Eit barndomsminne

Etter fleire veker med lite trening, har kroppen min ropt etter aktivitet! Så når ein vaknar til nysnø og sol, er det berre å kome seg ut! Sjøl om bakbeina var litt støle frå igår. For vi var på ski då også! (høyrer eg applaus? Det er berre å sende meg poeng!)

Men iallfall, på tur heim etter skitur, svette og svoltne, dukkar spørsmålet opp: kva skal vi ete? Mannen foreslo fløyelsgraut. Eg huskar ikkje når vi sist åt det. Kanskje då ungane var små? Vel heime fyra mannen opp i omnen og eg leita fram oppskrift og byrja koke. Og vart treft av eit minne!
Storebror er 10 år eldre enn meg, og då eg var lita, var han innimellom barnevakt for meg. Då kokte han gjerne fløyelsgraut til kveldsmat. For det hadde han lært på skulekjøkkenet. Vi åt med sukker og kanel og smørauge. Det var stor stas med ein bror som kunne lage graut.

Minnet vart sterkt for meg. Eg har akkurat vore heime og treft storebror. Han har slutta koke graut. Men han huskar kanskje at han laga graut då eg var lita? Han har slutta med mange ting, fordi sjukdom har røva han frå oss. Men han er storebroren min! Vi gjekk ein liten tur saman då eg var heime, og han ville gjerne gå fortast, han er tross alt storebror. Men på tur er det eg som passar på han...

11. og 12.desember

Måndagen kom og forsvann. Eg fekk ikkje gjort alt så mykje av det eg hadde tenkt.

så har du

rause mandag

som velger 

å la de andre dagene 

få skinne

Trygve Skaug

Skumringstimen var fin, om ikkje anna.

Idag er det tirsdag, den har fungert betre! Eg har fått gjort både det eine og det andre etter jobb, eg har for eksempel sove bitte litt på sofaen, bakt lussekatter og stukke innom med middag til junior som gjekk rett på jobb frå eksamen. Vi har prøvesmakt lammerullen, god! Så god at eg fann det best å fryse den fortast mogeleg, for det er først til jul vi skal ete den. På julebrød...nam!

I morgon er det luciadagen. Det byrja vi å snakke om på jobb idag. Eg har skaffa meg nokre enkle, lekre plagg til bruk når vi trekkjer adventskalenderen. Og nokre meinte at i morgon må eg stille som Lucia. Vi får no sjå...

Juletrehatt er eit må-ha på kontoret i desse adventstider!

Men iallfall byrja eg tenkje tilbake til den gongen Lucia ikkje var ein kva som helst slags dag, men tvert i mot høgdepunktet i kniving om lyskransen for små jenter. Noko flottare enn lang, kvit kjole, glitter og lys er det jo nesten umuleg å sjå for seg! Men då eg gjekk i småskulen, var det berre å sjå langt etter å få gå først i Luciatoget. Det var ikkje plass bak Lucia heller. For dei som gjekk på ungdomsskulen, og var omtrent vaksne, hadde sangkor og gjekk i prosesjon på lysmessa i kyrkja. Sukk, vi små måtte berre sjå på! Eg huskar eg drøymte om kor bra det vart når eg fekk vere med i koret!
Kva som skjedde? Då eg nærma meg rett alder, la dei ned koret og endra prosedyren! Er slikt eigentleg lov? No var det plutseleg dei minste som skulle gå Lucia, og eg var av dei store. Skuffelse! Eg vart minnt på dette for nokre veker sidan, då eg møtte ei som huska kor stas det var å synge i det koret og få gå Luciatog på lysmessa. Jada, eg vart brått 10 år og urettferdig behandla igjen! (eg har fått gått luciatog seinare i livet, huskar ikkje om eg har fått vere Lucia, men eg har hatt kvit kjole og glitter og sunge!)

Det hjelper med eige Luciatog!

Små, men syng av full hals!

Men i morgon er det Lucia igjen, det er sikkert utallege spente Luciaer rundt om, små jenter som får gå saman med Lucia og små stjernegutar som ikkje er så ivrige etter å kle seg i kvit kjole og få glitter i håret. Og det er spente foreldre, med kamera klart og tårer i augekroken.
Eg har ikkje stjernegutar i heimen lenger. Men eg har mitt eige vesle  fleire små Luciatog, som skal pynte opp i morgon. Det er tradisjon! Og det blir lussekattar til frukost!

Og ute dalar julesnøen ned. Det er kanskje optimistisk å tru den har kome for å bli til over jul, men det er LOV å håpe!

Snøvær i lyset frå gatelyktene

Ei utsikt å kvile i

Sist veke var eg på kurs. Der lærte eg om ulike ting. Som verdien i å kvile i ei utsikt. Akkurat no er eg i barndomsriket ein tur. Her er mykje å kvile augene på.

Ute er det sludd/snø /regn=november. Inne er det varmt.  Eg kviler augene på utsikta.

Kvardagen etterpå

I snart 21 år har eg vore mamma. Det har vore så mange fine stunder, og nokre ganske slitsomme. 

Eg tenkjer av og til på den dama eg møtte i butikken då minstemann var nokre få månader og storebroren ca 2 år. Vi skulle handle mat, ein ville gå sin eigen veg, den minste ville ha mat, helst for 5 minutt sidan, mor var svett. Så seier dama: «ta vare på denne tida, og nyt den, den går så fort!» Det kjentes ikkje slik ut! Og eg lengtar ikkje tilbake, men at tida har gått fort er heilt sikkert!

Dei siste to åra har berre ein budd heime, det har vore ei slags nedtrapping. Men ei natt eg ikkje fekk sove, oppdaga eg at eg låg og venta på at nokon skulle låse opp døra så stille som råd, på veg inn litt seint på natt. Så kom eg på at det skjer ikkje no. Dei har flytta!

Det er ikkje veldig lenge sidan ungane forlot redet, berre eit par veker. Og eldstemann bur i byen og stikk innom i ny og ne, når han manglar slips eller har gløymt finskoa sine, men han har klart og tydeleg flytta ut og lever sitt eige liv. Han på folkehøgskule reknar eg med vil vere vanskeleg å halde tett kontakt med dette året! 

Men er det noko som er endra? Slik i tillegg til at det er stillare her? Det lurte forresten yngstemann på også, då han ringte, etter at vi hadde etterlyst livsteikn frå han; "er det stille og rart, eller er det litt som før, berre at vi ikkje kjem heim midt på natta?"

Famnen full!

Eg saknar ikkje å vente på at nokon skal kome heim, seint på natt, låse opp og snike seg stille inn i huset. Særleg når dei kjem mykje seinare enn eg trudde... Sure sokkar og handkle som har "overvintra" i ein eller annan ryggsekk saknar eg heller ikkje.

