Kva skal vi finne på?

Det er viktig med rutiner i kvardagen, men det er jammen viktig med variasjon også, no når dagane er litt vel like med heimekontor og samme folka rundt bordet (mannen er triveleg selskap, men no har det berre vore oss to nokre dagar) Og no skal vi fortsette med dugnadsarbeid, vere mest mogeleg inne, ikkje ha store folkemengder til over påske, og då må vi ha planer! 

(eg legg ikkje i veg med opppussing, nedvask og slikt altså!) Eg skal ikkje berre vere heime, eg har ein jobb der eg trengs, så det er 50% heimekontor og 50% jobb på ubestemt tid framover. Ein dag skriv eg kanskje om jobben min også. Der skjer det mykje for tida!

Eg har lagt nokre planer som eg skal dele med dykk dagane framover. 

Idag har eg fått påskete i posten, og ingefærkjeks. Te skal bryggast i kanne, og så må ein velge kopp. Eg har ei plan for dei neste dagane, trur eg klarer meg godt ut karanteneperioden: 

Ny mummikopp kvar dag! (ikkje nyinnkjøpt, men arbeide meg gjennom koppane i skapet)

Mannen og eg som lurer på om det blir båtliv
til sommaren.

Og skulle karantenen vare endå lengre, skal eg sjå om eg ikkje har fleire koppar å drikke te av... Det er ikkje så veldig god plass i skapa mine!

Corana-sysler

Eg ser at folk ryddar i skap, boder, vasker hagemøbler, sår tomatfrø og vaskar vindu.

Eg?
Eg legg puslespill!

Lukta av nybakt brød

Eg har bakt brød. Det er frykteleg lenge sidan sist, så det føles på sin plass å skryte litt av meg sjøl! Som vanleg startar eg omtrent med ei oppskrift, og ender med å slumpe det saman til passe seig. Slik også idag.

Men det som gjer at eg skriv om det no, er alle minna som kom over meg medan eg stekte brød. Ute var det sol, fuglesang og snøsmelting. Ein ekte vårdag. Då eg sette brøda i omnen, måtte eg sette opp glaset på stova, for det vart så varmt inne.

Nybakt

Og då kom dei, minner som lukter kan hente fram. Lukta av brødbakst, lukta av vår og minna om slike dagar. Når mamma bakte brød og eg kom inn til lukta av nystekte brød, og lukta av vårdagen ute, sidan mamma hadde sett opp kjøkkendøra for å lufte på kjøkkenet. 

Og så vart det ekstra rart, sidan eg tenkjer mykje på mamma om dagane no, det er eit år sidan ho døydde, og dagane var fulle av sorg, gode minner og planlegging av gravferd. (Og eg tenkjer på dei som står midt i dette no, når det er restriksjonar på gravferder og det å få vere saman)

Så eg laga meg ei god skive med smør og brunost, og tenkte på alle skivene mamma smurte til meg. Det er mykje omsorg i ei påsmurt skive!

Livet

Livet går litt fort, eg trur nokon har triksa med kalenderen min, for det kjennes ikkje ut som det er ledige hol der.

Men eg gjer så godt eg kan, eg er på jobb, eg er på korøving, båten har kome på land (heilt utan mi hjelp) og haugen med skitne klær held seg på stabilt nivå (å få den vekk, virkar som ei umuleg oppgåve)

Eg har ein ambisjon om å skrive eit skikkeleg innlegg ein kveld, veit ikkje kva kveld.

Endeleg oktober

Oktober er fin! (og fredag i oktober; endå betre!)
Vi har bryllupsdag snart og i slutten av  har ingeniørstudenten fødselsdag. I tillegg har eg ei, sikkert håplaus, forventning om rolegare dagar! Optimistar skal ha eit betre liv, har eg høyrt!

