvendig!

No er det mørkt når eg går ut døra, så refleks er også viktig. Eg har fått nye vottar frå mannen. Mummivottar kjøpt i Helsinki, men Stinky og Lille My som refleks på kvar sin vott!

Men der er ikkje så verst å møte dagslyset på veg til jobb, berre sjå!

Endeleg oktober

Oktober er fin! (og fredag i oktober; endå betre!)
Vi har bryllupsdag snart og i slutten av  har ingeniørstudenten fødselsdag. I tillegg har eg ei, sikkert håplaus, forventning om rolegare dagar! Optimistar skal ha eit betre liv, har eg høyrt!

September var travel med operasjon, å  komme igang etter operasjon (eg kjem aldri til å innrømme det, men det har kosta meir krefter enn eg trudde å komme igang igjen), alle helger har hatt program og eg har denne jobben der eg enno er ny og usikker.

Eg drøymer om betre tid til å lage skikkeleg middag, handle slik at det ikkje er tomt i kjøleskapet, å ta unna klesvasken etter kvart, overskot til å trene og naturlegvis pågangsmot til å lære det siste på jobb.

Til no har oktober vore bra! På jobb har eg kome litt meir inn i sangersekvensering, eg forstår meir av filsystemet og eg brukar ikkje lenger nesten 50 % lengre tid på å gå til jobb enn før operasjonen. Eg kjenner fleire av kollegaene, men namn kan eg jobbe litt med enno... Heime har vi hatt middag fleire dagar på rad, og kleda eg vaska i september har snart funne vegen tilbake til plassane sine, det står pr dags dato berre to plastbakker med klær i stova og eit stativ som kunne vore tømt... koret øver til konsert i slutten av oktober, og det kan vere at eg klarer lære meg sangane i tide, men det er hjernetrim og konsentrasjonskrevande på ein heilt annan måte enn resten av det eg driv med. Ikkje tek det nattesøvnen min heller.

Å trakke i ein islagt dam...

Langt der nede er byen og fjorden

Lange skuggar i oktobersol

Og idag har eg vore i skogen! Det var sol! Kroppen likte motbakkar, eg fann litt tyttebær og eg fekk kjenne på hausten på sitt beste!

Bioingeniør

No har eg hatt ei veke i ny jobb. Det går stort sett bra, men det er langt igjen før eg kan seie at eg kan jobben!

Eg har helsa på mykje folk, eg har gått meg bort i gangane. Eg har lurt på om den eg helsa på no, var den eg også helsa på for 2 timar sidan? Eg finn stort sett fram til kontroplassen min.
Det har vore is på takterrassen, men mest matpakkelunsj i fellesarealet. Eg prøvar finne ut av koden med kven som sitt kvar, og når.

Laboratoriesenteret

Mi nye farge er kvit!

Det er veldig mange trapper, og ikkje alltid like greit
å huske kva som er kvar.

No har eg snart klart for meg kva som skal kastast kvar.
Trur eg...

Eg har lese om spa, pvl og mecA og lurt på kva eg har gitt meg ut på. Eg googlar helgenomsekvensering og spa-typing (som enten du trur meg eller ei, har lite med spa og velvære å gjere) Eg les om MRSA, og påvisning og utbrot og smittekilder.

Eg har fått tilgang til ein del dataprogram, men manglar andre program. Eg har fått garderobeskap, og har funne ut av klesstørrelsar og korleis hente reine klær og kvar eg skal levere dei skitne. Eg huskar nesten alltid adgangskortet før eg går ut gjennom dører som er låst.

Eg står opp tidlegare enn før, for dagen startar før. Eg går til og frå jobb, og satsar på at det skal eg fortsette med heile vinteren. Det er bra trim, særleg dei 25 minutta med motbakke heim... Men eg saknar bilen bittelitt   ganske mykje når det pøsregnar som idag. Det er godt å gå, så eg klagar ikkje. (og i verste fall får eg ta bussen)

Forrige veke var eg heilt utslitt på ettermiddagane, for det krever si kvinne å henge med, ta til seg ny kunnskap og bli kjent med nye folk dagen lang! Så no håpar eg at denne veka blir litt lettare, eg har vore gjennom mange ting ein gong, og kan nikke gjenkjennande til somt.

26 år går fort no for tida!