Det eg kan sakne er at nokon kjem heim til middag med nytt å fortelje og liv i huset. Å bli presentert for ny musikk, i ein eller annan sjanger eg aldri har høyrt om før ein gong. Å bli invitert med til å sjå ein film, spele eit spel eller finne svaret på ei gåte (som kan gjelde alt frå forsikring av instrument til telefonnummeret til legevakta, det er ikkje snakk om så veldig til quiz altså, mest ting som er akutt der og då) 

Det som kan målast av endring, er for eksempel nedgang i skitne klær. Eg treng snart ikkje vaske klær lenger! Og eg har fått rapport om at vaskekurset eg hadde før flytting, virkar. Det tydar på intelligente, unge menn som slektar på mor si :) hehe! Middagsrestane forsvinn ikkje i same grad som før, kvitosten kan nesten bli tørr og ingen av oss et visst sognemorr eller kokt skinke. Brødet rekk å bli langhåra og juicen litt sur i kjøleskapet. Eg må altså venne meg på å lage mindre middag og kjøpe brød sjeldnare. Når dei kjem heim på besøk, kjem vi truleg til å gå tom for mat! Heldigvis bur vi nært butikk. 

Det er færre å spørje om  praktisk hjelp, som å løfte tunge kasser, skifte dekk på bilen eller slå plena. Færre som kan springe på butikken og kjøpe frukt og lasagneplater medan eg kokar kvit saus, færre til å fylle drivstoff på bilen eller støvsuge trappene. Eg må vel gjere det sjøl, eller sette mannen i sving(trur han merkar denne endringa godt).

Eksempel på ting ein må gjere sjøl når ungane har flytta. Ja, det er ein skru midt i der...

Det er nok kvardagane med liv i heimen som er den største endringa...det er mindre liv med to som gjerne søv middag... 

Men eg venner meg på det. Sakte, men sikkert. På ein måte har eg jobba fram til denne dagen, meir eller mindre bevist. Eg har jo visst dagen skulle komme. Men den har vore så langt fram. Det har vore dagar der eg har sett fram til det, dagar med legoklossar over alt, krangling, høg musikk og middag som ikkje fall i smak. Grønsaker med feil farge, smak eller lukt. Då har eg tenkt at det går over, men det er lenge til. Eg har kanskje tenkt at det blir stille også, og at det ville bli godt. Men det var så mykje anna vi skulle først. 

Først skulle vi jo lære dei å ete og sove, så skulle dei lære å prate og gå, og etterpå vere stille og sitte i ro. Dei skulle i barnehagen, lære å vente på tur, spele spel, sykle og vere med på fjelltur, med og uten meis og pulk. Skulen skulle komme, ny skule og så endå ein. Men det var enno lenge til dei skulle ut og fram åleine, tenkte eg. Dei skulle jo lære å lage mat og smøre matpakker, velge rett klær etter været. Oppleve å klare sjøl, og av og til måtte be om hjelp. For enno trong dei mamman sin, til å svare på ting. Finne plaster og to like sokkar, sy i ein knapp. Dei skulle finne vener, og oppdage at ikkje alle er like, og korleis ein lever med det. Dei skulle vere ein del av kjernefamilien og storfamilien, nabolaget og samfunnet. Spele musikk, finne sin musikk og sitt instrument. Finne seg sjøl, meir og mer(det er ikkje så fort gjort. Av og til leitar eg fortsatt, etter meg sjøl altså) Dei skulle kjørast og hentast, lære å gi beskjed og halde avtalar. Men enno hadde dei base her, hos oss. Eg hadde eit ord med i laget, mine reglar gjaldt, likte eg iallfall å tru. Dei frigjorde seg meir og meir, tøydde strikken og grensene, tok ein diskusjon eller to, men enno budde dei her, under vårt tak. 

Innhaldet i kjøleskapet er veldig likt frå dag til dag!

Når #morstutogkjør ikkje har oppdrag lenger... då vart det strikking

No har dei flytta, begge to! Eg trur det vil gå bra med dei. Eg trur dei klarer seg, kanskje har eg gløymt å lære dei alt dei treng, men alle bør oppleve å farge kvite handkler rosa eller krympe ein ullgenser eller to. Då sorterer ein vasken betre seinare! Eller at å snu seg vekk medan ein varmar mjølk eller steiker pannekaker ikkje er så lurt. "Learing by doing" har mykje for seg. Og eg er jo her, klar for spørsmål om gjærdeig og koketid, klesvask og middagstips. Ein prat om kjærleikssorg eller eksamensnervar, husleige eller busskort. 

Om ikkje så lenge må eg oppdatere introen om meg på bloggen, for då er eg ikkje tenåringsmor lenger. Eg må finne nye ting å gjere, for no har eg tid. Vi seglar, eg les masse bøker, går meir tur, men eg har tid til overs. Kanskje blir det korsang? Eller meir fast trening. Kven veit? Tida vil vise! Enno må eg venne eg til å ha eit snev av "empty nest syndrom" (tomt rede-syndrom) og så får eg fylle reiret med andre ting!

Og eg gler meg på besøk! Eg skal stille med gode senger, nykokt kaffe, nybakt brød og heimelaga syltetøy! Ønskemiddag og god tid! 

Om å vatne blomster

Idag, eller rettare i går kveld, kom sommaren på besøk til Trondheim. Då var vi på båttur på fjorden, og vi var ikkje åleine. Det er heilt rart når varmen kjem, det var 6 gr tirsdag morgon, så vi har venta! Men når godværet kjem, endrar folk seg! Dei smiler. går lettare, har friskare farge på klærne osv. Ikkje berre andre folk, eg og! Det er så godt med sol og varme. Og i morgon skal det fortsette. Eg strinyt sol og varme!

BLÅ himmel

Barbeint på terrassen. Og ei flaske med iste lett tilgjengeleg.
Boka vart ikkje med på bildet. Og arbeid inne? Det står seg!

Alt veks fort, eller slår ut i blomst. Det luktar syrin og jasmin og eg veit ikkje kva når eg er ute og går. Kjøkkenhagen og blomstrane ute treng litt ekstra stell når det er så varmt. Særleg kjøkkenhagen, der går det fort mange liter vatn, og hageslangen rekk ikkje dit. Altså får eg trim! Eg ber gjerne vatn. Og eg prøvesmakar spinat og grønkål, ser lengselsfullt på jordbæra som snart får farge. Mine første jordbær! Når eg går og ber vatn, kjem det naturlegvis nokre minner!
Då eg var lita var eg ofte på Kvila, nabohuset, der budde Gudrun og Erling. Dei hadde stor fin hage, med stort bed med påskeliljer som kom tidleg på våren. Så kom det eine etter det andre, med rhodondendronen som det store høgdepunktet. 3 store planter, meir som tre å rekne, heilt  fulle av blomster. Ikkje rart turistane stoppa for å ta bilder!

