2019, på godt og vondt

Instagram laga ein årskavalkade over bilda mine som flest likte i 2019 for meg. Ikkje overraskande var det mykje solskinn, tur, båt, litt snø og tiara! Det var tross alt snakk om dei mest likte bilda mine!

Eg gjekk rekordmange skiturar! Vi hadde lang båtferie, i historisk godt vær. Eg var på ein skikkeleg lang fjelltur, så godt for humøret og sjølvtilliten (kroppen, og ryggen spesielt, virkar!).
Bildet oppe til venstre er utsikt frå barndomsheimen til mannen, og bildet i modten er barndommens utsikt for meg.

Men 2019 hadde fleire sider.
Det var det året då det skjedde ting eg aldri hadde trudd skulle skje, der det skjedde ting som var venta, men trist, og eit år med gode hendingar.

Tidleg på året forsto eg og kollegaene mine plutseleg at fast jobb i Staten, ikkje er så fast heller... Du kan bli sagt opp! Og det skjedde faktisk! Rett nok etter rundar fram og tilbake, vi ga oss ikkje utan kamp, og eg kom på framsida av Adresseavisen. Eg såg ikkje den komme...

Forsidepike

Samtidig vart mamma dårlegare, og sjølv om det ikkje var uventa, var det ein tung vår med mange Romsdalsturar før ho døydde i mars. Jula i fjor hadde vi saman med mamma og pappa, og det er fint å sjå tilbake på no. Men det var ein plass som var tom då vi feira pappa sin 90årsdag denne jula...

Eg og mamma
jula 1971

Og midt i dette las eg jobbannonser og søkte jobb! Eg var ikkje spesielt rutinert på søknadsskriving, og fekk heldigvis litt hjelp og rettleiing. Hurra for ein sjef som tenkte at ein bioingeniør med litt alternativ karriere kunne vere nyttig på St.Olavs og ga meg ein sjanse. Eg var ikkje dreven på jobbintervju heller, men no har eg vore gjennom fleire rundar, og startar 2020 med fast jobb som bioingeniør ved St.Olavs hospital!
Men det er ikkje berre-berre å få ny jobb, eg har måttet lære meg heilt nye ting og bli kjent i eit nytt arbeismiljø. Det tek si tid, og eg har ikkje kome i mål enno. Det er hol i kunnskapen om datasystem og rutiner, men det kjem seg litt etter litt. Lell må eg innrømme at eg lurer på når alt skal bli normalt igjen...

I haust tok eg ein etterlengta operasjon. Det var bra, bortsett frå at eg ikkje hadde tenkt på kor lang tid det ville ta å komme seg igjen... No er eg igang igjen, kroppen virkar og det er berre litt meir trening som skal til.

Og for ikkje å stivne heilt i gamle mønster og vaner(som om eg har vore i nærleiken av det), starta vi i kor i haust. Mannen og eg. Jada, eg har ikkje sunge i kor på 21 år, så det har vore litt bratt. Men det går seg til, det er ein fin ting å gjere saman med mannen og korsang skal vere bra for mangt.

(Bildet er tatt i ei pause på øvings-weekend med koret)

Så; 2019 har ikkje vore eit kjedeleg år. Heller litt i overkant spennande i perioder. Når ein ser tilbake har det meste løst seg, men det har vore mykje å ta unna innimellom. Eg satsar på at 2020 skal bli rolegare, iallfall slik i det store.

Godt nytt år!

Veke 6

Måndag. Idag sjølvaste blåmåndag, faktisk. Ikkje rart det kjennest som ting går sakte idag. I morogn er det feitetirsdag, lurer på eg skal gjere noko med det. blir det svineknoke, mon tru?

Litt spent på om eg fotograferte kvar dag sist veke, vi får sjå.

På måndag tok eg surdeigen fram frå kjøleskapet og mata den, slik at eg skulle vere klar til surdeigbaking på tirsdag. Eg fekk surdeig frå kona til ein kollega av mannen, for omtrent 3 år sidan. Eg har den i kjøleskapet og det varierer kor ofte eg brukar den, og av og til går det lenge mellom kvar gong den får mat, men den er alltid villig når den får stell!

På tirsdag vart det baking. To rundar med surdeig, tilsaman 6 brød. Nam! Surdeigsbaking er baking for fridagar og tålmodige sjeler. Eg hadde fri, eg hadde tid, eg hadde andre ting å gjere innimellom, og eg kom i mål.