Idag var altså dagen. Den siste arbeidsdagen. Eg har lagt inn timar i timeregistreringssystemet. Eg har lagt inn fråværsassistent for mailen. Innimellom har vi ete sjokolade og drukke te. Eg har sendt mail til kollegaene mine om at no tek eg ferie, og etter ferien kjem eg ikkje tilbake. Då er det ny jobb. Heldigvis er det ikkje "femti og ferdig".

Eg kom inn dørene 1.august 1993. Nyutdanna og naiv. Eg går ut at med mykje erfaring og kunnskap, og slett ikkje så naiv lenger. Det har skjedd mykje, både på jobb og privat desse åra. Eg kan meir fag, og eg kan meir om livet. Heldigvis! Eg har hatt mange gode kollegaer, vi har hatt faglege diskusjonar og djupe samtalar om livet. Og ikkje minst delt galgenhumor og frustrasjonar!

Tomt kontor

Takk for meg!
(Dette får vere ei symboldør, for dette er ikkje den eg gjekk inn
i 1993, og heller ikkje den eg gjekk ut idag...)

Snart er eg uvedkommande!

Eg har kjent på vemodet over å slutte. Eg har kjent på gleda over at no er det ferie! Eg har fått så mange godord, eg har fått klemmar, det har vore latter og tårar.

Då eg gjekk ut døra, vart det veldig klart for meg at no er ein epoke over. Eg har skrive om det her, vi har snakka om det på jobb, eg har snakka med mange om det. Men no var det heilt på ekte! Klump i halsen-ekte!

Regnvåt dame. Har lukka ei dør, opna ei ny til ferie.

Marikåpe med regndråpar

Vått, skittent, skodde.
Turvær! 

Så eg køyrte heim, skifta til turklær og gjekk ein lang tur i skogen!
I regnet. Eg såg fuglar, blomster, og lite utsikt, for skodda låg tett! Eg gjekk i gjørme og må vaske både sko og bukse. Eg kunne senke skuldrene og ta inn at no er det ferie! 5 veker, lite planer og forhåpentlegvis tid til å kjede seg? Lese bøker. Sole seg. Besøke folk, få besøk. Vi skal ha ein liten tur neste veke. Eg trur på overskot og lyst til å rydde i kjellaren, kanskje er det vel optimistisk? Båttur. Fjelltur. Familietreff.
Eg trur sommaren kan bli fin!

Nokon må gå

Det har vore ein lang vinter og vår på jobb. Etter beskjeden i februar om at det måtte bli nedbemanning og omorganisering på jobb, har eg fått prøvd tålmodet mitt! Det har vore frister og planer, nye frister, andre planer, meir utredning, og mykje meir. Det har stått om oss i avisene. Landbruksministeren har meint ting. Eg har meint ting, som ikkje har vore det same som leiinga har meint, og mest inni meg.

Ok da, ikkje berre inni meg. Også på framsida av avisa...

Det har vore ein lang vinter og vår. Eg har venta, eg har akseptert, eg har vore ueining, eg har vore sint og lei meg. Det har vorte mykje venting, det har ikkje vore greit. Galgenhumoren har herja fritt.

Sist veke kom brevet, med beskjed om at nokon må gå, og at eg er av dei som må gå. Straks 26 år med same arbeidsgivar, nokon vil seie eg har grodd fast. Eg vil seie eg har trivdes og vore trufast. Vi er fleire i same båt no, det hjelper. Litt. Det er nokon å vere lei seg saman med.

Nokon andre har bestemt at slik er det. Av årsaker eg ikkje kan gjere noko med, blir jobben min og oppgåvene mine borte. Det står svart på kvitt. Pengar veks ikkje på trær og økonomi er ikkje lett å forstå.

Så då går eg.

Jobbintervjuet eg var på i mars gjekk bra. I august går eg inn dørene til ny jobb på St.Olavs hospital. Det blir "nye tider, nye skikker". 26 år etter at eg vart bioingeniør, skal eg jobbe som det. Det blir ny lærdom, heilt sikkert noko(les mykje) å strekke seg etter. Det er frykteleg godt å ha ein ny jobb å gå til! Det er skummelt herfrå til eg veit ikkje kvar, å starte på nytt, lære nytt, bli kjent med nye. Eg trur det blir bra! Etterkvart.