Rosebusker rundt om i hagen, som blomstra utover sommaren, det var alltid roser på fødselsdagen min i slutten av august. Bærbusker, og bringebær med fløte som dessert når eg åt kveldsmat der. Blomkarse som vi sådde om våren, eg var naturlegvis med på førebuingane. Huskar vi la frøa i bløt først, slik at dei skulle spire fortare. Krokete frø, som skulle bli ringblomster som skulle stå i bedet rundt syrinene, slik at det var blomster der når syrinen var ferdig med sesongen. Valmuer, Skaugumbegonia, erteblomster, eføy som vaks over heile glasverandaen, og sikkert mykje meir eg ikkje huskar! 

I år var eg heldig og fekk blomkarseplanter eg
berre kunne sette i stor potte.

Men så til det eg tenkjer på når eg skal vatne mine blomster, no slik ca tretti - førti år seinare; eg brukar ikkje kaldt vatn rett frå kranen! "Ingen likar å få føtene i iskaldt vatn!, sa Gudrun, "heller ikkje blomstrane! Og vi vatnar ikkje midt på dag i solsteiken, det gjer vi på kvelden" Så det gjer eg. Eg blandar til lunka vatn når eg fyller kanna andre og tredje gongne, og fyller alltid vasskanna full når eg er ferdig å vatne, slik at det er lunka vatn klart til neste vatning. Og det hjelper jo? Iallfall veks plantene mine godt, tross kaldt vær og sol om kvarandre.

Eg har sådd ringblomster i år, sjølv om eg ikkje har ein
syrin å plante dei rundt.

Frodig grønkål

Vasskanna er full av vatn, klar til i morgon ettermiddag.

Og så er det litt rart å tenkje på at Kvila skal selgast snart, sjølv om det er lenge sidan gudrun og Erling døydde, og lenge sidan eg sprang over markane på besøk. Det er rart at det kjem nokon andre som skal ha hagen der, som eg har så mange minner om. Der eg åt føremiddagsmat på den kvite benken i hagen, gjekk inn under rhodondendronane som var nesten som eit hus, samla frøkapslar av valmuene, satt i lysthuset(som har vore vekk i over 30 år)... No skal andre lage sine minner derifrå!

Det er fint og!

Syrin!

Lukta av syrin.
Eg er 7 år og er tilbake til huset til besteforeldre mine. Der sto det ein syrin i hagen, lilla blomster og berusende lukt. Tru om den står der enno?  Det er lukta av sommar og sol. Eg gjekk forbi syrinen på veg frå skulebussen opp bakken. Det sto ein steinbenk der og, eg huskar den som alltid varm av sola.

Idag gjekk eg i regnet. Og lukta var der. Sterk og søt! Og eg var tilbake i barndommen! Måtte berre knekke av ein kvist og ta med heim.

Og eg har ført opp syrin over planter eg skal plante bak huset.

(Og bilda la seg på tvers... )

Måndagsmoro

Ny veke og kvifor ikkje velge ei positiv vinkling på ein måndag?

• fårikålrestar til middag. I helga hadde vi besøk av svigerforeldra mine, og eg laga skikkeleg søndagsmiddag: fårikål og til dessert eplepai (men den er det ikkje restar av) Fårikål dag 2 er om mogeleg endå betre! 
• norske epler!! Finns det noko betre på hausen? Raude, grøne, sure, skarpe, søte, GODE! 

• norske plommer! Mykje det same som med eplene. Og det inneheld jo ein del barndomsminner, minner om eplekart, sure plommer, litt vondt i magen og snurp i munnen :) Klatring i tre og jakta på den perfekte plomma! Ikkje mykje som slår å sitte i eit tre og prate med vener og ete plommer eller epler.
• nokre dagar med "indian summer". Plutseleg sommar igjen, på dagtid, og skarp, klar haustluft på morgonen. Høg himmel og måne på himmelen på kveldstid. (Men eg syns det blir litt for tidleg mørkt...)
• å gå tur og konkurrere mot meg sjølv, endeleg kunne gå litt på i motbakkane (men enno ta hensyn til ryggen)  Plukke dei siste bringebæra i grøftekanten og planlegge ein tyttebærtur. 
• god bok på Kindle, og lese på senga(og innsjå at ein byrjar bli gamal og vakne av at ein har sovna med boka i handa...)
• tenne lys utpå kvelden, mange lys!
• fotosafari, å legge merke til dei små og store motiva ein går forbi.
• mimre tilbake til helga, som både hadde skogtur og segltur

Og alt dette går godt å gjere på ein heilt vanleg måndag! 

Eit dikt skal du også få, natulegvis. Det er tross alt måndag! 

Eg veit ikkje om eg har ein fast ventestein, men eg har ulike stader som er "mine" der skuldrene senkar seg og pulsen går ned. Håpar du også har ein eller fleire slike stader.

Ventesteinen

Ingenting som ein ventande stein
ein stein som ventar oss
ein stein der vi kan venta
og vera venta

ein fin, flat stein i sol og regn
ein stein for smil
ein stein for gråt

ein tålmodig stein som ventar
saman med oss

Sigbjørn Heie

Vekestart veke 35

Eg åt ei blåbær i skogen her ein dag. Eg plukka berre ei regnvåt, stor, litt overmoden bær ved stien og putta i munnen. Den smakte ... barndom!

Den smakte som dei blåbæra eg brukte plukke når vi gjekk til hytta på fredagsettermiddagane i august. Då eg var kanskje 9 år, og bar min eigen sekk med klær, heilt sikkert laurdagsgodteriet og kanskje ei pakke pølser og eit brød. Mamma bar meir og pappa bar tyngst, kanskje han også måtte ta lillesøster på skuldrene i tillegg til sekken. Vi gjekk når pappa var ferdig på jobb, vi skulle fram på hytta i helga. Noko skulle snekrast, vi skulle sette garn og det var helg. Det var augustluft og det kom dugg i graset. Stien gjekk over myra. Eg vart skitten på buksa av myr, kanskje våt oppi støvlane, fordi eg ikkje greidde å hoppe heilt over myrhola, men landa midt i. Det lukta myr og skog og bær! Ofte fekk eg regn i håret. Langt framme såg vi vatnet, kanskje møtte vi andre hyttefolk? Kvelden ville bli mørk, og det ville vere litt skummelt å gå og pusse tenner og gå inn på utedoen. Men mørke kveldar gir godt fiske, så det var godt håp om steikt fisk til middag!

Alt dette var samla i den blåbæra eg plukka her ein dag!

På desse myrene veks det bær -og ein
kan trakke over støvlane...

Det er mykje minner i smak og lukt, eg kan bli flytta til ein heilt annan stad og ei anna tid av lukt og smak! Har du det slik?

