mandag 15. oktober 2018

Jubileumsåret

Når ein fyller 50, er det berre rett og rimeleg å feire! Eg (eller vi då, mannen og eg feira saman) har til og med hatt to feiringar. Supert! Så kjem alle vi kjenner som er på vår alder, vi har feira fine folk både her og der dette året!

Men så har det hopa seg opp med andre feiringar også. Eg har hatt same arbeidsgivar i 25 år, noko som nok er litt uvanleg i våre dagar. Jobben har derimot forandra seg mykje! Det er lite som minner om dei oppgåvene eg fekk 1.august i 1993. Og 25 år vart markert med krystallvase og blomster.
25årsblomster i 25årskrystallvase

Så vart eg feira på 50årsdagen på jobben. Med snittar og kake og tale og gåver. Stas!

Det er 30 år sidan eg var russ! Den feiringa fekk eg ikkje med meg, for då var eg i Italia (forsåvidt ein fin tur!) På ein måte kan eg forstå at det er ei stund sidan eg var russ, men 30 år?!

Forrige veke feira vi sølvbryllup, og med tanke på all anna feiring og tillaging av selskap i år, gjekk vi to ut og åt treretters middag saman. Heilt utan gjester. Dagen før kom gutane på middag, så då tvinga vi gjennom felles albumgjennomgang. Det var litt rart! Så mange kjente og kjære som ikkje er her lenger, som var med og feira oss då. Litt lystigare er det å sjå kor vi alle har vorte eldre, frå små tantebarn i penkjole eller dress, til ein sjøl som heller ikkje er så blottende ung lenger...

Ungt brudepar

Og i helga møttes ein del av oss som var ferdige bioingeniørar frå Ullevål Bioingeniørhøgskole i 1993. Berre ørlite eldre, men like spreke! Ein fin kveld med god tid til å prate, mimre, sjå bilder (for ein hårsveis vi hadde i -93) og ete god mat.

Eg gløymte å ta bilder på festen, så de får nyte eit bilde av meg frå
studietida. Trur dette er frå då vi gjorde forsøk til oppgåveskriving.

Eg tok tog til og frå Oslo, og har hatt god tid til å nyte utsikta, lese og reflektere over det som har skjedd på 25 år. For sjøl om vi såg bilder og vi huska godt og kjente oss igjen, så er dei ytre rammene veldig endra! Det er barn og huslån og jobb og etterutdanning og kolegaer og gamle foreldre. Livet er ikkje ein hybel, ei kanne te og pensum lenger! Det som kjentest som veldig stort då, er meir småting no. På den andre sida, tok vi mange valg då, som har prega livet etterpå.

Livet altså, det er det som skjer medan du spring rundt og vaskar klær og prøvar rekke jobb og ein konsert med junior og toget på veg til foreldrebesøk!



fredag 12. oktober 2018

Vindmøllekamp og andre ting eg ikkje har gjort før

Eg vann mot vindmøllene! (sjå forrige innlegg) Eller, vi fekk igang ein samtale og fann ei løysing. Eg trudde nok vi skulle kome til det, men det er alltid litt spennande medan vegen blir til (eller som ei eg kjenner sa "båten blir til mens vi ror") Idag hadde vi ein riktig hyggeleg samtale, og har ein avtale vidare, om det skulle bli nødvendig. Puh, då kunne eg senke skuldrene.

Pappa (88) og eg plukka litt epler på søndag.

Sist helg var eg i Romsdalen. Der var det mykje frukt. Eg fekk to typer epler frå svigermor, og vinterepler og pærer frå pappa. No er matbua full av frukt og det luktar godt i kjellaren!
Men i tillegg til å ete epler og pærer til frukost og lunsj, det er så luksus å ta fram epler frå pappa sin hage til lunsj, så må eg gjere litt meir med frukta, elles er eg redd dei blir ødelagte. Eg har laga eplekake. Eg funderer på eplesaft, det gjorde vi i fjor, det krever berre at eg er heime nokre dagar på rad. Det er det litt knapt med for tida.
Og eg har hermetisert pærer! Det har eg ikkje gjort før. Men eg hadde jo pærer. Eg har Norgesglass og eg har opptil fleire oppskriftsbøker. (Vrange tunger vil ha det til at vi har fleire kokebøker enn strengt tatt nødvendig. Eg forstår ikkje kva mannen meiner med det. Sist vi talte opp var det ikkje meir enn 43...) Eg googla litt, las litt og sette igang.

Perfekt bloggepære
Med blad og stilk!

