Veke 15

Dette var veka då våren kom! Like rart kvart år. Det går frå kuldegrader på natta og snø over heile plena til varme og sol og krokus og den første lunsjen på terrassen! Jippi for årstidene. Eg syns vinteren har vore super, men eg elskar våren også.

På måndag kjøpte vi nye fjellski til meg! Hurra! Kanskje rekk eg bruke dei før snøen forsvinn?
Gler meg til å bruke dei, sjøl om det kanskje ikkje blir denne sesongen.

Tirsdag, sol og småsko. Sjøl om eg likar ki og snø, er dette eit høgdepunkt kvart år.
Det kjennes som å fly! Akkurat her var det ikkje is heller, hehe.

Onsdagen tok meg frå bar asfalt til skitur. Seint på ettermiddagen, med full sol!
Det var fint, og føret var varierande, frå is i sporet til slush

Torsdag var det sceneskifte igjen. Årets varmaste dag, til då, var perfekt til båtpuss,
skifte av sinkanode på propellen og anna forefallande arbeid. Vi rakk å bli ferdige
til felles båtutsett i år også.

Fredag bakte eg fylte horn til dei som skulle sette ut båt på laurdag, og
litt til middag på fredag kveld. 

Laurdag var eg på familiedag på Sund folkehøgskole.
Her er utsikta frå øverommet til junior. den er slett ikkje ille!
Det var musikk og sang og latter og talar og informasjon fra alle
dei ulike linjene. Og god mat.

Søndag kome med sol og varme, og litt tid innimellom til å nyte dagen på
terrassen. Te og lesestoff og snø som smelta slik at vi nesten kunne
sjå korleis den krympa!

Veke 9

Sist veke var ganske travel, slik eg huskar den. Det var musikarar og studentar innom, og ut igjen. Utlån av bil. Glede og ødelagte håp i samme rom. Fullt hus. Liv til langt på natt, og frå tidleg morgon. Eg var på jobb. Iskaldt ute. Vinter. Helgetur. Vises noko av dette i bilda eg tok?

På måndag laga eg ei stor gryte chili con carne, og etterkvart som huset fyltes av gjestar, hadde eg i meir bønner! Utmerka måte å drøye maten på #husmortriks Studentane sette pris på maten, det var fullt rundt spisebordet og eg gledde meg over livet i heimen (og syns det er godt når det roar seg igjen)

Tirsdag morgon på jobb. Petriskålene er klare til avlesning. Av og til kjennes jobben ut som ein rebus utan kjent svar, andre gonger er det meir rett fram. Uansett ei oppgåve som krever at ein er vak frå morgonen av! Og ordtaket "bedre og bedre dag for dag" gjeld absolutt her. Dette er livslang læring.

Onsdag og venteselfie på jobb.  3 minutt er ikkje lenge, iallfall ikkje lenge nok til å gå og gjere noko anna, men lenge nok til at ein kan leike seg med mobilkamera! (eg har tatt menge selfiar i det siste,  kanskje det må delast?)

Kontorutsikt. Gnistrande kaldt, iallfall til Trondheim å vere. På det meste nesten minus 17. Men når ein sitt inne og ser på sola, så kjem vårkjensla!

På fredag var vi komne til Romsdalen. Her er mitt favorittfjell i kveldsol, men sett frå ein litt annan vinkel enn vanleg. Blir litt poetisk av slike fjell, og byrjar sitere dikt inni meg, "Dei gamle fjell i syningom" , "No ser  eg atter slike fjell" etc.

Laurdag bakte eg ei slags Mor Monsen-kake. Eg bakar skuffekaker så sjeldan at det avgjort bør visast fram på bloggen! Og bakaren har førsteretten til smaksprøve, som du ser... Det vart såpass vellukka at eg vurderer ei reprise på eige kjøkken! (Eg laga kjøttkaker også, dei vart godkjent av pappa, og eg tek i mot husmorpoeng om du deler ut!)