Ute regnar det, det er mange tankar i hovudet mitt.
Eg gler meg veldig til helga, då kjem junior heim på første perm frå militæret! Eg har tenkt mykje på han og korleis han har det. No skal han få nybakt brød og mykje søvn.
Eg bekymrar meg over ting eg ikkje kan vere meir enn ein tilskodar til, slikt tek energi.
Eg trur vi treng eit trøstedikt!

jeg skal holde deg til du sovner
hva om jeg ikke sovner?
jeg skal holde deg
Nils Øivind Haagensen

Ha ei fin veke!

Skulebussen

Av og til får eg ein assosiasjon, som sett i gang ei minnerekke i hovudet mitt! Denne gongen byrja eg tenkje på skulebussen.

Mine ungar har hatt både barneskule, ungdomsskule og delvis videregåande skule i gangavstand. Men i år er den eine avhengig av buss, og den andre tek ofte buss om morgonen, det sparer litt tid. Av og til klagar dei litt over at det er kjedeleg med buss. Eg høyrer berre så vidt etter. Vekkskjemte bygutar! Bussen går stadig vekk, og det er ikkje lange turen. rett skulebuss er det heller ikkje.

Eg tok skulebuss. Frå første klasse til eg var ferdig med videregåande. Det var ikkje alltid like stas, men det var ikkje så mange alternativ. Til barne- og ungdomsskulen sykla vi når det var sykkeldag, men det var vel ikkje heilt trafikksikkert…der fergebilane kom kvar halvtime. Men dei 3 mila til videregåande sykla eg aldri!

Å ta skulebuss var nesten like spennande som å byrje på skulen,(ja, det heng saman, men er to heilt ulike ting.) Eg grudde meg litt. Når måtte eg gå ut for å ikkje bli for sein, ville eg sjå bussen og greie å stoppe den? Fekk eg sitte, eller måtte eg stå? Og kvar var det ledig? Tenk om det var ved sida av ein stor, skummel femteklassing? (Eg burde forstått at Gunnar bussjåfør visste eg skulle vere med og ville stoppe, sjøl om eg ikkje rekte ut handa. Vi var ikkje så mange som skulle vere med) Bussturen var forresten ikkje så lang, maks ti minutt, men det var noko nytt dette, å ta buss åleine til noko eg aldri hadde gjort før! Gunnar var forresten bussjåfør i alle ni åra eg gjekk på Åfarnes skule, og han starte vel mange år før og heldt på i mange år etterpå.

Bilde lånt frå www.jernbane.net
Dette kan ha vore skulebussen frå grunnskuletida.

Etterkvart vart vi fleire som venta på bussen saman, då var det ikkje så skummelt lenger, og eg hadde vorte vant. Vi hadde busskur også, det var fint når det regna, eller snødde eller bles «skjelle»(som er ei lokal vindtype. Vinden kjem ned Romsdalen, og bles utover fjordarmane. Sur, kald vind som er typisk på vinteren!) Det var iallfall ikkje tvil om at vi trong refleksar der vi sto, det fanns ikkje gatelys enno. Dagens refleksvestar hadde nok vore enno betre! Vi hadde forresten stor glede av å prøve å stoppe rutebussen, som kom med togpassasjerane frå natttoget som kom frå Trondheim og Oslo. Den bussen hadde betre standard enn skulebussen, men vi skulle jo ikkje ta den bussen... Vel, vi kunne kanskje gjort verre rampestrekar! (og no går det vel ikkje nattog lenger? Dagens ungar får altså ikkje den gleda!) Heldigvis var det fine vårmorgonar, med sol og fuglesang og klare haustmorgonar med gnistrande fargar også, ikkje berre regn, snø og vind.

Turen heim att var annsleis. Då var det lave skuldre, høgt lydnivå og kamp om dei beste plassane. Eg var nok av dei stille og forsiktige, så eg satt sjeldan bakerst. Det var tryggast å ha eit ledig sete bak seg også, for elles kunne lua forsvinne... Det var forresten spennande kven ein vart sittande ved sida av også... den aller kjekkste? Den tøffe jenta i sjuande? Ein lærar som tok bussen? Eller ei god venninne som ein kunne kviskre om hemmelege ting med? Men eg slappa ikkje heilt av, for eg måtte jo huske å trekke i stoppsnora i rett tid. For dette var i ei tid då vi aldri hadde høyrt om stoppknapp. Vi drog i snora som hang framover langs vindua Den snora vart nok av og til litt fristande å dra i, også når bussen eigentleg ikkje skulle stoppe... Eg huska iallall å trekke i rett tid, kvar gong, kan ikkje huske at eg gjekk av på feil stad.

Bussturen til videregåande var litt lenger, 3 mil kvar veg. Det gav meg tid til å ete frukost(eg var ein mester i å sove så lenge eg kunne, og frukost utgjekk. Heldigvis har eg ei snill mamma som smurte mat til meg, som eg åt på bussen. Det kan vere at den maten var tenkt som lusnj, men den tid, den sorg) Eg las ofte ein siste gong gjennom leksa, repeterte til prøver. Og ikkje minst funderte eg over livet, diskuterte livet generelt og kjærleik spesielt med Astrid, min faste busskamerat. Men eg kan ikkje huske at eg sov på bussen, det ville eg heilt klart ha gjort no! Bussjåføren var den same i tre år, han kunne vegen og tok ikkje unødige pauser. Og hadde vi fritimar, var det ikkje berre å stikke heim. Bussen gjekk på ei tid om morgonen og heim til fast tid på ettermiddag. Det var naturlegvis lurt å gjere lekser på biblioteket... men eg er ikkje sikker på om eg alltid brukte tida til det! Elles er det jo artig å sjå ut på utsikta, som er vakker i Romsdalen, samtidig som ein tjuvlytta til andre sine samtaler...

Buss er ein praktisk måte å flytte skuleungar på. Ingen vart køyrt til skulen den gongen. Eg veit ikkje korleis det er no, på den skulen, men i byen er det vanleg å køyre ungane, sjølv når det er gåavstand. Det er dumt, for det blir meir trafikkfarleg for dei som faktisk går. (Ok, då eg gjekk på videregåande og hadde tatt «lappen» hendte det at eg fekk låne bil, men det var ikkje vanen! Men då var det ikkje aktuelt å gå lell...)

Eg kan ikkje huske at nokon vart bussjuke? Men nokon måtte det vel vere som syns det var ubehageleg med buss, svingar og smale vegar? Kanskje dei berre sette seg fremst i bussen?

Når eg skriv dette, kjenner eg meg omtrent 100 år gamal... Men det er berre 40 år sidan eg var på innskriving på skulen, fekk skrivebok og raud-og-blå-blyant av Jorunn og kjente på lukta av kritt på den ganske nye skulen. Lukta av bussen huskar eg ikkje. Kanskje den lukta våte vottar og salami? Skulebussen var iallfall ein viktig del av kvardagen i 12 år!

