Torsdag kveld

Berget med reine klær er bretta og sortert i ei kurv til kvart familiemedlem. Eg har ikkje berre lagt håndklea på gjestesenga, men inn i skapet. Gamle aviser ligg i papirinnsamlinga, klar til henting i morgon. Kjøkkenbenken er ganske tom. Eg har trena. Det er fredag i morgon, og ei helg med lite planer ventar meg etter jobb. Eg skal på konsert med musikklassa til junior i morgon kveld. Kanskje ein tur på kafe på søndag.

Torsdagskvelden har tekopp, levande lys og livemusikk av mann og son.
Livet er fint!

Onsdag og uffing

Då vekkeklokka(som innebær både brumming, piping og risting) starta, kjentes det som eg akkurat hadde sovna. Ute regna det, det var glatt på vegen og dagslyset kom aldri, kjentes det ut som.
På jobb var det berre å sette igang, nok til alle. Men ein del går på rutine, det er fint slike dagar.
Eg har spenstig nok lova å lede styrketrening/tøying for nakke og skuldre på jobb to dagar i veka, og idag var første dag. Eg var spent på om nokon kom, kva dei ville synest om treninga, kor lag tid det ville ta +++ Det gjekk bra, det kom folk, dei syns øvingane gjorde godt og eg trur eg klarte å forklare(takk til fysioterapeuten som har laga programmet og lært meg opp!)
Det var like glatt då eg skulle heim frå jobb. Ikkje var det skikkeleg lyst heller.

Eg kjøpte trøsteblomster. Med farger som minner om vår og lyse dagar.

Dagen kom seg. Eit møte eg skulle på vart avlyst. Eg fekk sove middag. Eg bakar brød, dobbel porsjon, fordi mammahjartet er svak for ros og sekstenåringen seier at eg bakar dei beste brøda. Mykje betre enn kjøpebrød. Sekstenåringen har prosjektveke på skulen, og det er lange og travle dagar for han, så godt brød er kjekt å gje han. Kvelden blir brukt til sofatjeneste, tv og lading av indre batteri.

I morgon er ein ny dag, eg satsar på at eg er betre opplagt då!

Vekestart veke 5, om feiring, bilkjøring og kakebord

I helga har vi feira pappa sin 85årsdag. Når 85årsjubilanten er så sprek som pappa, er det ei fryd å treffast, lage selskap og feire!

Her er jubilanten, saman med mamma, ca 1971

Nesten alle etterkommarane kunne møte opp, berre nokre få var forhindra av skule eller sjukdom, så det var barn, svigerbarn, barnebarn, svigerbarnebarn og oldebarn, tilsaman 22 i talet som feira.
På fredag trur eg mamma og pappa var opptatt med å vente og ta imot gjester mykje av dagen. Folk kom frå nært til litt lengre unna.

På laurdag kom gjestane litt etter litt for å lage middag, pynte kaker, dekke bord, prate og til slutt var alle samla for fest. Vi åt god mat, vi sang(til og med fleirstemt) åt meir, nokre spela spel, lydnivået var høgt. Vi er ikkje så stive og formelle, så talar blir det lite av. Vitsing, gode historier, mimring om gamle dagar og andre selskap blir det meir av. Innimellom sov jubilanten litt, men det må vere lov(at han fekk det til, er ganske imponerande, vi tok ikkje akkurat hensyn)! Dagen vart slik den skal vere når vår familie møtast! Mange vil sikkert seie at vi hadde meir enn nok kaker, men det passar ikkje for oss å ha berre litt ser det ut til. Marsipankake må ein berre ha, kvæfjordkake er min spesialitet(og coocies er lett å lage) pavlova er spesialiteten til svigerinna mi, og slik fylles bordet opp...