Men først skal eg avslutte der eg er. Rydde kontoret, kanskje gråte litt over det eg forlet, ta farvel med gode kollegaer. Så skal eg ha ferie. Og så kjem august...

Eg er her!

Livet er fult av overraskingar. Som å plutseleg få oppsigelsesvarsel. Eg er opptatt med heilt andre ting enn blogging for tida!

Det er mykje som skjer på jobb, og vi prøvar å kjempe for arbeidsplassen vår. Trur det er eit gode, tross alt, det betyr at vi bryr oss.

Eg har vore på framsida av Adresseavisa, det var jo ei ny oppleving. Vi snakkar kraftig ut av komfortsona! Og det viser seg at veldig mange les avisa! Eg har vore, og er, sur, sint, lei meg, forvirra, eg forstår nesten ikkje at dette skjer. Samtidig som eg veit at noko må skje! Heller ikkje i staten veks pengar på tre og kan plukkast etter behov.

Eg har for første gong i mitt liv sett overføring frå spørretimen på Stortinget, for på onsdag handla det mykje om min jobb. Plutseleg var det interessant med politikk!

Så eg går mykje for tida. Går av meg stress og stive skuldre og trøtte tankar. Det virkar slik nokonlunde. Det er skiføre enno, det er godt!

Gult er kult!

Eg har strikka ferdig ein genser og starta på ein til. Eg gler meg over at musikkjunior er heime på vinterferie, og at han blir glad når eg testar ut vegetaroppskrifter. Berre sjekk ut denne grønnsakscurryen, kjempegod! Eg gler meg over at studentjunior snart er på heimlege trakter, mammahjertet likar å samle flokken sin!

Og eg gler meg over alle andre fine folk eg kjenner, som sender meldingar og ringer og bryr seg! Det er godt, det!

Jubileumsåret

Når ein fyller 50, er det berre rett og rimeleg å feire! Eg (eller vi då, mannen og eg feira saman) har til og med hatt to feiringar. Supert! Så kjem alle vi kjenner som er på vår alder, vi har feira fine folk både her og der dette året!

Men så har det hopa seg opp med andre feiringar også. Eg har hatt same arbeidsgivar i 25 år, noko som nok er litt uvanleg i våre dagar. Jobben har derimot forandra seg mykje! Det er lite som minner om dei oppgåvene eg fekk 1.august i 1993. Og 25 år vart markert med krystallvase og blomster.

25årsblomster i 25årskrystallvase

Så vart eg feira på 50årsdagen på jobben. Med snittar og kake og tale og gåver. Stas!

Det er 30 år sidan eg var russ! Den feiringa fekk eg ikkje med meg, for då var eg i Italia (forsåvidt ein fin tur!) På ein måte kan eg forstå at det er ei stund sidan eg var russ, men 30 år?!

Forrige veke feira vi sølvbryllup, og med tanke på all anna feiring og tillaging av selskap i år, gjekk vi to ut og åt treretters middag saman. Heilt utan gjester. Dagen før kom gutane på middag, så då tvinga vi gjennom felles albumgjennomgang. Det var litt rart! Så mange kjente og kjære som ikkje er her lenger, som var med og feira oss då. Litt lystigare er det å sjå kor vi alle har vorte eldre, frå små tantebarn i penkjole eller dress, til ein sjøl som heller ikkje er så blottende ung lenger...

Ungt brudepar

Og i helga møttes ein del av oss som var ferdige bioingeniørar frå Ullevål Bioingeniørhøgskole i 1993. Berre ørlite eldre, men like spreke! Ein fin kveld med god tid til å prate, mimre, sjå bilder (for ein hårsveis vi hadde i -93) og ete god mat.

Eg gløymte å ta bilder på festen, så de får nyte eit bilde av meg frå
studietida. Trur dette er frå då vi gjorde forsøk til oppgåveskriving.

Eg tok tog til og frå Oslo, og har hatt god tid til å nyte utsikta, lese og reflektere over det som har skjedd på 25 år. For sjøl om vi såg bilder og vi huska godt og kjente oss igjen, så er dei ytre rammene veldig endra! Det er barn og huslån og jobb og etterutdanning og kolegaer og gamle foreldre. Livet er ikkje ein hybel, ei kanne te og pensum lenger! Det som kjentest som veldig stort då, er meir småting no. På den andre sida, tok vi mange valg då, som har prega livet etterpå.