Vekestart veke 2

I kveld skulle eg skrive eit bevinga innlegg om eit eller anna, med djupe tankar og kloke ord.
Hm, det blir visst ikkje slik… Eg har skifta på sengene, laga middag, kjørt ein junior, handla litt mat.  Sett på "Mannen som oppdaget Norge", om Oddgeir Bruaset, som er frå same bygd som mannen min. Ete kveldsmat, drukke te, snakka litt med tenåringane. Lese meir i "Svøm med den som drukner". Ein vanleg tirsdag, med litt av alt. Men ikkje mange tankar og funderingar over livet.

Ute er det iferd med å bli mildvær igjen, snøen blir blaut, det er spådd regn og det blir glattis…

Eg har vakse opp med ein far som kjørte brøytebil. Eg huskar ein julaften der det snødde i timevis, det bles ute og strømmen gjekk. Pappa var så vidt heimom(det eg huskar best, er vel at eg fekk lommelykt den jula, og det var supert at straumen gjekk) Pappa har fødselsdag i januar, det var ikkje alltid så enkelt å planlegge feiring, det kom an på været om jubilanten kunne vere heime. Eg huskar mamma som smurte store matpakker, med eit knekkebrød med brunost på toppen i matboksen av grått metall. Termosen vart fyllt med kaffe, slik at han skulle ha mat og drikke i brøytebilen. Han var innom og sov, gjerne rett på golvet framfor omnen. Vegane måtte haldast opne, om det snødde eller blåste(eller verst begge deler) og det måtte strøast når det var glatt. Det kunne umogeleg vere eit sunnt liv å vere brøytebilsjåfør.
Eg huskar kjensla av å stå bak gardina i stove og sjå innover vegen langs fjorden og sjå om eg såg blinklysa frå brøytebilen. Vente på at pappa kom heim og kanskje åt middag saman med oss. Det var stas å få vere med ein tur, men eg vart fort lei… Det er begrensa underhaldning i å sjå snø som blir kasta til sides! Eg var med den dagen det vart unntakstilstand i Polen i 1981, vi høyrte radio og eg veit akkurat kvar vi kjørte då dei fortalte det på radioen.

Eg er ikkje den første som klagar når det er dårleg brøyta, for eg veit at alle vegar ikkje kan brøytast samtidig. Eg tenkjer at det er nokon som ventar heime når eg høyrer plogen(det er ikkje plog lenger, men skjære)midt på natta. Men eg likar best vegar som er brøyta, som er lette å kjøre…


Og på ein slik dag, må det bli eit snøplogdikt!

SNØPLOGEN

Snøplogen er køyrt til sides, han står på meiane
og kviler ved vegen som er blitt bar.
Nokre barn leikar her, dei kliv opp og ned på
plogvengene.
Så byrjar det brått å snø voldsomt. No vert barna
ståande og sjå på snøplogen, og tek til å le, slår
hendene mot knea og ler av full hals.

Arvid Torgeir Lie

Her, i skiløypa, skal det ikkje vere brøyteplogar!
Men eg hadde ikkje bilde av ein plog...

(Men sjå der, det vart eit lite tilbakeblikk, mimring og barndomsminner, om ikkje djupe tankar)

Drøymer om mat, julemat!

I år har eg vore streng og konsekvent, og vi har nesten ikkje ete noko som startar med jul (som juleskinke, julepølse, julebrød, julemarsipan etc) Eg er veldig fornøgd med det, men no er eg veldig klar for julemat og julesmakar altså! Vi har ete heilt vanleg kvardagsmat, og det er jo godt det også. Grunnen til at eg har halde igjen på julekosen før jul, er delt. Eg likar at vi gler oss, eg likar at vi sparar det beste til jul. Eg tenkjer at det blir nok kos, om vi ikkje startar i november. Men som sagt, no er eg klar!!

Det blir sagt at lukt er av det sterkast når det gjeld å huske ting , og det er sant når det gjeld meg og særleg jul! Ta meg inn i eit rom der pinnekjøt står til damping og sviskesuppa kokar i ein kjele ved sida av. Eg er tilbake på mamma sitt kjøkken, eg ser for meg juletreet i stova og dei litt stive, men akk så lekre finskoa eg fekk til jul i tredje klasse. Eg hadde fotsid kjole ala "Hollie Hobby", og har sjeldan vore så fin før eller seinare! (Men ikkje berre den jula, alle juler heime) Eg har aldri likt sviskesuppe, men lukta hører med til jul!

Omtrent slik huskar eg kjolen. Men eg hadde ikkje kyse!

Opne ein boks hjortesalt, og eg får mjøl på nasen og eit akutt behov for den finaste utstikkarforma! Det er nemleg hjortesalt, mykje, i kakemannoppskrifta vår! Eg treng den dameforma, veit du, som gir litt runde damer, ikkje firkanta! Det er varmt på kjøkkenet, det luktar hjortesalt, det smakar godt med kald mjølk til lunka kakemenn, som er malt med konditorfarge i raudt eller grønt. Ein gris står det "Bustus" på, på mann- og damefigurane er det namnet til gjestar som er venta i løpet av jula.

Lukta av juletreet er nostalgi herfrå til 20.dag jul! Lukta av sot og olje når pappa rensa kaminen på kvelden lillejulaften, etter at all vasking var avslutta… Lukta av grønsåpe, røkelse, levande lys, nybakt julebrød, aniskringler +++ eg har mange julelukter lagra i nasen, eller kanskje helst i hjernen. Og eg kan føye til svibel, julete, og ein grøn shampo med eplelukt eg fekk i julegåve eit år!

No gler eg meg endå meir til jul:)
Eg treng lange frukostar i jula, for eg har så mykje godt pålegg!! Eg har laga

• lammerull
• sylteflesk
• fenalår
• speka elgkjøtt
• leverpostei
• tomatsild

Leverpostei

Og eg har bakt litt, og må bake litt til, så vi ikkje berre et pålegg :) Svigermor sendte ein boks havrekjeks, som er så god at eg vurderar å halde skjult at vi har dei og ete dei i smug! Vi skal ha røkt laks og egg og god ost, og kjenner eg oss rett, er det ikkje sikkert vi rekk middag alle dagar, for frukosten varer for lenge!

Eg har ikkje bakt så mykje, men har 

• berlinerkransar
• brune pinnar
• krumkaker
• peparnøtter
• frukt- og nøttekake

Frukt- og nøttekake

Eg har meir også, for idag fekk eg to sortar lefse og sirupssnippar frå storesøster! Det er ei super julegåve! Og når det nærmar seg skal vi lage delfiakake, det er konsentrert mat, både med smak og kaloriar! Og skulle juniorane få ånda over seg, blir det kanskje peparkakehus og kransekakestenger.

Så har mann og barn kome med liste over ønska dessertar, og eg lurer litt på om vi må utvide romjula for å rekke all desserten!

