Ut på tur!

Og denne gongen skal eg lenger enn til lokal skog!

Eg skal til Italia! Landet med pizza, pasta og gelato... Nam!
Eg har aldri vore der før, no skal vi reise saman med ein heil gjeng gode vener. Programmet er lagt, vi skal både få med oss Cinque Terre, Lucca og mykje anna.

Cinque Terre
http://www.domondonart.com/product/cinque-terre-italy-maranola-pink/

Det eg forbind mest med Italia, er turen mamma og pappa var på der i 1973. Eg var 5 år, og syntes nok dei var langt vekke. Ikkje at eg huskar det, for eg var saman med storesøsken og besteforeldre, men eg var nok ein mammadalt. Når eg oppfatta at Italia er ein støvel, huskar eg ikkje, men støvel=sko=lik bra land vil eg tru, no.

Då mamma og pappa kom heim, etter å ha sett på lastebilar og gravemaskiner, køyrt buss i Milano og sett at nokon rett og slett bar vekk ein liten Fiat som sto i vegen for trafikken, vanka det gåver! Storesøskena mine fekk tyggegummi (dei fekk sikkert noko meir, men eg huskar best tyggegummien!) Dei fekk kvart sitt metallskrin med tyggis, det var uendeleg mykje tyggis! (for ein 5åring) Eg trur eg fekk ei pakke, eg var for lita fro meir. Men eg fekk dukke! Som kunne gråte, og synge. Trur det var noko eg hadde ønska meg. Eg var litt skuffa over at ho hadde mykje svart hår og festsminke, men det var ei babydukke, basta! Ho skreik, eller sang, når du sette plate inn i ryggen på henne. Ho vart døpt same dag som kronprins Haakon Magnus, i eit gult, stort badehankle. (huskar ikkje om ho hadde noko namn, eigentleg, kanskje det var Sonja eller Märtha?)

No skal eg pakke, for ein tur tilbake til sommaren, for værvarselet er svært lovande for sandalar og sommarkjole. Eg har leita fram passet, reisehåndbok, lesestoff. Idag har vi bestilt togbillettar frå Milano til La Spetzia. Eg må telle pengane mine, det er så mykje eg har lyst på. Parmesanost, parmaskinke, is, salat, tomat, fin middag, sko og vesker. Vi får sjå.

Eit snev reisefeber og nesten tre dagar til avreise!

Vekestart veke 43

Måndag. Eg syns det er litt artig at statistikken for bloggen viser at det er ekstra mange innom på søndag kveld og måndag formiddag, det tyder på at nokon ventar på at det kjem eit vekestartinnlegg. Og no skal du få premiering for at du kikkar innom!

Måndag er jobb, med eit møte eg hadde grudd meg til, men som viste seg å gå mykje enklare enn frykta. Er ikkje det typisk?! Her gruar eg meg til ingen nytte... Og at det viser seg at å sette seg saman og snakke er ei mykje betre kommunukajsonsform enn mail? Ok, vi kom iallfall fram til felles forståing og ei løsning som var bra.
Då eg kom heim vart eg møtt med allsang frå hybelkaninane, som hadde fest i trappa og hadde danna fagforening. Det var ikkje å råd å utsette vaskinga lenger!
Etter middag har dei mørkebrune bananane vorte til banankake etter ei ny oppskrift eg har funne. Huset luktar av godt av kake og eg gler meg til prøvesmaking etterpå!
Alt i alt kan vi seie at dette har vore ein aktiv dag! (og eg håpar å kunne fylle på husmorpoengkontoen!)