På søndag og på heimveg igjen. Eg har mobiltelefonen full av bilder av fjell etter denne helga. Eg gjekk ikkje ein einaste tur på fjell, men eg såg dei rundt meg på alle kantar, og dei var så fine! Det kan bli ein bloggpost med berre fjellbilder etterkvart!

Grunnen til at vi var heime, var begravelsen til ein onkel. Det var ein fin dag, midt oppi alt. Han var glad i fjell, turar og særleg å fiske. Ein av sangane var "Har du fyr", og den er så fin at eg må dele den med deg her og no.  Lytt og nyt! 

2018

Nytt år og nye, blanke ark. Men av og til kjennes eit nytt år overveldende. No gjorde det det. Alt frå 2017 er ikkje ferdig, det er mykje som blir med meg over. Av bekymringar og uro. Ting eg ikkje skriv så mykje om. Utfordringar, sjukdom, planer. Både gode og mindre gode ting. 

Så då rakettane gjekk i lufta på nyttårsaften var eg litt bakpå.  Litt usikker på !m eg trong eit nytt år, sidan eg ikkje var ferdig med 2017, på ein måte. .. Litt blå i humøret, rett og slett!

Men så fann eg dette diktet. Eit dikt om nytt år, ny start, eit nytt år som legg seg over det gamle. Kanskje blir det ikkje så verst? 

NYTTÅR

Eit nytt år
la seg over det gamle

eit lett lag av nysnø
ein duk av ljos
over berrfrost og skare
over alt livs
sprukne hud

det dreiv forbi
i ein augneblink av sanning
det berre kviskra over markene
sveva gjennom skogholta

la seg til ro
som ei uventa von
som ung nåde
over ei gamal jord

Fader Arnfinn Haram

...eit lett lag av nysnø
ein duk av ljos...

Godt nytt år! Der du er, med ditt liv. Måtte det bli så bra som råd, for oss alle.

2.søndag i advent

Igår kveld var det julebord med jobben til mannen. God mat og triveleg stemning. Men kva er det med slike lag? Her kjem eit hjartesukk frå ei med dårleg hørsel. Først stappar du masse folk, som har lyst til å snakke saman inn i eit lokale med god klang(det gjeld dei fleste slike festlokaler) så sett du på bakgrunnsmusikk, akkurat litt for lavt til at du eigentleg får med deg musikken, men akkurat nok til at det saman med stemmesurret blir uråd å høyre noko av samtalen rundt bordet. Iallfall for meg, sjøl om eg stilte med både høreapparat og Rogerpenn, og det gode øret mot folk.  Og eg trur, utfrå alle som sa meir eller mindre "hæ" at det er fleire som har problem med å høre i slike rom og samanhengar.

Eg gjekk før det vart full fart og levande musikk, så eg fekk ein times tid heime med stillheit før eg for tilbake for å hente mannen. Lell har eg sove dårleg i natt, for så mykje lyd fortsett i hodet, lenge... Jaja, det var dagens hjartesukk! Eg er mest glad i små og oversiktlege selskap, utan bakgrunnsstøy!

Sola skein på stjerna, som laga skyggebilde på stoveveggen.