• dronning Maud fromasj(eit must, ein av dei første fellestradisjonane for mannen og meg)
• sitronfromasj
• multekrem
• jordbær med vanlijekrem
• heimelaga is med sjokolade og karamell
• karamellpudding

Karamellpudding

Oh, eg blir svolta her eg sitt og skriv! Og eg gler med :) Til maten ja, men like mykje til gode minner frå barndommen, når eg lagar mat med minner, eg tek fram julepynt med historie, eller skal sige ned i sofaen med julehefter! Eg gler meg til rolege dagar med familie og vener! Tid til ein ekstra tekopp til frukost, tur i skogen, kanskje på ski om snøen ligg. Kanskje til og med brettspel ein kveld?

Vekestart veke 34

Det er siste søndag i ferien, eg har gått lang tur i skogen. Det var regn, og det er sikkert grunnen til at eg ikkje traff så mange. Eg smaka på blåbær, men det er ikkje så mange av dei heller, etter den tørre vinteren. Eg fann tyttebær, den er så vidt moden, men eg må nok på bærtur etterkvart, min indre hamster gler seg til tyttebær til kjøtmiddagar til vinteren.

Det er bloggaren sjølv som les i lyset av eit stearinlys.
Ho les nok ei ungpikebok med svært høg moral!!

Etter at vi var på hytta sist veke, har eg gått og sunge på ein sang eg ikkje har tenkt på på lenge. Då eg var lita, var vi mykje på hytta, det var helger frå tidleg vår til langt på haust, og det var ferieveker. Eg huskar helger der vi fulgte med på isen som gjekk på vatnet, lange, late dagar med bading og lesing av gamle Donald-blad. Kjedelege dagar der ingen ting skjedde, men så fekk eg kanskje ansvar for å steike sveler eller lage sjokoladebollar. Det var plukking av blåbær, henting av vatn, setting av garn. Det var dagar med silregn og masse mygg, då var det godt å finne gode pikebøker i bokhylla! Det var hausthelger med hauststorm og inneliv. Det var først år med hyttebygging, men så kom åra der det var mest ferie, og berre litt som skulle ordnast, som å olje båten eller stable ved. På hytta pappa fri, for det var ikkje telefon. Det var nok ein av grunnane til at vi var der så mykje(Det er knapt nok mobildekning no, til stor frustrasjon for tenåringar med sterkt behov for kontakt med kompisar 24/7. Eg skal forresten ikkje nekte for at eg er nokså nettavhengig sjølv… men det betrar seg etter eit par dagar) Enkelte "feriar" gjekk forresten pappa ned i bygda tidleg på morgonen, for å gå på jobb, så kom han opp igjen på ettermddagen. Seinare fekk han mobiltelefon, av den typen som var bærbar dersom du ikkje skulle bære noko anna, og med så lite batterikapasitet at den kun sto på frå klokka seks til halv sju kvar ettermiddag. Men det var uansett eit anna tempo på hytta, vi gjorde meir saman, vi hadde ei anna ro.

Tilbake til sangen. Om kvelden, når dagen nærma seg slutt og det var sengeitd, var det gjerne høgtlesing av eit eller anna.Vi hadde(og har) hyller med gamle bøker som er litt rare og morsomme, men stort sett fine. Der var det stoff til høgtlesing, noko som kunne fenge flerie. Til slutt sang vi, det er mogeleg at vi varierte, men den sangen eg huskar er denne:

Fager kveldssol smiler

Fager kveldsol smiler
over heimen ned,
jord og himmel kviler
stilt i heilag fred.

Berre bekken brusar
frå det bratte fjell,
høyr, kor sterkt det susar
i den stille kveld.

Ingen kveld kan læra
bekken fred og ro,
inga klokke bera
honom kvilebod.

Så mitt hjarta stundar,
bankande i barm,
til eg eingong blundar
i Guds faderarm.

A.H.H. von Fallersleben

Når vi hadde sunge denne, var det kveld. Vi kunne høyre elva bruse på andre sida av vatnet, men det var ein kveldssong det og. Eg skulle ønskje eg kom på den medan vi var på hytta, då skulle vi sunge den der!

Kanskje du har eit liknande barndomsminne?

God veke til deg!!
Og eg må gje deg eit utval av kveldssol frå i sommar, det gode været har gitt gode solnedgangar.

Solnedgang på hytta

Kveldssol sett frå stova til mamma og pappa

Solnedgang frå kjøkkenvinduet mitt

Kveldsol hos svigermor og svigerfar

17.mai i gamle dagar(då eg var ung)

Eg var i ferd med å skrive eit innlegg om alt eg ikkje har gjort, men det er det så mange andre som har skrive, og dei har stort sett likevel gjort det eg ikkje har gjort. Vaska badet, rydda gangen, laga fint pynta kaker, stryke bunadsskjorter etc. Eg skal heller ikkje skrive om at bunaden ikkje passar(det ville blitt berre sure miner), at plena ikkje er slått, at flagga ikkje er nystrokne eller at bilen er skitten(det gjer ikkje så mykje, for vi skal gå til byen likevel)

Men eg skal skrive litt om 17.mai slik eg huskar den som lita. For det er rart kva som festar seg!

Min aller første 17.mai. Den huskar eg ikkje så mykje frå.

Noko av det første eg huskar, er å stå på verandaen når lastebilen(snutebilen til Einar) kom kjørande med korpset sittande på benkar på lasteplanet. Eg må vere frykteleg gamal, for noko slikt har då vel vore heilt forbudt i mange år? Korpset heime hadde medlemmar frå mange bygder, og dei køyrde rundt med lastebil frå bygd til bygd og gjekk i tog sikkert 5 stader før dei kom til skulen heime. Korpsliv er ikkje for pyser! Det var iallfall slik at når dei køyrde forbi oss, var feiringa snart i gong.
At korpset skulle så mange plassar, gjorde at feiringa starta ganske seint. Då rakk eg sjå masse på tv, som betyr NRK, for det var den einaste kanalen den gongen, og hadde full oversikt over Sonja sine hattar og kåper, samt været i det ganske land. Det var stas å sitte framfor tv´n og vente, men eg meiner å huske at mamma ikkje hadde tid til å sitte i ro! Det var alltid noko meir å gjere, ein flekk å fjerne, eit flagg som skulle glattast over med strykejernet og ei 17.mai-blåse som ikkje virka. Det var forresten ikkje lov å blåse med fløyter inne, for då vart det regn! Eg trur eg var veldig lovlydig, for det var ALLTID sol såvidt eg huskar.
Det var også stas å få på finkleda, enten det var bunad eller ny kjole. Huskar særleg eit flott kappeskjørt  i ca 1980, og gleda over nye sko(som naturlegvis var vonde å gå i tog med)

Eg minnes potetløp og eggeløp, men ikkje ein einaste premie. Eg huskar rebusløp der alle var med, og vi skulle gjette avstanden til Hestholmen, eller kor mange Twist som var i eit glas, den som vann fekk glaset. Huskar ingen premiar der heller…

Eg huskar opptreden under festen, pugging av tekst og problem med å få kostymet utanpå finstasen. Særleg huskar eg frå tredje klasse, då vi framførte eit eller anna om Henrik Wergeland, min tekst starta med: "Då Henrik kom til Oslo, eller Kristiania som byen heitte den gongen".

