Det snør!

Blir det skiføre igjen?!
Eg treng noko snø å gå av meg diverse frustrasjon på.

Det ser lovande ut. Og snart er det helg.

Mors jazzpensjonat

Det er den tida på året at alle unge som driv med musikk søker mot byar med musikkutdanning og opptaksprøver. Det er muleg eg ikkje er i eit heilt vanleg miljø, slik sett, eg brukar gjere det overraskande godt i musikkquiz med jazzfokus, men eg kjenner mange som har meldt seg på opptaksprøve.


Då treng dei ei seng. Gjerne også nokon å snakke med,  litt trøst, oppmuntring etc. Men iallfall ei seng! Og tilgang på brød og kaffe. Og dusj. Senga er minst viktig. 
Slik var det ifjor.  Samme prosedyre i år. Men nye gjestar. I går kveld dirra huset av spenning. 

Dagens soloppgang. Fin start på dagen.

Og det var spenning i lufta i dag tidleg, folk sang skalaer på badet og på kjøkkenet. Korleis går det, kven går vidare. Eg var nervøs på alle sine vegne, og stressa av om dei ville rekke det. Eg meiner, når det er 45 minutt til oppmøte, dei enno ikkje har dukka opp til frukost og så skal ta buss til byen. Ja, buss forresten? Kvar går den, når går den, og treng vi 10 minutt gåtid i sentrum også!? Dei rakk det, naturlegvis, dette er unge menn med full oversikt. Kanskje.

Det trengs både trøst og hurrarop! Alt blir betre med sjokolade og kaffe. Konsentrerte unge menn med ei plan. Og latter og tull og tøv!

Dei er hyggelege! Ikkje minst! Då kan eg godt slenge ut ein middagsinvitasjon også, eller bake bollar. Dei sett inn i oppvaskmaskinen og tek ut. Dei dekker bordet, ryddar på stova og pratar med meg. 

Eg får innsikt i nye ting.

Og snublar i eit par tre saksofonist, gitarer og ein kontrabass... 

No er snart første dag over, og vi får vite kven som får vere med i morgon. Det er tøffe tak, også for den som står på sidalinja. Men først skal vi ete middag, det blir visst fullt hus og nokon har spurt om vi har endå ei ledig seng.

Så får vi ta listene etterkvart, og legge planer for morgondagen utfrå det. 

Eg er her!

Livet er fult av overraskingar. Som å plutseleg få oppsigelsesvarsel. Eg er opptatt med heilt andre ting enn blogging for tida!

Det er mykje som skjer på jobb, og vi prøvar å kjempe for arbeidsplassen vår. Trur det er eit gode, tross alt, det betyr at vi bryr oss.

Eg har vore på framsida av Adresseavisa, det var jo ei ny oppleving. Vi snakkar kraftig ut av komfortsona! Og det viser seg at veldig mange les avisa! Eg har vore, og er, sur, sint, lei meg, forvirra, eg forstår nesten ikkje at dette skjer. Samtidig som eg veit at noko må skje! Heller ikkje i staten veks pengar på tre og kan plukkast etter behov.

Eg har for første gong i mitt liv sett overføring frå spørretimen på Stortinget, for på onsdag handla det mykje om min jobb. Plutseleg var det interessant med politikk!

Så eg går mykje for tida. Går av meg stress og stive skuldre og trøtte tankar. Det virkar slik nokonlunde. Det er skiføre enno, det er godt!

Gult er kult!

Eg har strikka ferdig ein genser og starta på ein til. Eg gler meg over at musikkjunior er heime på vinterferie, og at han blir glad når eg testar ut vegetaroppskrifter. Berre sjekk ut denne grønnsakscurryen, kjempegod! Eg gler meg over at studentjunior snart er på heimlege trakter, mammahjertet likar å samle flokken sin!

Og eg gler meg over alle andre fine folk eg kjenner, som sender meldingar og ringer og bryr seg! Det er godt, det!

Italienske sko!

Då vi var i Italia i haust hadde eg ei heilt klar plan om å kjøpe meg sko. Ei så klar plan at mannen innsåg at han berre måtte henge på den siste dagen når eg gjekk målbevist til verket og planen. Før eg fekk meg sko, ville det meste anna bli sett på venteliste.

Til slutt fann eg ein fin skobutikk. Mannen sette seg på ein ventestol. tok fram ei bok og eg fekk beskjed om å ta meg god tid. Dette var ein så fin butikk at du slett ikkje kunne finne ein sko i hylla og berre prøve.  Nei, her måtte eg peike på utstillinga og forklare kva sko eg ville prøve, så vart den rette storleiken henta på lageret og eg fekk prøve. Feil storleik? Dei henta ein anna storleik. Og såg eg plutseleg eit anna par som eg hadde lyst på, var det samme prosedyre. Til slutt sto det mellom to ulike. Håndsydde, italienske gule sko, eller gule, høghæla pumps. Altså to ulike par med gule sko... Valgets kval! Og ein kan knappast kjøpe to par gule sko på samme dag? Dei kosta tross alt litt...


Etter prøving og synsing og prøving og elle-melle, vart det dei gule, håndsydde (som takk og pris var på sal) Dei var tross alt italienske!

 Italienske sko!

Desse har vore med på fest og julebord og familieselskap til no. Eg er så fornøgd!

Men vel heime i Noreg byrja eg å angre. Ikkje på kjøpet, men på at eg ikkje hadde kjøpt begge para... No byrja ei ny jakt. Eg har leita på nettbutikkar, søkt etter gule sko, yellow shoe, gule med hæl etc. Og eg har vore innom alle skobutikkar eg har gått forbi. Det viser seg at gule pensko ikkje er så vanleg på vinteren i Noreg.