Dagen idag starta med sein og lang frukost, nypressa appelsinjuice, adventste og julebrød. Tenning av to adventslys og julemusikk. Så kjente eg at eg var klar for sofaen. Kanskje sove litt til? Kanskje løse litt kryssord, steike pepperkakene eg sette deig til igår? Finns det noko betre enn sofa og laurdagsavisene ein søndag formiddag?
Mannen hadde andre planer, "sjå ut" Det er sol og snø og Så fint! Vi må ut på tur" Eg mumla noko om ."..trøtt...forkjøla...kryssord...stiv nakke", men det tolka han som "Hurra! Tur! Ski! Gjerne!" Eg mumla litt tydelegare "Sofa litt til, tur snart, sakte tur, sakte" og det høyrte han nesten. Etter at eg sa det litt høgare. Kvar gong eg bladde om kvitra han "vi må ut i sola".
Men altså, ut i kuldegrader og snø, når sofaen er mjuk og det brinn i omnen? Eg som er glad i tur var lell ikkje overbevist.  Ull over og under, ein ullgenser til, tørre klær til å ha på etter turen, ski og sko og ut i bilen. Det viste seg at det var ikkje berre vi som skulle på tur idag! Heldigvis er marka stor og skispora mange, så vi gjekk ikkje i kø, iallfall berre litt. Og når eg først var ute, var det ikkje så ille lell. Det vart tur, sol, ski. Og fine bilder! (for ei som er på snap, insta og face er jo det heilt sentralt!) Formen kom seg også, med sol og tur og lys.
Og eg tenkjer som eg ofte gjer, at eg er glad i årstider! Noko finare enn ein klar vinterdag er vanskeleg å tenkje seg, det måtte vere ein vårdag med sol og lysegrønne blad på trea, ein sommardag med solgangsbris eller ein haustdag med høg himmer og fine farger. Årstider altså!

Så ok, eg har takka for at han ikkje ga seg, men drog meg ut av sofaen og ut i marka. Kanskje er eg ikkje like motvillig neste gong.

Dagens vers, sidan det er 2.søndag i advent:

No tenner vi det andre lys
dei står der stilt og skin
Vi ventar på at Gud vår far
skal sende sonen sin 

Vekestart veke 46

Ny veke. Ny måndag. Nye oppgåver. Nye utfordringar. Heldigvis same jobb, same by, same familie.

Helga har vore full. Av biltur på snøføre, familie og feiring av både bursdag og farsdag, ein tur innom sjukehus og tur i skogen. Tid til prat. Bilturar er fine slik! Eg bekymrar meg alltid på den første turen på snø. Kjøre på snø og slaps er ikkje artig, men det gjekk bra. Å feire fødselsdag og farsdag er også bra, ein treffest og over god mat og rikeleg med kaker går praten ofte lett.
Gleda over å kome heim att til eige hus, kjøleskap og seng skal ein heller ikkje kime av! Nokon seier at det beste med å reise bort, er å kome heim att. Eg er ikkje heilt einig, for det å reise bort gir gode treff og opplevingar, men det er godt å kome heim (eg er redd det er alderen som bankar på kroppen min...)

I ettermiddag har eg fyra i vedomnen og sett på snøen dale, då er det stas! Det er så eg kjenner smaken av pepparkaker og eg får lyst å sette på julemusikk. Eg får vel vente litt til? Snøen er finare når ein ikkje skal kjøre 25 mil!

Naturen var i svart-kvitt

Haustlauv og tur i øspøs regn

Her kjennes det som å stå i hausten og sjå vinteren kome

November  

Som rennande vatn kan opne seg

midt i den isande snøflata

kan også vi stundom opne oss

for einannan:

Kaldt.

Livs-reddande.

Arne Ruset

Vekestart, og straks november

Søndag kveld. Dei kjem oftare og oftare.
Denne veka har hatt mange fine punkt, og mykje normal kvardag. Kvardag er undervurdert!

Men jammen er det fint med dei punkta som skilelr seg ut også. Eg har vore på kurs, på danskebåten. Fine folk, masse kunnskap, Ny lærdom, viktige innspel og god samtale. Og god mat, litt shopping(jada, det vart nye sko...) Og kraftig vind over skagerak, så nattesøvnen vart litt begrensa!

Igår traff eg Anja, frå bloggen Avdeling holt. Det er litt spennande å treffe folk for første gong, som ein på ein måte likevel kjenner. Men det gjekk knakande godt! Vi åt lunsj, spaserte i haustsola på Akershus festning, vi var innom Kosekroken og til slutt var vi på Fetsund lenser. Undervegs gjekk skravla bortimot uavbrutt! Og eg fekk gåver med mykje omtanke bak. Anja var akkurat så hjertevarm og hyggelig som ho er på bloggen.  Ein super dag!