Sløyfer i håret og bunad! 1971?

Eg huskar alle som var der, vurderinga av talaren mellom dei vaksne, dei vaksne som satt ute i sola og drakk kaffe og åt is, samtidig som dei røkte, for det gjorde nesten alle den gongen, slik eg huskar det. At dei vaksne var med på sekkeløp og tautrekking. Eg huskar at alle gjekk i same tog, rett etter korpset kom skulen, men så gjekk alle andre saman bak der, det var ikkje så mange som sto og såg på.

Etter over 20 år i Trondheim, byrjar tradisjonane å sette seg her og, sjølv om det er ei stadig endring.Vi har hatt våre år med vennefrukost, før det var år med flaggheising på skulen før barnetoget, kaker og is, fiskedam og loddsalg på skulen, før vi no er tilbake til grilling på ettermiddag. Men alltid ned til byen, ete is, treffe kjente, fryse litt medan ein ser på toget, angre på skovalg og jakkevalg.
Det er stadig endring, i år er siste året med barn i grunnskulen, heldigvis vil han gå i tog, slik at eg har nokon å vinke til.

Kjenner eg gler meg til dagen! Det er spesielt med Grunnlovsfeiringa i år. Naturen er grøn, frisk og ung, vi er klare for ein ny start saman med dei gamle tradisjonane!
Hurra for dagen og landet og folket!

Lukt, ein snarveg til barndommen

Hukommelsen min er nært knytta til lukt, og no rundt jul er eg stadig tilbake til barndommen når eg kjenner lukter i eit blaff!

• gran og furulukt, det minner om juletrepynting og overdådige dekorasjonar eg prøvde å  lage. Om eg fekk det til, kan vel i etterpåklokskapens lys trekkast i tvil! Eg fekk ha eit lite juletre med pynt på rommet mitt, så lukta av juletre, helst furu, var noko eg sovna og vakna til i barndommen!

  

  Både levande lys og furugreiner!

• fyringsolje! Slik eg huskar det, vart oljekaminen midt i stova oftast rensa på lilejulaften, gjerne etter at den hadde slått inn. (det kan vere eg huskar feil) Eg huskar at pappa skrudde og styra og var svart av sot. Skikkeleg julelukt :)
• pinnekjøt og sviskesuppe, treng eg forklare at eg nesten høyrer kyrkjeklokkene ringe jula inn og får vatn i munnen av den lukta? Eg får det enno, samme når i jula vi har pinekjøt kjem julestemninga sterkt når pinnekjøtlukta siv ut i huset. Sviskesuppe har same effekt, til tross for at eg aldri har likt den… Det er ein grunn til at eg ikkje vil lage pinnekjøt for tidleg!
• ribbe. Det er det vi oftast har til middag julaften i eigen heim, og det er heilt klart ei julelukt no!
• hjortesalt. Sentral ingrediens i kakemannoppskrifta vi brukar, som mamma fekk frå svigerinna si, som ho igjen hadde fått frå svigermora si, og dette er nært knytta til kakebakeminner frå barndommen. Hjortetakkdampen som nesten svei i augenen når ein opna omnsdøra…og den kalde lufta ute når mamma sette steikeplatene ut til rask avkjøling. Nystekte kakemenn som smakte hjortetakk og eit stort glass kald mjølk til…oh! Nostalgi!
• eplegrønn shampo, som lukta ein slags kunstig grønne eple. Eg fekk ei slik flaske til jul eit år, kanskje var eg 9 år, det var noko av det tøffaste eg nokon gong hadde fått! Snakk om fantastisk lukt(og irrgrønn farge på flaska, ein favoritt, kunne jo ikkje kaste den før lenge etter at den var tom)
• svibellukt. Den sterkt parfymerte lukta, som nesten er for mykje av det gode… Lukta minner meg om julebesøk hos tante Karen Anna, som budde på aldersheimen, fekk mange slike til jul, og rommet var fyllt av svibellukt.
• klementin! Lukta av mandarin, som dei heitte i barndommen min, er ei viktig advents- og julelukt. Det er forventing i lufta når dei første kjem i butikken(og før kom dei vel mykje seinare på hausten?)
  
• nybakt julebrød…og litt avkjølt julebrød med smør og brunost, sukk! No blir eg nesten svolta...
• pepparkaker, dei treng faktisk ikkje vere heimebakte ein gong for meg. I vaksen alder syns eg dei er aller best med blåmuggost! Og kvifor ikkje ein liten klatt fikenmarmelade på toppen? (det må eg lage til jul!)
• levande lys. Særleg lukta når dei er nysløkt. 
• appelsin med nellikspikar! Det er sitrus og krydder på ein gong, snakk om noko så unorsk, og lell jul på sitt norskaste! Men eg er tilbake til "Skomakergata", Tøfflus og Jon Blund, det er nostalgi det!

Desse er frå i fjor, men dei lukta godt (og kanskje rekk vi litt baking i år også?)

Kva er advents- eller julelukt for deg?

Kvardagslukke

Rundt om på bloggar eg les, skriv mange om kvardagslukke, feks her Mammadamen  og her Livet i Casa Didriksen. Og det sett jo igang tankar også hos meg, kva er kvardagslukke for meg? Er det det samme som gir lukke no som for 10 år sidag, 20 år sidan? Vil det være det samme om 5 år? Kvardagslukka er dei nære tinga for meg, ikkje det som skjer rundt om i landet eller verda. Eg burde vore opptatt av det og, men idag handlar det om det nære. Det blir eit slags feel-good-innlegg, så orkar du ikkje det, er du advart!

Eg har tatt eit kjapt tilbakeblikk i hukommelsen, kva var fint før? I studietida var det eit høgdepunkt å kjøpe Amagasinet og lese når eg tok pause frå studia i helga. Det var forresten veldig fint når studielånet kom også :)

For 15 år sidan, med ein nyfødt og ein på 19 mnd var kvardaglukka når den største satt i ro og kikka i bok ved sida av meg medan eg amma den minste. Då dei starta i barnehagen, var kvardagslukka når vi kom oss ut av barnehagen utan altfor mange slåsskampar om å opne og lukke porten i barnehagen, opne og lukke bildøra, bære sekken sjølv eller ikkje.... Det gjekk mykje på å finne ein måte å leve saman på, som passa både store og små. For mor var vel kvardagslukka også ei god natt søvn...