Livet altså, det er det som skjer medan du spring rundt og vaskar klær og prøvar rekke jobb og ein konsert med junior og toget på veg til foreldrebesøk!

Vindmøllekamp og andre ting eg ikkje har gjort før

Eg vann mot vindmøllene! (sjå forrige innlegg) Eller, vi fekk igang ein samtale og fann ei løysing. Eg trudde nok vi skulle kome til det, men det er alltid litt spennande medan vegen blir til (eller som ei eg kjenner sa "båten blir til mens vi ror") Idag hadde vi ein riktig hyggeleg samtale, og har ein avtale vidare, om det skulle bli nødvendig. Puh, då kunne eg senke skuldrene.

Pappa (88) og eg plukka litt epler på søndag.

Sist helg var eg i Romsdalen. Der var det mykje frukt. Eg fekk to typer epler frå svigermor, og vinterepler og pærer frå pappa. No er matbua full av frukt og det luktar godt i kjellaren!
Men i tillegg til å ete epler og pærer til frukost og lunsj, det er så luksus å ta fram epler frå pappa sin hage til lunsj, så må eg gjere litt meir med frukta, elles er eg redd dei blir ødelagte. Eg har laga eplekake. Eg funderer på eplesaft, det gjorde vi i fjor, det krever berre at eg er heime nokre dagar på rad. Det er det litt knapt med for tida.
Og eg har hermetisert pærer! Det har eg ikkje gjort før. Men eg hadde jo pærer. Eg har Norgesglass og eg har opptil fleire oppskriftsbøker. (Vrange tunger vil ha det til at vi har fleire kokebøker enn strengt tatt nødvendig. Eg forstår ikkje kva mannen meiner med det. Sist vi talte opp var det ikkje meir enn 43...) Eg googla litt, las litt og sette igang.

Perfekt bloggepære
Med blad og stilk!

Pærebåtar koker i sukkerlake

Nyvaska Norgesglass

Iallfall, hermetisering av pærer er ikkje så vanskeleg, men det tek litt tid. Det skal vaskast glass og strikk, og frukta skal renskast og delast opp. Det skal lagast sukkerlake og frukta skal kokast og over på reine, varme glass. Uansett korleis eg gjer akkurat det, blir det kliss med sukkerlake... eg vaska igår og eg vaskar idag, men nye klissete flekkar dukkar stadig opp! Det blir vel bra etterkvart.

Resultatet

Men til slutt: 3 glass med hermetisk frukt! Snakk om husmor!

Og i morgon reiser eg til Oslo for å treffe studievener. Det er 25 år sidan vi var ferdige bioingeniørar. Kva har skjedd sidan sist!?

August

Idag tidleg, då eg skulle skrive dagens dato for første gong idag (det har vel vorte minst hundre gonger etterpå) måtte eg konsentrere meg, for det er jo august!
August er min fødselsdagsmånad, i år blir eg 50 år, og det kan jo gjere nokon kvar litt tankefull. 50 år er mange år, og eg forstår nesten ikkje at det er meg.

August er skulestartmånad og på ein måte ein ny start, ein start nr 2 i året. Ein junior fortsett på studia sine, andre år av 5 år med studier, lesning, stadig nye vennskap og med ei solid utdanning som gevinst. Og berre han finn seg hybel no, så er den detaljen på plass også... (noko seier meg at det er meir stress for mor enn son) Yngste junior tek eit år til med folkehøgskule, med meir fokus på musikk. Truleg mange nye vener, og nokre blir med frå i fjor. Han skal berre gjere ferdig sommarjobben, og så er han klar med fullt fokus.

Eit heilt malplassert bilde av ein leg i kornåker som eg møtte i går!
Elgen veit nok at det er ei stund igjen til jakttida...
Evt er han på veg til å melde seg opp til nokre fag på univeritetet, vi trur
kanskje han skal lese kinesisk kunsthistorie? 