September var travel med operasjon, å  komme igang etter operasjon (eg kjem aldri til å innrømme det, men det har kosta meir krefter enn eg trudde å komme igang igjen), alle helger har hatt program og eg har denne jobben der eg enno er ny og usikker.

Eg drøymer om betre tid til å lage skikkeleg middag, handle slik at det ikkje er tomt i kjøleskapet, å ta unna klesvasken etter kvart, overskot til å trene og naturlegvis pågangsmot til å lære det siste på jobb.

Til no har oktober vore bra! På jobb har eg kome litt meir inn i sangersekvensering, eg forstår meir av filsystemet og eg brukar ikkje lenger nesten 50 % lengre tid på å gå til jobb enn før operasjonen. Eg kjenner fleire av kollegaene, men namn kan eg jobbe litt med enno... Heime har vi hatt middag fleire dagar på rad, og kleda eg vaska i september har snart funne vegen tilbake til plassane sine, det står pr dags dato berre to plastbakker med klær i stova og eit stativ som kunne vore tømt... koret øver til konsert i slutten av oktober, og det kan vere at eg klarer lære meg sangane i tide, men det er hjernetrim og konsentrasjonskrevande på ein heilt annan måte enn resten av det eg driv med. Ikkje tek det nattesøvnen min heller.

Å trakke i ein islagt dam...

Langt der nede er byen og fjorden

Lange skuggar i oktobersol

Og idag har eg vore i skogen! Det var sol! Kroppen likte motbakkar, eg fann litt tyttebær og eg fekk kjenne på hausten på sitt beste!

26 år går fort no for tida!

Idag var altså dagen. Den siste arbeidsdagen. Eg har lagt inn timar i timeregistreringssystemet. Eg har lagt inn fråværsassistent for mailen. Innimellom har vi ete sjokolade og drukke te. Eg har sendt mail til kollegaene mine om at no tek eg ferie, og etter ferien kjem eg ikkje tilbake. Då er det ny jobb. Heldigvis er det ikkje "femti og ferdig".

Eg kom inn dørene 1.august 1993. Nyutdanna og naiv. Eg går ut at med mykje erfaring og kunnskap, og slett ikkje så naiv lenger. Det har skjedd mykje, både på jobb og privat desse åra. Eg kan meir fag, og eg kan meir om livet. Heldigvis! Eg har hatt mange gode kollegaer, vi har hatt faglege diskusjonar og djupe samtalar om livet. Og ikkje minst delt galgenhumor og frustrasjonar!

Tomt kontor

Takk for meg!
(Dette får vere ei symboldør, for dette er ikkje den eg gjekk inn
i 1993, og heller ikkje den eg gjekk ut idag...)

Snart er eg uvedkommande!

Eg har kjent på vemodet over å slutte. Eg har kjent på gleda over at no er det ferie! Eg har fått så mange godord, eg har fått klemmar, det har vore latter og tårar.

Då eg gjekk ut døra, vart det veldig klart for meg at no er ein epoke over. Eg har skrive om det her, vi har snakka om det på jobb, eg har snakka med mange om det. Men no var det heilt på ekte! Klump i halsen-ekte!

Regnvåt dame. Har lukka ei dør, opna ei ny til ferie.

Marikåpe med regndråpar

Vått, skittent, skodde.
Turvær! 

Så eg køyrte heim, skifta til turklær og gjekk ein lang tur i skogen!
I regnet. Eg såg fuglar, blomster, og lite utsikt, for skodda låg tett! Eg gjekk i gjørme og må vaske både sko og bukse. Eg kunne senke skuldrene og ta inn at no er det ferie! 5 veker, lite planer og forhåpentlegvis tid til å kjede seg? Lese bøker. Sole seg. Besøke folk, få besøk. Vi skal ha ein liten tur neste veke. Eg trur på overskot og lyst til å rydde i kjellaren, kanskje er det vel optimistisk? Båttur. Fjelltur. Familietreff.
Eg trur sommaren kan bli fin!