Men så: der sto dei! I ein av dei lokale butikkane. Ikkje var dei så dyre heller. Men eg måtte tenke meg om, og kven veit, kjem dei på sal snart? Nei, det gjorde dei ikkje, verken romjulssal eller januarsal. Og klok av skade, så har dei no fått ein god og trygg heim, eg kunne ikkje risikere at nokon annan tok dei rett framfor nasen min medan eg akkederte for eller mot kjøp.

Skogal, sa du?

Snø

Sist helg snødde det både oppover og bortover og nedover. Kommunen har etterkvart kome fram til alle vegar som skal brøytast og det er perfekte skiløyper (og altfor lite tid til å bruke dei) Dagslyset varer lenger når det er snø som held på lyset. Det er ikkje så mørkt om natta. Eg syns det er mykje positivt med snø, når den har kome dit den skal og held seg der. (før det, når vegane ikkje er brøyta, når trailerane står på tvers, når bussane er forsinka og det bles frå alle kantar, då er det best å ha veldig god tid)

Igår kom det nokre snøfnugg midt på dag. Eit bittelite melisdryss.
Eg kom på denne sangen av Anne Grete Preus:


Det snør himmelsk korrekturlakk
Over feilstavet sommer
Og hør bylarmen forsvinner
Under dalende flommer
Vi har hørt at ingen snøfnugg er like
Og sånne under kan en tenke på en stund
Jeg lener hodet helt tilbake
Og får et iskyss på min munn
Og får et iskyss

Det snør stumme stjernesøstre
Fra usynlige munner
Og ør av angrepet fra myldrende lydløse sekunder
I dag inntas jorden av en himmelsk hær
Uten våpen tvinges hele byen i kne
Alt går litt langsommere her på jorden
Når hele himmelen faller ned
Når hele himmelen faller ned

Takk for den unyttige snø
Til bry og til besvær
Nå inntas jorden av en himmelsk hær
Uten bomber og granater
Tvinges hele byen i kne
Alt går litt langsommere her på jorden
Når hele himmelen faller ned
Når hele himmelen faller ned
Hele himmelen
Når hele himmelen faller
Når hele himmelen faller ned

 Ikkje så lett å sjå kanskje. Men det er eit snødryss i lufta her.

Onsdag

Livet er fullt. Hodet er fullt. Jobben er ikkje så grei for tida. Sånn, ferdig med det.

Fri idag. Av før nemnte grunnar, trur eg kroppen sa NOK idag og ga meg ein liten forkjølelse. Satsar på den går fort over, dagen har vorte brukt til å lese ut ei krimbok ("De venstrehendtes forening" av Håkan Nesser. Gjensyn med Barbarotti, trur eg må finne igjen "Menneske uten hund" og fleire og lese på nytt) Boka var såpass skummel at eg måtte legge den vekk då eg var åleine heime sist veke...men i dagslys idag gjekk det bra.

Eg har drikke kannevis med te, putta klær inn i vaskemaskina og tørketrommelen, skrive liste over kva eg hadde tenkt å gjere idag(slik at eg huskar det til ein dag eg orkar, erfaringsmessig syns eg ikkje det er så viktig då!) og eg har fyra. Ute var det sol, men kuldegrader og vind. Perfekt å sitte inne og sjå ut.

Musikkjunior kjøpte te i julegåve til meg.
På julemarked i Berlin.

Langhelg

Vi har hatt langhelg. Fri fredag, og biltur til Romsdalen.

Vi starta i snøvær. Det har igrunnen snødd ein del i Trøndelag i det siste. Det vises om ein ser ut!

Ut av byen lag vi etter ikkje mindre enn 4 brøytebilar som brøyta i bredd! Veldig tøft. Og det var berre å vere tålmodig, for ikkje var det plass til å kjøre forbi og ikkje var det vits i heller, for å kjøre før brøytebilen er berre tull!

Heldigvis ga snøværet seg og etterkvart køyrde vi i sol over Dovrefjell. Vakkert! Og eg kjente plutseleg kor mykje eg har sakna sol og dagslys.

Vi rakk å besøke svigers, pappa på helsehuset, storebror på helsehuset og mamma på sjukehuset før vi på laurdag kveld var på jubileumsfest med ein vennegjeng. 27årsjubileum for mannsoktetten mannen syng i. Eller syng og syng...dei måtte nødast og truast før dei sang til oss kl 01.30 omtrent! Så for å vere litt grei, sang vi damene saman med dei etterpå. Det var god mat, god prat og latter og vemod. Vi har delt mykje liv saman, bryllup og barn og helse og familie. Det gjorde vi denne kvelden også.

På søndag vakna eg til denne utsikta! Vakkert! Og ikkje så verst å ete frukost saman med dei fleste frå laurdagens fest, med denne utsikta som etterkvart vart full av sol!

På tur heim kikka vi innom båten. Alt vel! Då slappar admiralen av også. Det var kaldt og klart (og veldig godt at båten ligg på land, ikkje fristande med båttur) og månen lyste opp!

Og heime i Trøndelag hadde det snødd endå meir. Og ingen hadde brøyta i gata...så ingen fare for at eg skal gløyme at det er vinter! Vi fordelte arbeidet, eg fyra opp inne og mannen måka snø. No satsar eg på opphaldsvær til søndag, for då kjem mannen heim igjen frå jobbtur.