Og så kom eg heim, til kjæresten min! Som hadde ordna middag og dessert og då gjorde det ikkje så mykje at det regna ute.

Idag har det snødd... men vi har vore i skogen lell! Det berre krever litt omstilling å huske at det blir både vått og kaldt!

Fint på tur, men sofa, tekopp og frokostdessert i
eiga stove er ikkje så verst!

Ein må sette seg nokre mål. Her er mitt.

Det er faktisk grenser

for hvor voksen

man kan bli.

#natteravn 

(funne på Instagram)

Oktober er straks historie, november lurer rett rundt hjørnet. Det nærmar seg jul. Dei første julegåvene er kjøpt og levert. Eg skal på nuytt kurs veka som kjem, men så satsar eg på litt rolegare dagar heime.

Vekestart veke 43

Eg er her, sjøl om det ikkje virkar slik. Men no skal du få eit dikt av meg, som du eigentleg skulle lese i dag tidleg/formiddag. Du får tenkje at det var då du las det.

Så står søndag
midt i rommet
og ser ut til
å ha vært våken
mange timer
du jeg har gledet meg
sier hun
der hun står med et brett
med lys
tåke
helgero
og kaffe
hun hører ikke
at jeg hvisker god morgen
men hun ser på meg
at det blir en god dag

Trygve Skaug

Ha ei god veke!

Søndag kveld

Mannen er heime frå jakt. Eg har hatt heime-åleine-helg, med besøk av venninne,  skogtur, lunsj på kafé,  middag på kafé,  enda ein skogtur. Aviser,  NRK klassisk i bakgrunnen det meste av helga, nybakt surdeigbrød,  gryterett, god prat, nyplukkete tyttebær.

Og skogen! Masse skog, ein lang tur med venninne igår, det vart lenger enn planlagt fordi formen og været var bra. Lang tur åleine idag, farger, stillheit,  framleis bær å finne,  tørre myrer etter lang tid med varme og ikkje regn.  Og vind! Masse vind.

Parken

Parken er fristedet
for fortrolige samtaler
med HØSTEN.
Lyset
som blir tidligere trett
gresset
som synger svakere
luften 
som dynkes med utålmodig kulde.
Sidsel Mørch 

(-og eg trur at skogen er som parken i dette diktet)

Ha ein fin måndag!

"Indian summer"

I Trøndeleg er det indian summer, det er sol og varmt, til langt på kveld. Det blir mørkt, og det er framleis lunt ute.
Igår gjekk vi kveldstur i mørke, under stjernehimmelen. Idag har vi gått i skogen, i t-skjorte og shorts. Folk smiler og nyt godværet. Sommerkleda er i dagleg bruk. Ullgenseren eg har strikka meg må berre vente, same kor fin den er!

Sommarkjole og ullgenser. Mest til ære
for fotografen.

Det er godt med sol og varme, men det er ein bismak... Er det klimaendringane som gjer at verda oppfører seg slik!? I så fall er det ikkje berre greit. Er dette det same som gjer at det er orkanar i kø i Karibia?

Samtidig nyt eg været! Gler meg over at eg framleis kan lufte sommarkjolen og lette sko, at vinterdyna og ullteppa kan ligge på loftet ei stund til og at eg enno har tid til å bestille vinterved. Eg er inkonsekvent på ein måte!

September er framleis sommar, og starten på hausten og ikkje minst vinteren... Det fine lauvet skal snart falle ned og bli til jord, den bæra som ikkje blir plukka dett ned og rotnar bort. Slik er årets, og livets, gang.