På søndag skulle alle kome seg avgarde, samle saman klær, kakeformer, sko og ete restemiddag og restekaker. Det fine var at vi fekk vere saman då også, det var inn og ut med folk heile dagen(så vertskapet treng nok nokre dagar til å slappe av!)!  Medan nokre brukte tid på dette, gjekk andre(av barnebarngenerasjonen) på topptur med ski. Eg skulle gjerne ha rekt ein skitur, men den gjengen der fekk gå i fred for meg!

Eg er glad vi fekk til feiring! Fordi det er fint å få feire pappa, fordi det er flott å få møtast, vere saman, bygge bånd i familien. Eg grudde meg for biltur på vintervegar over fjellovergangar etc, men vi var heldige med været og turen gjekk godt. Eg grudde meg litt for å sette igjen 16åringen med skuleprosjekthelg igjen heime, men det gjekk strålande. Eg angra "litt" på at eg hadde sagt eg kunne lage gulasjsuppe til heile gjengen, men det gjekk godt med god hjelp frå søstrene mine.

Stort selskap krev store gryter

Vekestarten må vere noko farsrelatert denne veka, syns eg, og kva er vel betre enn litt av eit dikt av Aasemund Olavson Vinje:

At far min kunne gjera
det gilde han hev gjort
og fram i livet bera
so mykje gjævt og stort,
det var frå dag til annan
for meg so god ei stød:
Stor arv det er for mannen
av godtfolk vera fødd.

Den finsate utsikta, med snøfrie markar og snøtunge fjell

Eg ønskjer deg ei strålande veke!

Motivasjon til å vaske?

Eg vart brått inspirert og motivert til å vaske idag.
Eg trong berre ein boks makrellfilet utover kjøkkengolvet, sukk,
så tok eg fram vaskebøtta!

Du får tipset gratis frå meg!

Soloppgangen var fin, om ikkje anna:

Like greit å sjå ut ein slik dag.

Der det er stille, skjer det lite

Her skjer det mykje!

For nokre år sidan bygde vi på huset. Vi har mange halvplan, etasjer og små rom, I kveld kjenner eg at sjølv om den første arkitekten ikkje likte det slik, likar eg at det er slik!
I kjellaren i nybygget jobbar mannen med å lage musikk- og øverom. Av og til høyrer eg ei sag, hammarslag eller rett og slett musikk opp til meg.
Ei høgde opp, på rommet sitt, øver sekstenåringen på leksa si. Han øver skalaar på elbass, når han då ikkje svingar innom "Over the rainbow" eller "The chicken".
Endå ei etasje opp sitt attenårigen på tvstova og øver til framføring av særoppgåva i norsk. Han øver saman med ein kompis, det er latter og frustrasjon om kvarandre. Og naturlegvis har dei på musikk også, det høyrer eg sjølv om døra er igjen. Den blir jo opna av og til for å snike innom kjøkkenskapa etter noko å halde blodsukkeret opp med!
Ei halv etasje over der igjen sitt eg, og eg treng ikkje musikk! For av og til kjem minste junior innom for å øve litt på kontrabassen som er i stova…i tillegg til alt det andre eg høyrer.

Det er ikkje stilt, det skjer ein masse, eg kosar meg! Det er vel så artig å brette klær og tømme oppvaskmaskina i slikt kav!

Trapper.
Her kjem det masse lyd opp!

Vekestart veke 4

Søndag kveld igjen. Litt sliten idag. Kroppen treng visst tid til å kvile. Sanneleg godt vi har helgene! Kroppen(og hodet) har godt av trening og godt av kvile. Litt utålmodig kan eg bli, men det er visst berre å godta. Skuldrene som eg har knytta saman og heisa opp i lang tid, fell ikkje på plass av seg sjølv utan vidare. Eg må lære meg å slappe av, puste med magen, gjere øvingar for bevegelse og for styrke. Eg er betre, men det tek tid.