I helga har eg vore i Romsdalen. (Alle som følgjer meg på snapchat / instagram / facebook har truleg oppdaga det allereie, for eg har teppebomba sosiale medier med bilder av fager Romsdalsnatur i haustfarger og sol. Vil du følge meg heiter eg "kirstisaebo" på snap og "kisabo" på instagram)

Tenk å vakne til lyset som kjem over fjellet

Grunnen til at eg reiste, var trist. Eg var i gravferd til ei eg har kjent i snart 35 år. Ho tilhøyrte den utvida storfamilien, som søster av mi svigerinne. Men likevel opplevde eg ho som nær. Ei dame med stort hjarte og oppriktig interesse for dei ho møtte. Vi har møttes i selskap, kvardag, på fjellet, rundt matbordet. Det var naturleg å følge henne denne dagen.

Når eg først reiste, vart eg der i helga og besøkte mamma og pappa. Det har vore ei roleg helg, med lite program. Godt! Sein frukost, fjelltur, sein middag, trollkrem til dessert, prat og mimring, togtur til og frå. Fjellturen starta i litt gråvær, men så kom sola og det er ikkje finare enn heime då. Heilt objektivt!

Haustfarga myr

Mektig fjell

Dagen etter gjekk eg på skatte- og fotojakt i fjøra. Litt sol, litt dramatisk himmel og ei mengde motiv å velge i!

Ein skatt i fjøra

Det er jo ikkje til å kome frå at det er vakkert!

Nei, her skal ikkje hjorten kome til!

Barndomsheimen

Og om nokon lurer på korleis det går med operasjonssåret, tok eg stinga sist måndag og kirurgen var svært fornøgd med kor pent arret hadde vorte!!! Eg kan ikkje uttale meg så hardt, såret ligg under håret og bak øret... Så no kan eg vaske håret når eg vil og eg har kome inn i rutinen med å rense huda og skruen kvar dag. Enno er det litt problem med å sove på venstre side, men satsar på st det går seg til.

Vekas dikt er prega av gravferd, haist og alle dei fine trea eg har sett i helga.

NESTE GANG VIL JEG VÆRE ET TRE

Neste gang vil jeg være et tre,
stå i en trivelig park eller en lang allé.

Jeg vil ha tunge grener og en svær, dyp rot
så jeg kan drikke av jorden og få et langt livs mot.

Fugler skal bo hos meg. Jeg blir fuglens hus.
Svaler får bygge rede. Jeg bærer vindenes sus.

Et ekorn får gjerne komme. Jeg kan stå og se
den brune halen som danser fra tre til tre.

Sommeren går. Jeg skifter farve og lød.
Om våren irrende grønn. Om høsten rød.

Når løvet faller står jeg der uten vern,
med naken stamme så de tror jeg er gjort av jern.

Så kommer det sne. Jeg blir hvit eller grå,
men alltid den samme. Der jeg står får jeg stå.

Og så kommer våren. Vinden gir meg sin penn.
Men jeg kan ikke skrive med grønne hender
så det får stå hen.

Kanskje jeg mumler litt. Et dikt, en sang.
Sølvperler når det regner. Stans opp og lytt en gang.

Og så er det høst igjen. Du vasser i løv.
Lukt av karbol og ether. Og av gammelt støv.

Til tiden er inne og det kommer en mann en dag,
med en motorsag.

Så når det er slutt
tar det bare et halvt minutt.

(Rolf Jacobsen, fra samlingen ”Tenk på noe annet”, 1979)

Ønskjer deg ei strålande veke!

Vekestart veke 41

Eg har hatt ein bitteliten haustferie, ei kort pause frå kvardagen. Ingen hadde tid eller lyst å vere med meg, så eg har hatt biltur til Romsdalen i haustfarger og med selskap av P2 og eigne tankar og innfall. Eg har styrt lysta til å stoppe for kvar kilometer og ta bilder av det eg ser, heller prøve å lagre ein del inntrykk i minnet, til bruk på grå dagar seinare. Eg har besøkt mamma og pappa, treft storebror og storesøster. Vore på fjellet, fyllt bilen med epler, fyllt kroppen med frisk luft og brukt beina på tur.

Sjokolade på tur!

Kjekt med selskap på tur i gråvær!