Jada, eg er her

Facebook masar om at eg ikkje har lagt ut noko på bloggen si facebookside på lenge. Og det har facebook rett i, for eg har ikkje blogga på lenge. Eg trur det er det som heiter kvardag som har kome i mellom!

Kvardag, livet: det er for eksempel den haugen med skitne klær, som må innom vaskemaskina før det blir ein haug med reine klær som "nokon" etterpå må brette og legge på plass i skap og skuffer. Det er kjøkkenbenken med skitne koppar, kjøleskapet ingen har huska å fylle med ost og mjølk. Og det er brødskuffa med tørt og/eller grønt brød. (eller som då junior var heime: ikkje brød i det heile...) Det er plener med frodig gras som kunne vorte fint høy om vi slo med ljå og hesja det. Det er grønsakshagen, som er raus med skvalderkål, og i år har eg gått for kun jordbærplantene som har overlevd vinteren og så sådde eg ei pakke ringblomster, for det er nostalgi og barndom! Det har vore bøker å lese, genser å strikke til junior, turar å gå og dagar for jogging.

Og det er jobb, der eg framleis er, men som eg er veldig delt om! Eg skal snart slutte, eg skal rydde kontoret, og hodet mitt har allereie byrja tenkje på den nye jobben, sjøl om det er nesten 2 månader til eg byrjar der. Eg har vore der på besøk, og fått omvising og helsa på dei nye kollegaene mine, veldig
kjekt! Men det er altså rydding av kontoret...og det er nyttig og trist og fullt av minner! Eg har vel lagra meir enn strengt tatt nødvendig. Og det er vemodig å snart levere nøklar og vinke hadet til kollegaene. Den krever energi, denne fasen her! (Samtidig får vi karriererådgivning! Det er spennande og krevande og litt absurd, for der er det mykje eg ikkje har lært og tenkt på før! Det var lite snakk om LinkedIn og slikt då eg søkte jobb sist, i attenhundre og grønkål, slik cirka! Men no har eg oppdatert CV og snart oppdatert LinkedIn-profil og skulle det dukke opp ein jobb som fristar, står det ikkje på det tekniske)

Det har vore Romsdalstur og rydding. Det har vore 2 konfirmasjonar og det er fint å kunne ta fram bunaden og feire fine ungdommar, men blogging skjer jo ikkje slike dagar.

Sånn, eg skal ikkje klage meir! Nokre bilder kanskje?

 Mamma sitt blomstervindu lever vidare. 

 Eg fekk roser av nokre kollegaer

Blomster i skogen!

 Solnedgangen igår

 Dagens skogtur

Har vent på tordenvær heile dagen, men det kjem ikkje. 

Har fått regn da.

Dei siste vekene har eg tatt bilder av folk og blomster. Så då får du blomster! 

Mamma

Eg sa "ein gong til, please". Eg tenkte på skitur då, men no tenkjer eg på mamma.

Mamma døde i helga, og vi fekk vere saman med henne dei siste dagane, både pappa og vi søskena. Det var godt, midt i det triste!
Det er noko med foreldre, dei har alltid vore der, så når dei dør, blir det eit hol i livet!

1969

Så meir enn endå ein skitur, kunne eg ha ønska ein telefon til frå mamma, som byrja med at "det er ikkje noko eg vil" eller "du lagar kanskje middag no?" Eg kan ikkje ringe henne fleire gonger og fortelje at eg er vel heime etter lang biltur. Ikkje sende bilder og vente på telefon om at brøda mine ser så gode ut at ho nesten kjenner lukta.

Eg kan ikkje spørje om råd, for det gjer ein sjølv om ein er over 50 år. Eg kan ikkje sette meg med strikking, vise fram og få hjelp til å lese mønsteret. Eg tok meg i det idag, då eg gjekk forbi ein klesbutikk at "den genseren der ville mamma ha likt".