Å lese høgt for ungane medan dei åt kveldsmat, få ei god avslutting på dagen og ein god start på natta. Grovskive med syltetøy og Morovers av Andre Bjerke passar godt saman! Kornblanding og Harry Potter, dei seks første bøkene lese medan gutane åt kveldsmat. Gyldne stunder! Ikkje lenge sidan dei snakka om at det var lange sidan vi hadde hatt høgtlesing.
Å bake bollar og finne ut kva som passar som fyll, syltetøy, sjokolade, seigmenn. (Seigmenn var ikkje så bra! Smelta og rann ut av bollen og utover steikeplata)
Å lese vaffeloppskrift og måle opp ingredienser, steike og lage plakat for vaffelkiosk og "selge" dei til mor og far.

No, med tenåringar i huset, er det andre ting som framkallar lukkekjensla.
Kvardagslukka for mor er å sjå at gutane har det bra! At det går godt, at dei har vener, at dei finn ut av livet meir og meir, litt etter litt.

Kvardagslukka kan også vere

• å sitte saman og ete middag, at kjenne maten smakar, at vi kan prate om korleis vi har det, der vi er på kvar vår plass i løpet av dagen. Å kjenne at vi høyrer saman!
• å lage pizza saman, finne den perfekte pizzaen! Før tenåringane stikk ut til sine vener og vi vaksne sitt igjen. Å vere godkjent for å hente dei der dei har vore. 
• å minnest noko vi har gjort saman, og legge planer for neste ferie.
• å bli vekt av ein son som spør om han kan lage amerikanske pannekaker til søndagsfrukost.
• å få sitte i fred og lese ei god bok, drikke god te frå yndingskoppen.
• å treffe gode vener, kunne prate om smått og stort, gleder og sorger. 
• å kjenne gleda over at huset er større(og at påbyggingskaoset var verdt det...)
• å ha på radioen medan eg lagar middag
• å høyre at dei andre låser seg inn og ropar hallo når dei kjem heim
• å vite at det er potetsalat igjen etter middagen, som eg kan ete til kveldsmat saman med spekeskinke!!!

Potetsalat, god til middag, suveren til kveldsmat!

Yndlingskoppen

Og eg kunne fortsette og fortsette... Ikkje så dumt, det blir nok fokus på det som ikkje er bra, ikkje virkar, som irriterer.

Kveldstemning med solnedgang sett frå stoveglaset

Vekestart veke 20

Eg er av dei problemorienterte, er det ikkje eit problem, kan eg alltids lage eit. Bekymringsgenet mitt er godt utvikla og velfødd, passa godt og fora gjennom mange år.
Dessverre er det ikkje viktige og store ting eg bekymrar meg for(kanskje er det berre bra), eg ligg ikkje søvnlaus pga finanskrisa i Europa, klimautfordringane eller krig og fred og slikt.
Nei, det er meir dei nære ting! Eg lurer på om vi har nok mat, noko vi alltid har,  eller om bilen virkar(med god grunn, forsåvidt).Været 17.mai har eg tenkt på lenge, endå eg mest sannsynleg skal sitte inne med foten på ein stol. Og passar klærne til ungane? Været til jul tenkjer eg og på av og til, for skal vi ut og reise, er det ikkje artig med snøstorm ala det vi hadde sist jul: "Er det nokon som ser ei brøytestikke? Nei...jo, der, rett foran bilen..." Vel, vi kom fram då og, det tok berre lengre tid. Men dersom det blir fint vintervær i jula og eg ikkje bekymrar meg no, er det ikkje sikkert eg rekk beymre meg.  Godt med det som er unna gjort!

Før var det alltid fint vær 17.mai, iallfall slik eg huskar det, og iallfall på bilete. Kan det vere at det ikkje vart teke bilete i snøslaps og regn den gongen? (Ikkje alltid det blir gjort no heller når eg tenkjer meg om. At det snødde fredag før junior sin konfirmasjon er ikkje dokumentert, sjølv om eg bar planter inn og ut av carporten i håp om at dei skulle sjå friske og fine ut den store dagen, og vi hadde ullklær i beredskap i tilfelle vi måtte ha det under finstasen)

1971?, iallfall i bunad.

1970?, legg merker til skjørtelengda! Hekla kåpe frå tante og stråhatt!

Vekas vers må berre vere ein syttendemaisang!!!

Vi ere en nasjon vi med

Tekst: Henrik Wergeland

Vi ere en nasjon vi med,
vi små en alen lange,
et fedreland vi frydes ved,
og vi, vi ere mange.
Vårt hjerte vet, vårt øye ser
hvor godt og vakkert Norge er,
vår tunge kan en sang blant fler
av Norges æres-sange.

Mer grønt er gresset ingensteds,
mer fullt av blomster vevet
enn i det land hvor jeg tilfreds
med far og mor har levet.
Jeg vil det elske til min død,
ei bytte det hvor jeg er fødd,
om man et paradis meg bød
av palmer oversvevet.

Hvor er vel himlen mere blå?
Hvor springer vel så glade
de bekker som i engen gå
for blomstene å bade?
Selv vinteren jeg frydes ved,
så hvit og klar som strøet med
all stjernehimlens herlighet
og hvite liljeblade.

Denne huskar eg at vi lærte i tredje klasse, trur eg det var. Eg huskar at teksten var rar og litt uforståeleg...men noko fekk vi forklart og noko forsto eg og eg kan teksten enno! Når eg les den no, er eg raskt tilbake på Åfarnes skule, litt sliten etter toget og med gnagsår, litt spent på opptredenen eg skal vere med på og mett av is og kaker! Det var både potetløp og sekkeløp, ein kunne kjøpe lapskaus eller rømmegraut. Gymsalen er full av folk frå bygda, alle er der, snart blir det lese opp kven som har vunne rebusløpet og kor mange erter det var i norgesglaset. 

Alt eg har gløymt...

Ein annan ting eg har gløymt, vart eg minna på då eg las bloggen Livets små underfundigheter
Ho skriv om å organisere 17.mai! Eg har vore der, sitte i FAU med lange lister med oppgåver: kakelister som skal fyllast, nokon til å bære stolar inn og ut av gymsalen, nokon til å stå i fiskedammen og kven kan ta på seg å lage eit foreldreorkester?
Og all aktiviteten skjedde etter at ein først hadde pynta dei små, ete bittelitt frukost, vore på flaggheising på skulen, kome seg til byen, ropt høgt hurra til barnetoget! Kanskje rakk vi ete kaker og sjå starten av borgartoget, før vi sto i kø på tur heim igjen saman med nesten alle andre med barn på barneskulane rundt i byen og kasta i oss litt mat før vi møtte opp på skulen og leverte kake for 1.klassingen og sto vakt ved tombolahjulet for han i tredje. Ikkje rart det var godt å sige ned i sofaen etter å ha tatt av bunaden!!!
Men no er eg ferdig med den fasen i livet, snart er vi tilbake til å kunne ha 17.maifrukost og god tid, vi kan møtes etter borgartoget og ha koldtbord, kaker og god tid, og ingen masar heile dagen om å få ein gassballong som snart stig opp mot himmelen til lyden av sår barnegråt. Kvar fase sin sjarm!