På onsdag snødde det, og vi gjekk på ski. Bildet er lell frå sofaen ut stoveglaset. Det er noko eg likar så godt med snøen som fell utover våren og lyset som er då. Det er heilt anna enn når det snør i november. Eg kan bli sittande å sjå på lyset og snøen lenge! "Intet så stille som sne" (ja, eg veit at andre syns det er meir enn nok snø der dei er, men i Trøndelag treng vi litt påfyll innimellom for å halde eit godt skiføre for oss som er litt redde for å dette i nedoverbakkane. Kunne tenkt meg 5 cm i natt feks, nokon som kan sende litt?)

Kva som skjedde på torsdag, huskar eg ikkje, men eg tok ikkje bilder.

På fredag var det julebord (heiter det julebord slik eit stykke ut i februar?) på jobb, og eg vann Kahoot-konkuransen. Skammeleg stolt, naturlegvis! Vurderer å bruke medaljen kvar dag på jobb!

Nydeleg sol (og iskald vind) på dagen på laurdag. På kvelden var vi i 50årsdag x2, og det var så kjekt at eg ikkje huska ta bilder. Vi hadde laga sang til jubilanten, og stilte med krone til henne og tiara til oss sjølv. Ein slik dag må ein stråle litt ekstra!

Søndag kom med morsdag og fastelavn og overnattingsgjester og ein sliten rygg. Ein hyggeleg dag med mykje mat, godt selskap og mykje avslapping.

Kjæresten min og meg

For eit par veker sidan hadde vi bryllupsdag. Det feira vi! Slik vi gjer kvart år! I år feira vi saman med gutane våre, gjekk ut og åt heile familien.
24 år byrjar bli ei stund. Snart halve livet har vi vore gift, og vi har vore eit par meir enn halve livet. Det kjennes lenge ut på ein måte, på ein annan måte har tida gått fort! Det er ikkje så lenge sidan vi budde i var vår by, skreiv brev (dette var tross alt i oldtida) og hadde skyhøge telefonrekningar! Og det kjennes ikkje så lenge sidan vi planla bryllup og pussa opp huset vi leigde dei første åra.

Men åra går. Mykje har skjedd! Vi har kjøpt hus, og pussa opp og bygd på og pussa opp meir. Vi har kjøpt båt og utfordra både samarbeidsevner og komfortsoner! Vi har vorte eit tett par, to viljer og likevel stort sett felles mål. Vi har laga ein familie saman med gutane. Vi er ei gruppe, eit trygt punkt for kvarandre.

Det har vore kvardagar, sjukdom både i heimen og i storfamilien, studier, doktorgrad, jobbing. Det har vore barn, barnehage, skule, lekser og trening. Tirsdagmorgonar utan brød i brødskuffa og onsdagar med masse klesvask. Dagar med snø og bil utan vinterdekk. Sommardagar med plen som treng klipp og ingen som har ork. Dagar med middag som er forsinka, kjøttkaker som datt frå kvarandre og for lite kokt potet.
Naturlegvis er vi ikkje einige om alt, som kor mange potteplanter vi treng, eller antal gitarar i huset. Men i det store har vi felles forståing og står saman mot mykje!
Heldigvis har det vore dei stundene som sitt igjen i hukommelsen som medvindsdagar, der vi rakk det vi skulle, pastaen var passe kokt og pastasausen var topp! Der ting sto der dei skulle og vi fekk tid til å sitte ute og nyte solskinnet.

Det ser ut til at vi er mykje på tur, det er
ganske sant, men det manglar nokre bilder
frå sofakroken!

"De norske sjømenn er ett gjennombarket folkeferd!"
Sånn fritt etter hukommelsen :)

Det har også vore kjærestertider! Stadig vekk, faktisk! Vi går framleis gjerne hand i hand på tur, og ingen får sove utan eit god-natt-kyss. Det er småprat ved middagsbordet, høgtlesing når vi sitt i kvar vår sofa og slepper skuldrene ned utpå kvelden. Det er oss to!

Kjærligheten

Litt lenger ute

satt kjærligheten

og hvisket 

og sang

og gjorde plass 

til oss

-en på hver side

Fartein Horgar

Eg tenkjer at 24 år er verdt å feire! 