Pærebåtar koker i sukkerlake

Nyvaska Norgesglass

Iallfall, hermetisering av pærer er ikkje så vanskeleg, men det tek litt tid. Det skal vaskast glass og strikk, og frukta skal renskast og delast opp. Det skal lagast sukkerlake og frukta skal kokast og over på reine, varme glass. Uansett korleis eg gjer akkurat det, blir det kliss med sukkerlake... eg vaska igår og eg vaskar idag, men nye klissete flekkar dukkar stadig opp! Det blir vel bra etterkvart.

Resultatet

Men til slutt: 3 glass med hermetisk frukt! Snakk om husmor!

Og i morgon reiser eg til Oslo for å treffe studievener. Det er 25 år sidan vi var ferdige bioingeniørar. Kva har skjedd sidan sist!?

onsdag 10. oktober 2018

Å slåss mot vindmøller

Uttrykket blir brukt om å sloss ein nyttelaus kamp. Og det kan eg ikkje seie eg gjer, men eg kjenner meg litt lita og eg kan ikkje stammespråket, så det krever si kvinne.

Og eg ser ikkje for meg ei slik postkortvindmølle med stråtak, eg ser for meg ei moderne, stor ei, som kan vere over 200 meter høg. Det kjenner eg at eg slåss mot når eg  tek opp telefonen for å ringe.

Heimesjukepleie, sjukehus, koordinerende eining i kommunen. Ingen kan love noko, ingen kan gjette - verken dei eller eg - eg forstår det. Og det er ingen tidsfrister. Alt ser ut til å avhenge av alt anna, og kva som kjem først og sist er ikkje godt å vite.

Eg har snakke med innestemme, utestemme og i stadig større bokstavar. Eg forklarer fakta, om igjen, eg snakkar sant, utan å pynte på. Eg prøvar å ikkje bli sint. Det kan halde hardt, men tener ingen. Så får vi sjå.

Eg er ikkje den første i ein slik kamp. Eg blir ikkje den siste, kanskje må eg ta kampen på nytt igjen ein annan gong.

Eg gjer så godt eg kan. og krysser fingrane for at det blir bra, til slutt. For alle.

lørdag 6. oktober 2018

Sceneskifte

Romsdalstur.  Det virkar som at hausten har kome lengre her, kanskje fordi fjella er nærare og det er kvitt på toppane?




Epler og pærer det henger på trærne, 
Når de blir modne så faller de
NED!
(Eller det er haust storm. ..)



onsdag 3. oktober 2018

Oktober!?

Eg var ikkje førebudd på at september skulle vere så kort. Eller gå så fort. På måndag var det plutseleg oktober. Eg måtte konsentrere meg for å skrive rett månad. 
Men ok da, så er det oktober, det er haust. Haustregn, haustkveldar som blir tidleg mørke, haustluft som er klår og kald(når det ikkje regnar)

Og haustfarger. Det er ikkje det verste!



(Og så prøvar eg å utsette å tenkje på at om 2 månader er det advent og fullt julekjør, og kva skal eg gå for som julegåvetema iår?!)

lørdag 29. september 2018

Laurdag i september

Eg skal ta ei lita pause frå Italia-bilder. Trøndelag i september har sine gode sider. Og nokre litt våte, kalde, forblåste...

Etter frukost tok eg på ull og vind og vasstette klær og stakk i skogen. #mykindofmindfullness

Overraska meg litt å finne snø i høgda, men det burde vel ikkje gjere det, med tanke på været i går. Men heldigvis er det enno masse haustfarger igjen, og blåbær og tyttebær, om ein leitar godt.

Blåbær

Sopp

Snø og lyng


Etterpå har eg bakt rundstykker (for når ein ventar sonene heimom er det ikkje nok med rare mûslibrød og knekkebrød, syns mor) Og etter ei veke med berre meg sjøl i kosten, avanserte eg frå bakt brokkoli med nokre skinkebitar til lammekotelettar og tsatziki og eplekake til dessert. Hm, meir avansert mat gir meir oppvask.

Eplekake. Med havregryn og kesam.
Og veldig mange epler!

fredag 28. september 2018

Italia bilder #4

Idag kom det ein pling då eg køyrte til jobb. Det var under 4 grader og fare for glatt veg. Det har vore vind, regn, sludd. Facebook melder om vintervegar. Eg er glad eg ikkje skal kjøre langt, for eg har sommardekk på bilen enno. 

Det er godt å drøyme seg tilbake til sist fredag, og tur i Italia. Sol, Middelhavet,  stiar i fjellsida, pizza på fortausrestaurant og fine byar.