SEPTEMBERKVELD

Ein still og sval septemberdag
går under i sitt blod.
No står i loge ås og li
og bjart brenn myr og mo.
Og vinden ror i gullskirt lauv
og varslar kjøld og snø.
Så er alt vår og sommar slutt.
No ventar haust og død.

Det susar smått om stille tun
der osper står og blør
og bjørker over bleikna hå
sin visne rikdom strør.
Men åkren løfter korn på staur
mot dagsens siste eld.
Så sloknar himmel, folnar jord,
og kveld og mørker fell.

Og lysa døyr i alle hus
med stjerner stilt blir kveikt,
og natta rår om all vår jord,
og hjartet slår så veikt
som var alt vår og sommar slutt,
meir vonlaust slutt enn no,
som skulle hausten svale snart
mitt eige heite blod.

Halldis Moren Vesaas

Veke 38

Tirsdag. Ettermiddag. Joggetur i skogen, best etterpå. Åleine heime. Ostesmørbrød og Pepsi max. Ut og treffe fine folk i kveld. Oppvaskmaskina som jobbar. Prat på telefon med viktige folk i livet mitt. Regn i dag tidleg. Jobb. Sol no. Blå himmel. Norske epler som snurpar i munnen. Søte plommer.
Kvardagen altså.

Piano

Jeg skjønte ikke vitsen med de svarte dagene
ikke før jeg forsøkte å spille på dem
det klinger annerledes
når jeg får inn noen hvite
innimellom
Trygve Skaug

Onsdag

Vekene går fort. Ein bloggar skreiv for litt sidan om at bloggen ikkje er alt, og at den slett ikkje fortel sanninga. Det kjenner eg litt på no, det skjer masse rundt meg som tek tid, men som ikkje høyrer til på bloggen. Fordi det ikkje er berre mitt, eller fordi det er uinteressant for deg, men viktig for meg.

Idag ryddar vi. Eg likar ikkje å rydde, same kor triveleg det blir etterpå, så kjenner eg min indre femåring blir trassig og får lyst til å sabotere ryddinga! Men litt fekk eg gjort. Eg har kasta masse rot, av typen bruksanvisningar til ting som har vorte kasta for lenge sidan. Teikningar i stablar frå barnehagen, utan namn og årstal (og forklaring...) Matoppskrifter klipt ut herifrå og derifrå, som eg aldri har prøvd, og som eg ikkje huskar at eg har. Gamle ukeblad. +++ Og enno har eg berre tatt halve hylla...

Før idag gjekk eg tur. Som eg ofte gjer. I haustluft, haustfarger og haustlukt. Eg kan ikkje beskrive lukta, men det luktar haust!

Det er masse tyttebær i skogen! Masse!!

Vekestartprosjektet mitt på bloggen lir under at bloggen ikkje står først på lista for tida, men du skal få eit dikt likevel!

SEPTEMBER

September-dager så klare som fugleøyne, myrerhvor tranebæra dugger matt om kvelden
når stjernene slår sine sølvspik i stillheten.
Alt er fred og fredløshet;
det ligger en marsjordre forseglet
under treets krøklete røtter
djupt i bergrevner og raumold.
Og løfter du blikket
fra stien gjennom blåbærlyng over høgda,
da renner øyenhulene dine fulle
av blå-blått ved himmelrendene: En vill lengsel
stryker stille gjennom din indre ødemark
lik skyggen av langsomme vingeslag.

Ha ein fin kveld!

Vekestart veke 36

Måndag. Enkelte måndagar er litt motbakke, idag byrja forsåvidt bra, men travelt på jobb.
Så hadde eg time med gynekologen, og det var løsningsorientert og greit. Eg kan krysse av for #sjekkdeg og alt vel.
Etterpå hadde eg eit møte som var i motbakke og motvind, syns eg, iallfall. Eg skal ikkje seie altfor mykje, men eg trur ikkje eg og NAV snakkar samme språk eller høyrer dei same orda. Noko slikt. Vi kom i mål, vi har ei plan, men eg syns det var eit dumt møte.
Samtidig kjenner eg andre som slit kvar på sin stad, og begeret blir litt fullt. Sukk!