"Fager kveldssol smiler over heimen ned"

Sol og "Fångat av en stormvind" idag

Gamle gjerder på setervollen

Bilen full av epler frå både pappa og svigermor

Fjell gjer noko med meg, eg får kvilepuls og ro, eg treng ein fjelltur i ny og ned(ikkje toppturar, men å vere mellom fjell)

Av og til

må noe vare lenge,

ellers mister vi vel vettet snart,

så fort som allting snurrer rundt med oss.

Store trær er fint

og riktig gamle hus er fint,

men enda bedre -

fjell.

Som ikke flytter seg en tomme

om hele verden enn forandres

(og det må den snart),

så står de der

og står og står

så du har noe å legge pannen inntil,

og kjøle deg

og holde i noe fast.

Jeg trivs med fjell.

De lager horisonter

med store hugg i,

som de var smidd av smeder.

Tenk på: - Den gamle nupen her har stått som nå

helt siden Haralds-tiden.

Den sto her da de spikret en arming fast til korset.

Som nå. Som nå.

Med sildrebekker på og lyngkjerr og den store

bratte pannen

uten tanker i. Den sto her

under Belsen og Hiroshima. Den står her nå

som landemerke for din død, din uro,

kanskje dine håp.

Så du kan gå derbort og holde i noe hardt.

Noe gammelt noe. Som stjernene.

Og kjøle pannen din på den,

og tenke tanken ut.

Og tenke selv.

Rolf Jacobsen

Og det er visst ikkje berre eg som treng dei :)

Ha ei strålande veke.

I morgon er det jobb igjen, eg skal lage eplemos medan eg knaskar på eit eple!

Vekestart veke 22

Eg er litt tidleg ute denne gongen, men eg er så ofte litt seint ute elles, så reknar med at det går bra om vekestarten kjem på laurdag?
Grunnen til denne meir-enn-presise vekestarten er ein Oslo-jobb-tur. Lenge sidan sist no(her står det meir om Hybelliv som eg levde i haust),  det er ikkje noko eg saknar, men eit par dagar skal bli fint. Eg skal bu på hotell, ha tid til å gå rundt og å treffe kjente. Rykta seier at det er syrin i full blomst i Oslo no, og eg skal mimre litt til studietid om våren i Tigerstaden, men denne gongen utan eksamenstroll på skuldra. Og eg skal jobbe, lære, spørre kloke spørsmål og kome heim med kunnskap som skal delast med kollegaene mine.

Ugras i skumringa kan vere fint

Det er vår ute, det er lyse kveldar, det er lyst midt på natta, fuglane syng døgnet rundt! Det spirar og gror i grønsakshagen min, eg lukar vekk skavlderkål og tynner der det er sådd for tett. Det er sådd for tett… og det er frykteleg vanskeleg å ta opp fine spirar av gulrot og salat, men det må til. Eg fyller i kompostdunken, og er spent på når den blir varm. Eg er ny på fagfeltet og googlar og les meg opp, for å få den igang. Det er heilt merkeleg kor spennande det er med varmkompost, og kor engasjert alle blir :)
Det har vore sommartemperaturar siste veka, varmt om natta og varmt på morgonen, varmt inne og eit sug etter å kome seg heim og fyre på grillen. All erfaring fra 20 år i Trøndelag seier at ein må nyte varmen når den er der, for den kan vere borte før du får sukk for deg!!!

Kompostdunken 

Gler meg veldig til å kunne gå ut og plukke frå kjøkkenhagen!!!

Vekas dikt er skrive av Hans Børli og heiter Junikveld. Det er ikkje juni riktig enno, men det han beskriv kunne godt vore frå ein av dei fine maikveldane i har hatt siste veka.

Junikveld

Vi sitter i slørblå junikveld

og svaler oss ute på trammen.


Og alt vi ser har dobbelt liv,


fordi vi sanser det sammen.

Se - skogsjøen ligger og skinner rødt


av sunkne solefalls-riker.


Og blankt som en ting av gammelt sølv


er skriket som lommen skriker.