Måndag

Korleis gjekk det med fredagsmottoet? Vart det sko og kaker?
Nei.... Men det vart ny regnjakke. Oransje! Knæsj! Noko ein treng i ein grå mars, med regn frå alle kantar.

Kake? Nei, men mørk sjokolade er ganske veldig godt, og kan gjerne erstatte kake!

Og i morgon reiser eg ein tur til Tromsø på kurs, eg skal på reise også! I Tromsø snør det visst, så eg får finne fram noko anna enn regnjakke til turen.

2013, ein kortversjon

I 2013 skreiv eg 103 innlegg på bloggen, det er omtrent 2 i veka, og det er ikkje så verst syns eg! Nokre veker meir, men trur eg klarte å gjennomføre vekestart kvar veke iallfall!

Dei meste leste innlegga var Det blir stille når nokon går ut av tida og Mortons nevrom Som ein kuriositet kan eg nemne at då eg vart operert, sto kirurgen og mumla fordi han ikkje fann igjen nevromet…

Eg har ikkje lese om igjen alle innlegga, eg har skumma over overskrifter, litt tilbakemeldingar og lese det som har interessert meg mest. Eg blir av og til forundra over kva eg skriv og meiner, så det er litt artig å sjå tilbake :)

I januar skreiv eg om å vere tenåringsmor, ga dykk nokre lesetips(det må eg bli flinkare til i 2014, nyttårsforsett!!) og delte eit veldig fint dikt om livet av Kolbein Falkeid, du kan lese her om du vil: Vekestart veke 3. I tillegg skreiv eg ned nokre nyttårsforsett, som eg ikkje har sett på sidan og sikkert kunne kopiert til i år…

Februar hadde flerie bloggpostar med lesetips, det er berre å bla seg dit for interesserte. Det handla litt om vinterferie og vinterkulde, og ikkje minst skreiv eg eit innlegg om kva eg er flink til(kanskje med eitlitt alternativ vinkling :) )

I mars skreiv eg om fine damer som har inspirert meg, meir om bøker og mammutjakt etter desse, og det vart litt om påska og om vårlengsel.

April starta med å opsummere påskeferien, som var tidenes beste værmessig. Så var eg på kurs i konfliktmestring , og eg oppdaga at eg nærmar meg 20 år i arbeidslivet, slikt må ein fundere litt på… Og eg hadde høge skuldre framfor vårens vakraste eventyr: konfirmasjon og skreiv difor ei  Overlevingsguide for konfirmantmødre.

Vi starta mai med konfirmasjon, det gjekk naturlegvis bra med både konfirmant og mor! Eg skreiv om burdismen, det fine været og om operasjon av foten som viste seg å vere unødvendig… og eg skreiv om kvardagslukka.

Juni hadde eit skikkeleg wannabe-innlegg om husmoryrket, eg blogga om #morstutogkjør og om å vere turist i eigen by. Og ikkje minst skreiv eg om minusting, som ei motvekt mot positivismen! 

I juli skreiv eg litt surt om bilen vår, vi var i København på ferie og eg var på TOTO-konsert. Og naturlegvis var vi i Romsdalen!

August var tida for å oppsumemre ferien, feire fødselsdag og skrive eit innlegg om tannlegen som nok har ein hemmeleg draum om å bli kongeleg.

Då september kom skreiv eg at eg var ei pysemamma, men fekk snart behov for å motbevise det… eg skreiv og om vennskap og sjukdom, og er veldig glad vi rakk å treffes. 

Oktober kom med pendling, pølsemakeri og i samband med fokuset demens fekk av TV-aksjonen, skreiv eg om ei tante som forsvann.Må heller ikkje gløyme feiringa av 20 år som gift, og turen til Nice. 

Eg prøvar å "leve i november", og skreiv om dette iår også, prosjektet gjer meg iallfall meir bevist. Så var eg hos frisøren, det kan vere krevande! Og til slutt gjekk eg vel på ein smell eg prøvde skrive meg ut av …

Desember kom, eg prøvde oppsummere hybellivet, førebu jula og så stoppa alt opp då døden kom på besøk.

Altså har året innehalde litt av kvart, sorger og gleder, kvardag og fest! No er det berre å gå i gang og lage nye minner, og blogginnlegg, for 2014.