Mamma hadde "husmorskule" for meg i 2015, og eg lærte å
lage fiskekaker

Men eg tenkjer også på det å berre vere saman! Utan at det skal skje noko, spørjast om noko. Ete frukost når eg er på besøk, laga middag, prate om været. Det vi gjer med alle vi har rundt oss. Det kan eg ikkje lenger med mamma.

Mamma og pappa var velkomstkomite då vi
hadde over segla Hustadvika med båt.

Eg ser på bilder, frå mamma var ung, eg var lita, juleselskapet vi hadde sist jul. Og til meir eg ser, til meir huskar eg. Eg skriv på minneorda til kyrkja. Eg snakkar masse om mamma! Livet både går vidare og har stoppa litt opp no...

Mamma og meg (og bakhodet til onkel Kjetill?)
Ganske sikker på at mamma har sydd kleda mine.

Det er mange kapittel som blir lukka når ei mor dør. Heldigvis har eg mange gode minner!

Fine ting på ein blåmåndag

Idag er det blåmåndag, og det er ikkje berre i kalenderen det står. Det er litt vel blått over det heile om dagen. Då er det lurt å sjå seg om etter nokre ting som er greit, tross alt! (og nei, ting blir ikkje betre av å leike Pollyanna, men eg må avlede meg sjølv litt)

• det er lyst når eg skal på jobb om morgonen! Og endå meir magisk: lyst når eg kjem heim!
• vaskemaskina jobbar og jobbar, eg treng berre putte klær inn og trykke start. (men det strykeskapet har eg ikkje kjøpt enno, så litt arbeid er det)
• eg har fått god tilbakemelding frå språkvask på jobbsøknaden, no er det berre å jobbe vidare og krysse fingrane...
• mannen er tålmodig og høyrer på meg, forstår når han skal vere einig og nikkar til det eg seier. Så kan vi heller diskutere litt når eg har fått ut frustrasjonane og er meir lydhør (eg trur iallfall at eg kjem dit, ikkje spør han om det)
• eg bakte bollar til fastelavnssøndag, og det vart så mange at eg har frysaren full! Kanskje blir det bollar i matpakka i morgon?

Pollyanna? Ukjent for deg? Eg las om denne utruleg positive jenta i barndommen, men det kan vere at boka ikkje er så fengande lenger?? Ho leika "vere glad"-leiken og fann dei mest uante kilder til glede. 

Frå Wikipedia:

Pollyanna er en roman fra 1913 av Eleanor H. Porter som handler om en pike som etter sin fars død må flytte inn hos sin velstående og meget strenge tante. Gjennom sin optimisme og ukuelige tro på andre menneskers gode hensikter, får hun ikke bare sin bitre tante, men hele byen, til å «tine opp».

Onsdag

Livet er fullt. Hodet er fullt. Jobben er ikkje så grei for tida. Sånn, ferdig med det.

Fri idag. Av før nemnte grunnar, trur eg kroppen sa NOK idag og ga meg ein liten forkjølelse. Satsar på den går fort over, dagen har vorte brukt til å lese ut ei krimbok ("De venstrehendtes forening" av Håkan Nesser. Gjensyn med Barbarotti, trur eg må finne igjen "Menneske uten hund" og fleire og lese på nytt) Boka var såpass skummel at eg måtte legge den vekk då eg var åleine heime sist veke...men i dagslys idag gjekk det bra.

Eg har drikke kannevis med te, putta klær inn i vaskemaskina og tørketrommelen, skrive liste over kva eg hadde tenkt å gjere idag(slik at eg huskar det til ein dag eg orkar, erfaringsmessig syns eg ikkje det er så viktig då!) og eg har fyra. Ute var det sol, men kuldegrader og vind. Perfekt å sitte inne og sjå ut.

Musikkjunior kjøpte te i julegåve til meg.
På julemarked i Berlin.

Langhelg

Vi har hatt langhelg. Fri fredag, og biltur til Romsdalen.