Og eg kom på at idag er det 25 år sidan eg for første gong gjekk inn dørene på jobb som ansatt. Ung, veldig spent, uerfaren, litt naiv med tanke på alt eit arbeidsliv kan gje av overraskingar. Eg har lært mykje! Om jobben, naturlegvis, men også om at det andre det handlar om når ein er på jobb. Samarbeid, og mangel på dette, reglar, formelle om det heilt konkrete og uformelle om fylling av oppvaskmaskin, lunsjfellesskap og latter og gråt i det daglege. Jobben har endra seg mykje, eg gjer heilt andre ting no enn for 25 år sidan, då eg starta hadde vi ikkje datamaskiner! No kan vi vere 40 stykker i lunsjen, vi var 10 stykker som åt lunsj til 3 ulike tider for 25 år sidan. Den gongen kunne røykarane ta seg ein blås i lunsjen, no må dei ut til eit lite skur på parkeringsplassen. Nokre kollegaer har eg hatt i 25 år, nokre har jobba nesten like lenge som meg, og mange har kome og gått. Eg har i løpet av tida gått frå å vere ung og grøn, til ein erfaren ringrev, men det er så rart at eg prøvar bløffe på meg litt uforstand innimellom!

Lysglimt i skogen

Enno er det ferietid på jobb, men det blir oppstart der også etterkvart, når alle er tilbake og vi skal i gang med møter og planer og alt som høyrer hausten til.

Vi planlegg feiring for vener frå fjern og nær i slutten av august, det krever si dame(og ein tålmodig mann), sjøl om no er dei ytre rammene på plass, og vi landar truleg på beina denne gongen også?!

Lang og tru teneste

Våren 1993 var eg iferd med å avslutte utdanning. I Oslo. Kjæresten, i bloggen kjent som Mannen, studerte også. I Trondheim. Tilfeldigheiter, ein praksisplass i Oslo og litt flaks gjorde at eg fekk vite om Statens Veterinære Laboratorium i Trondheim, og -hurra-  eg fekk eit vikariat. Eg starta 1.august 1993. Ny i arbeidslivet. Med eit fagfelt det viste seg at eg skulle jobbe ganske åleine med. Det vart bratt læringskurve, litt prøving og feiling. Så bytta eg fagfelt, og eg starta med ganske mange kvite flekkar på kartet. Ny bratt læringskurve. Heldigvis nokon å spørje om råd, bøker å lese, og gleda over å meistre! 

Tanken var å gjere noko anna etterkvart. Søke ein annan jobb. Prøve noko nytt. Dette var jo berre ein start.

Eg vart der. Eg har vore med på omorganiseringar, andre endringar, travle dagar og rolegare tider. Faglege utfordringar, faglege diskusjonar, faglitteratur. Kjedelege dagar med rutineoppgåver, utstyr som svikta og retting av feil. Avvik og fravik. Halsprøve frå undulat, hesteurin i litersglass og parasittar frå ville dyr. Gleda ved å finne ein vrien bakterie i lunga på ein gris, eller iallfall noko som forklarar sjukdommen. Mykje vi ikkje lærte noko om på studiet!

Eg har hatt mammapermisjon, dårleg helse og god helse. Vore borte frå jobb, og kome tilbake til jobb.

Kollegaer har kome og gått, men nokon har eg jammen jobba saman med sidan 1993. Nokon har blitt gode vener. Nokon å prate med, dele oppgåver med og ete lunsj saman med. Nokon å sukke saman med og nokon å irritere seg over. Nokon å le saman med når det kjem inn prøver seint på dag, og galgenhumor er den einaste formen for humor som virkar!

Og plutseleg har det gått nesten 25 år! Og idag var det markering på jobb, ikkje berre for meg. Fleire har vore der i mange år, både 25, 26 og 27 år. Nokon så lenge som 40 år! Idag var det godord og gåve. Blomster og vase. No pyntar den opp i stova mi.

Eg hadde nok aldri noko karriereplan, eg tok den jobben eg fekk. Men eg skulle vidare. Trudde eg. Men så viste det seg at den jobben eg tok, hadde mykje meir enn eg visste om. Det er mykje rutine, det er mykje rydding og vasking -og det er faglege utfordringar du ikkje veit noko om før du er der! Eg trur ikkje det er så farleg om livet er det som skjer! Utan plan, å takke ja til ein jobb ein veit lite om, ikkje treng vere så farleg. Eg har hatt 25 gode år på Veterinærinstituttet!

(Og for meg og mannen, var det fint at eg kom meg hit. Snart er det 25årsjubileum for oss også!)