I januar i fjor skreiv eg om heisen på jobb, om å møte seg sjølv i heisdøra. Om kvardagsaktivitet og å ta heisen. Har eg gjort noko med det eg skreiv om? JA!
Eg tek nesten aldri heisen, berre dersom eg bær tungt. Og trappene mellom 1. og 4. etasje blir gått mange gonger for dag, og dei er lettare å gå enn for eitt år sidan. Det handlar om vilje og det handlar om innstilling. Dei fleste på jobb går trappa, slik er det berre.
Kvardagsaktiviteten då? Den er mykje betre enn for eitt år sidan :) Eg greier ikkje 30 minutt kvar dag, men legg eg saman vekeaktiviteten klarer eg det! Eg har funne "ruter", som eg går og går. Litt kjedeleg med is er det, men piggsko hjelper. Og eg legg ut så mange bilder av turane mine på Facebook og Instagram at eg får spørsmål om grunnen til all denne aktiviteten… Litt av grunnen er dei tankane eg gjorde meg i januar for eit år sidan, og noko er resultat av at det er artigare å røre seg når ein blir i betre form. Å gå bratte bakkar og kjenne at det er lettare enn før, gir lyst til å sette inn eit nytt gir.
No gjeld det å halde fram med det eg har starta!

Idag vart mannen med på tur, og vi tok lunsjen
ute i skogen.

I dag fekk eg "gull", litt av ein
solnedgang!

Litt frossen #selfie #skogfie

Bålkjele høyrer med!

Men det har tatt tid å kome hit. Det tek tid å endre vanar, lage nye, snu tankane. Eg merka jo ikkje særleg til betre form den første eller andre veke, kanskje ikkje før ein har halde på i mange veker…

Vekestarten denne veka må handle om at ting tar tid…

T.T.T.

Erindringsvers.

Jeg har skrevet et sted,

hvor jeg daglig må se,

det manende tankesprog: 

T.T.T.

Når man føler hvor lidet

man nåer med sin flid,

er det nyttigt at mindes, at

Ting Tar Tid.

Piet Hein

God veke til deg! Og husk T.T.T.!

Torsdagsgleder

Kan vere så mangt; 

-det å få langt og fyldig referat frå sekstenåringen som har vore på konsert med Trondheim jazzorkester, som har gått heim i vinden og som gler seg til fredag og helg i morgon.

-kan vere å få gjensyn av seg sjølv i eit tvopptak gjort for 19 år sidan! Det er skremmande kor unge vi var den gongen, og kva er det med hårsveis, klesstil(evt mangel på sådan) og briller? Samtidig er det koseleg og fint og mange minner i eit slikt halvtimes program(og eg legg ikkje ved linken!) Begge juniorane måtte sjå, og dei fekk forbod mot å le!

-å sitte i ein sofa, i same rom som mannen, lese litt, prate litt, ha det heilt stille saman! 

-kjenne kroppen slappe av, skrive lister med kva eg må huske(og slik sleppe å ha det i skuldre og bakhode) 

-sjå på tulipanbukette eg kjøpte i dag!

-prøvesmake det nystekte brødet. Både rugbrødet med solsikkekjernar og gulrot, og det meir vanlege brødet. Gle meg til frukost i morgon! ( igår stifta nokon i familien "Skeptisk til squash" etter at eg serverte lasagne med squash. Det er visst feil. Ingen kommeneterte løk, tomat, gulrot, kvitløk eller selleri, så imponerande at dei greidde plukke ut squash. Idag bakte eg rugbrød med gulrot, eg kjenner ingen grenser når det kjem til å putte grønsaker i mat! Eg blir berre bedt om å ikkje kjøpe inn squash heretter. Vi får sjå…ikkje sikkert eg gir meg først!)

-høyre vinden ute og ha det varmt og lunt inne!

Nybakt brød!

Snart oppbrukte tulipanar,
syng på siste vers, men så fine!

Nyinnkjøpte tulipanar

Og dersom nokon trur at mine dagar er heilt rolege, med senka skuldre og heimelaga mat og livet i water?! Dei siste blogginnlegga kan nok tyde på det, men når det fyk som verst rundt meg rekk eg ikkje blogge!