Vi starta i snøvær. Det har igrunnen snødd ein del i Trøndelag i det siste. Det vises om ein ser ut!

Ut av byen lag vi etter ikkje mindre enn 4 brøytebilar som brøyta i bredd! Veldig tøft. Og det var berre å vere tålmodig, for ikkje var det plass til å kjøre forbi og ikkje var det vits i heller, for å kjøre før brøytebilen er berre tull!

Heldigvis ga snøværet seg og etterkvart køyrde vi i sol over Dovrefjell. Vakkert! Og eg kjente plutseleg kor mykje eg har sakna sol og dagslys.

Vi rakk å besøke svigers, pappa på helsehuset, storebror på helsehuset og mamma på sjukehuset før vi på laurdag kveld var på jubileumsfest med ein vennegjeng. 27årsjubileum for mannsoktetten mannen syng i. Eller syng og syng...dei måtte nødast og truast før dei sang til oss kl 01.30 omtrent! Så for å vere litt grei, sang vi damene saman med dei etterpå. Det var god mat, god prat og latter og vemod. Vi har delt mykje liv saman, bryllup og barn og helse og familie. Det gjorde vi denne kvelden også.

På søndag vakna eg til denne utsikta! Vakkert! Og ikkje så verst å ete frukost saman med dei fleste frå laurdagens fest, med denne utsikta som etterkvart vart full av sol!

På tur heim kikka vi innom båten. Alt vel! Då slappar admiralen av også. Det var kaldt og klart (og veldig godt at båten ligg på land, ikkje fristande med båttur) og månen lyste opp!

Og heime i Trøndelag hadde det snødd endå meir. Og ingen hadde brøyta i gata...så ingen fare for at eg skal gløyme at det er vinter! Vi fordelte arbeidet, eg fyra opp inne og mannen måka snø. No satsar eg på opphaldsvær til søndag, for då kjem mannen heim igjen frå jobbtur.

20.dag jul

Igår var det 19.dag jul, og vi rydda bort jula. (vi har hatt nesten ei veke med julepynteskene ståande i stova, i tilfelle rydde- og pakkelysten skulle komme. Den gjorde ikkje det. Ikkje før igår. Eg har kjøpt nye esker og hatt voldsomme ambisjonar om å systematisere pynten. Trur eg vil bli skuffa på det punktet i desember...)

Eg har brukt mykje tid på å samle saman pynt og sette den på spisebordet, litt etter litt, i håp om at eg skulle huske alt.

Idag fann vi denne.

Jaja, eg fekk litt pynt som junior hadde kjøpt i Riga også, den kom heller ikkje med i kassene.

Sjakk

Lang dag på jobb.  Heldigvis hadde eg middag klar, eg fyra opp og sette i gang hushjelpene (les oppvaskmaskin og vaskemaskin)

Så landa eg i sofaen med strikking og sjakk på mac'n. Torsdag er fint!

Novembersøndag

Eg er her.
Idag har eg brukt dagen på lang frukost saman med mannen. Egg, rundstykker og gåve, det er jo farsdag. (og lillesøster er på besøk hos pappa og leverte gåve der)

Etterpå har vi gått i skogen. Vått og skittent og eg har vaska skoa mine etterpå.

Bloggen står langt ned på lista akkurat no, men eg kikkar innom.
 

Egg og te. Fine greier!

Ett er nødvendig. Ett er nødvendig her i denne  vår vanskelige verden av husville og heimløse: Å ta bolig i seg selv. Gå inn i mørket og pusse sotet av lampen. Slik at mennesker på veiene kan skimte lys i dine bebodde øyne. Hans Børli

Middelalderliv

Om du skulle få lyst til å google middelaldrende, får du opp for eksempel dette:

som befinner seg i alderen omkring 50 år

; som hverken regnes som ung eller gammel

EKSEMPEL

• et middelaldrende ektepar

https://www.naob.no/ordbok/middelaldrende

Jaja, eg vurderer nesten å skifte namn på bloggen til "Middelalderliv", for vi er eit middelaldrande ektepar, det er berre å godta det.