Og heggen ved grinda brenner så stilt


av nykveikte blomsterkvaster.


Nå skjelver de kvitt i et pust av vind,


- det er som om noe haster...

Å, flytt deg nærmere inn til meg


her på kjøkkentrammen!


Den er så svimlende kort den stund


vi mennesker er sammen

Hans Børli

Ønskjer deg ei strålande veke, og kanskje bloggar eg litt frå Oslo!!

Omstilling på danskebåten

Eg har vore på tur med danskebåten. Slike båtar har eit visst rykte, folk endrar seg om bord, det er så, musikken er litt anna enn det eg høyrer på til vanleg. Ein gond i forrige århundre tok eg Kielferga frå Göteborg, bandet der spela noko som verka kjent på ein måte. Etter ei stund kjente vi att "Lys og varme", framført med rytmeboks, bass og keybord, teksten på svensk(!) og musikarane i kvite dressar med gullkantar! Eit lite stykke frå originalen…


Men altså, danskebåten. Det treng ikkje vere berre klisjear og fest, sjølv om vi møtte igjen ein kavaler frå tidlegare turar! Vi har hatt kurs og årsmøte med fagforeninga(NITO), og det har vore nyttig, lærerikt, alvorleg og innimellom hylande morsomt!

Program for turen

På jobb er det ikkje berre festleg for tida, med nedbemanningsplaner, sluttpakketilbod, møter, allmøter, snakking i gangane og på kontora, omlegging og nye oppgåver. Det er slitsomt og tungt, krevande og irriterande. Eg må ikkje gå frå jobb, men eg kjenner folk som må gå, og det er ikkje artig! Eg vil få nye oppgåver, korleis blir det? Kva skal dei som går gjere? Korleis blir det på jobb framover? Det er MASSE spørsmål! Det å få to dagar saman på danskebåten var heilt gull! Mykje frustrasjon har fått lufte seg, vi har hatt fagfolk å spørre, kvarandre å trekke vekslar på, og om ikkje alle svar er skrivne i stein no heller(det vart vel heller fleire spørsmål på lista), kjenner eg at eg har fått mykje!

Og vi har fått nokre timar i København, ein av mine favorittbyar! Våren har kome mykje lenger der enn i Trondheim, her snødde det då eg sto opp tidleg på torsdag morgon for å reise...

Nyhavn

Det vart dansk frukost og shopping. Dansk frukost i Nyhavn må eg berre ha, då eg er verkeleg på tur.

Frokost med reker, laks, roastbiff etc

Vi såg Den Kongelige Livgarde. Slike hattar har aldri vorte mote, så vidt eg veit…men dei held seg varm på ørene iallfall! Det trengst i kald vårsno i gatene.

Staute karar

Å lufte shoppinggenet er alltid stas, særleg når eg veit kva eg ser etter og kvar eg skal gå. Vi la veg med nypussa kort, stor innsatsvilje og klare planer! Det ga frukter, ein koffert som ikkje romma alt og slitne bein!

Her gøymer det seg fleire par sko, gåve til ein ny nevø og marsioan til påske! 

Ein vellukka tur altså!! Og så kom eg heim til kvardagen, til tross for at det er laurdag. Det må handlast, det må ryddast, eg må smugle inn i heimen skoa eg har kjøpt, gjøyme dei eksklusive marsipanegga slik at dei varer til påske, sette vekk kofferten, sortere skittentøy, nyte å vere heime igjen hos dei eg høyrer il saman med.

Så får det vere at eg fekk i oppdrag å arrangere eit møte seinare i vår, vedtatt ved akklamasjon, medan eg låg og sov vort litt kroppslege plager på lugaren. Kollegaer altså :) (Lugaren var forøvrig av høg klasse denne gongen og skulle vore brukt meir, men sove kan ein jo gjere heime… Eg er enkel på mange måtar, gje meg litt luksus og eg kvitrar!)

Her kunne eg fint bu!