Sånn, ferdig med det! I morgon er ein ny dag, og i Matteusevangeliet står det "Ver ikkje urolege for morgondagen, morgondagen skal uroa seg for sitt. Kvar dag har nok med si møde". Trur det er ein annan måte å seie "lev i nuet" på!?

Heldigvis har eg ein mann som høyrer på meg når frustrasjonene slår inn over kjøkkenbordet, og det er jammen godt.  Trur eg har delt dette diktet før, men det tåler ein repetisjon.

HANDA

Du legg handa di
inn i mi.

Verda tek ein pause.

Helge Torvund

Eg er jo heldig. eg har ein mann som tek handa mi. Eg har jobb, eg har hus. Eg har mykje stabilt rundt meg, så eg tåler ein storm, eg likar det berre ikkje :)

Og enno kan eg glede meg over blomster i hagen,
som eg kan plukke inn og ha på kjøkkenbordet.

Vekestart veke 35

Eg har stadige ambisjonar om meir blogging, men så er det dette livet. Det skjer stadig ting, heldigvis, som brukar opp tida mi, og vips har dagen gått og eg treng skjønnhetssøvnen! Så no er det ny veke igjen.
Siste veke har gått med til jobb, og ikkje minst masing på yngstemann som skulle flytte i helga. Til slutt slutta eg å mase, og det viste seg at han fekk ting gjort lell. Klesskapet vart tømt, det vart sortert i kaste, gje bort og behalde. Eg fekk deo to første haugane, og har igjen ein del arbeid der...

Helga har vore full av sosiale treffpunkt. Fine folk, både nye og gamle kjente, god mat, prat, bilkjøring, skulestart og selskap.
På laurdag køyrte vi avgarde med full bil, kontrabass, elbass x2, diverse andre musikkrelaterte ting og litt klær og dyne og slikt. Junior var svært klar for å starte på folkehøgskule, og for å seie ha det til oss (eller det er ikkje sant, han forsvann og det krevde litt innsats å finne han før vi for, slik at vi fekk ønske han lukke til!)

Etterpå var det rett i 50årsdag. Rakk nesten fram i tide, og sminken kom på i bilen. Fin kveld! Og seint heim. Til tomt hus, ingen barn som bur heime lenger. Akkurat, slik var det ja, tek litt tid å venne seg på.
Søndag hadde eg avtale med Janne, som eg gjekk på folkehøgskule med. Vi starta i 1984, og har hatt ganske jamn kontakt, men etter litt tankeverksemnd, kom vi fram til at vi ikkje har møttest sidan 1993. No var det på tide! Med enkelte personar er det heldigvis kontakt med ein gong ein møtest igjen, og slik var det. Skravla gjekk!

Og på søndag ettermiddag var det på med tiara. Ikkje ofte ein har kvadrattalsbursdag, det er ein litt betre måte å sjå 49 på! Familie og venneselskap, bra lydnivå, nok mat og folk hadde god tid. Så kjekt! God måte å avslutte helga og starte ei ny veke på! (og det er jo stas med gåver, sjøl om ein har vorte vaksen. Blomster, sjokolade, te, ++)

Vekestarten denne gongen er diktet rektor på folkehøgskulen ga til studentane på opningsfesten. Fint til ungdommen, men kanskje for oss andre og!?

I rörelse

Den mätta dagen, den är aldrig störst.Den bästa dagen är en dag av törst.

Nog finns det mål och mening i vår färd -men det är vägen, som är mödan värd.

Det bästa målet är en nattlång rast,där elden tänds och brödet bryts i hast.

På ställen, där man sover blott en gång,blir sömnen trygg och drömmen full av sång.

Bryt upp, bryt upp! Den nya dagen gryr.Oändligt är vårt stora äventyr.

Karin Boye