For igår, etter middag, sette vi oss i kvar vår sofa, det var fyr i omnen. Eg fann fram eplekake og is, vi åt kake og diskuterte vegvalga til KrF medan vi kikka litt i avisene. Eg hadde ein løpar med korsstingsbroderi på bordet.

Dame (50) inntek ettermiddagskaffe i
trygge former

Det skulle vel helst vore fyrstekake, det får eg bake til helga, og "kongen av Danmark"-drops. Er det å få lenger, forresten?

Og slik går dagane, det er middagskvil, vi ser tv når programma går, vi går søndagstur og på fredag er lukka i livet sofa og tv! Ungane er ute av huset og vi legg oss til nye (u)vaner.

Ung dame vaskar båt.

Heldigvis er eg ung enkelte stader, som når båten skal på land. Då er kombinasjon dame og berre så vidt fyllt 50 år, nok til å få plusspoeng.

Jubileumsåret

Når ein fyller 50, er det berre rett og rimeleg å feire! Eg (eller vi då, mannen og eg feira saman) har til og med hatt to feiringar. Supert! Så kjem alle vi kjenner som er på vår alder, vi har feira fine folk både her og der dette året!

Men så har det hopa seg opp med andre feiringar også. Eg har hatt same arbeidsgivar i 25 år, noko som nok er litt uvanleg i våre dagar. Jobben har derimot forandra seg mykje! Det er lite som minner om dei oppgåvene eg fekk 1.august i 1993. Og 25 år vart markert med krystallvase og blomster.

25årsblomster i 25årskrystallvase

Så vart eg feira på 50årsdagen på jobben. Med snittar og kake og tale og gåver. Stas!

Det er 30 år sidan eg var russ! Den feiringa fekk eg ikkje med meg, for då var eg i Italia (forsåvidt ein fin tur!) På ein måte kan eg forstå at det er ei stund sidan eg var russ, men 30 år?!

Forrige veke feira vi sølvbryllup, og med tanke på all anna feiring og tillaging av selskap i år, gjekk vi to ut og åt treretters middag saman. Heilt utan gjester. Dagen før kom gutane på middag, så då tvinga vi gjennom felles albumgjennomgang. Det var litt rart! Så mange kjente og kjære som ikkje er her lenger, som var med og feira oss då. Litt lystigare er det å sjå kor vi alle har vorte eldre, frå små tantebarn i penkjole eller dress, til ein sjøl som heller ikkje er så blottende ung lenger...

Ungt brudepar

Og i helga møttes ein del av oss som var ferdige bioingeniørar frå Ullevål Bioingeniørhøgskole i 1993. Berre ørlite eldre, men like spreke! Ein fin kveld med god tid til å prate, mimre, sjå bilder (for ein hårsveis vi hadde i -93) og ete god mat.

Eg gløymte å ta bilder på festen, så de får nyte eit bilde av meg frå
studietida. Trur dette er frå då vi gjorde forsøk til oppgåveskriving.

Eg tok tog til og frå Oslo, og har hatt god tid til å nyte utsikta, lese og reflektere over det som har skjedd på 25 år. For sjøl om vi såg bilder og vi huska godt og kjente oss igjen, så er dei ytre rammene veldig endra! Det er barn og huslån og jobb og etterutdanning og kolegaer og gamle foreldre. Livet er ikkje ein hybel, ei kanne te og pensum lenger! Det som kjentest som veldig stort då, er meir småting no. På den andre sida, tok vi mange valg då, som har prega livet etterpå.

Livet altså, det er det som skjer medan du spring rundt og vaskar klær og prøvar rekke jobb og ein konsert med junior og toget på veg til foreldrebesøk!